Για ποίον έρωτα μου μιλάς;

Καμία φορά ρωτάν πολλοί, γιατί θέλετε πια να αλλάξετε τον κόσμο, τι είναι αυτή η εμμονή με την εκμετάλλευση και την αλλοτρίωση;

Φτιάξε την δική σου δουλίτσα, να μην έχεις αφεντικό, βρες και έναν λυγερόκορμο, να σου αραδιάσει τα κουτσούβελα, βγες στην γύρα, γλέντα, κάνε και κανένα ταξίδι σε κάποιον εναλλακτικό τουριστικό προορισμό, άκου λίγο Σαββόπουλο, δες και καμία ερασιτεχνική παράσταση και εκεί που θα τα πίνεις με όλους τους άλλους ματαιωμένους, θυμήσου και λίγο τον Μαρξ, έτσι για την σφραγίδα του επαναστάτη.

Αλλά κοπελιά μου, άσε τις δοξασμένες χίμαιρες για την βιβλιοθήκη σου…

Σαστίζω καμία φορά, μπροστά σε τόσο κομφορμισμό, και δεν ξέρω πώς να αντιδράσω

Και κάπου εκεί, μου έρχεται στο μυαλό το όνειρο της νένας μου, και των κοριτσιών από τα σχολικά μου χρόνια, και μετά οι τόσο φρικτές συζητήσεις των εξοργισμένων νιάτων και μη, όταν η Μαργαρίτα πάει με τον Κωνσταντίνο για ένα βράδυ μονάχα!, και ο Λάμπρος απατήσει την Πέρσα με τον Θανάση…

Εντάξει είναι και εκείνα τα πιο σοφτ, όταν ο Γιάννης ερωτευτεί την Αφροδίτη και εκείνη του ζητήσει γάμο τώρα και όχι αύριο.

Και πώς να απαντήσεις μετά, πως γι αυτό θέλω να αλλάξω τον κόσμο, γι αυτό ο καπιταλισμός πρέπει να ανατραπεί, γιατί μήτε τον έρωτα δεν γευόμαστε, ακόμα κ αυτόν πίσω από έναν ορυμαγδό ψευδεπίγραφων ονείρων και συμβάσεων, προσπαθούμε να τον βιώσουμε

Θα αφήσω να μιλήσει η τέχνη, που ξέρει καλύτερα να αποκρυσταλλώνει την αλήθεια

« Η μυθολογία δεν άφησε κανέναν Άδωνι να γεράσει. Τον φόνευε κάθε χειμώνα, τον μοιρολογούσε και τον ανάσταινε, πανηγυρίζοντας, αμετάλλογο, με την άνοιξη, για την άλλη ακόρεστη κι ανανεωμένη, με διάφορα κόλπα αυτή, την Αφροδίτη.

Θεά του έρωτα; Λάθος. Η ελευθερία! Το ίδιο απολίθωσε και την ομορφιά του Νάρκισσου σ ένα μεθυστικό λουλούδι. Ας τους άντρες να ψάχνουν τον φαλλό τους γερνώντας και να νομοθετούν απαγορεύσεις για μας, διαπιστώνοντας ότι η γαμική αιωνιότητα απαιτεί αναγέννηση άρα και θάνατο. Ωραία μας την φέρανε! Η νιότη είναι τόσο φευγαλέα όσο κι ο θεός. Υπάρχουν;»

Έρωτας, φιλία, γάμος, παιδιά, οικογένεια, ομορφιά, νιότη, σπινθήρες στα μάτια

Φωτιά η γλώσσα μας..

Κάθε μέρα, τόσες πολλές επαναλήψεις, τόσοι στοχασμοί…

Και κάθε φορά, ξεκομμένα, από την έξω ζωή

Σαν να προστάζουμε τον εαυτό μας να διαχωρίσει το κοινωνικό είναι του, με το ερωτικό…

Σαν να θέλουμε να πείσουμε την φύση μας, πως αφού μας ξεζούμισε η μέρα όλα τα κουράγια μας, όλα μας τα ερεθίσματα και τα ευτυχισμένα χαμόγελα, ξάφνου όταν κλείσει η πόρτα και φανεί η θέα τους γυμνού κορμιού του πόθου μας, όλα γίνονται χτες…

Πόσο αλήθεια αντέχουμε την αλήθεια; Και ποία είναι αυτή, για να μπορεί γυμνή, αισθαντική, ρηξικέλευθη, ωμή να κάνει έρωτα στην ουσία μας, και να μας οδηγήσει στην απελευθέρωση από όλα τα δεσμά του μικροαστικού οργασμού μας…

Και εκεί έρχονται τα λόγια ενός ποιητή, να δέρνουν τον ιδιοκτησιακό οργασμό που πεθαίνει κάθε δύναμη πραγματικής, ουσιαστικής αλληλο-ύπαρξης των εραστών

Άδειασες ύπουλα το εγώ σου στο εγώ μου
πέρασες μέσα απ' το μυαλό μου στους ιστούς
κι όταν ζητάω να ξαναβρώ τον εαυτό μου
δεν έχω πια ούτε εγώ ούτε γνωστούς
να μου θυμίζουνε το τέως είδωλό μου

Ο ένας για τον άλλο ένα και το αυτό
κι ο ένας μες τον άλλο ένας και κρυφτό

Κόλλησες βίαια τη σκιά σου στη σκιά μου
για να 'μαι ανύπαρκτος σε φώτα χωριστά
κι όταν γυρεύω αυτά που νόμιζα δικά μου
δε βρίσκω ούτε απ' τη σκιά μου ποσοστά
να συμπληρώσουνε το πρώην περίγραμμά μου

Ο ένας για τον άλλο ένα και το αυτό
κι ο ένας μες τον άλλο ένας και κρυφτό

Επαναθεμελίωση, πραγματική ανάγκη ή μεταφυσικά παζάρια;

Με προβλημάτισε ένα σύντροφος κυριακάτικα. Εκεί που μιλάγαμε για τα μικροπολιτικά μας, έκανα την ερώτηση που αποδείχθηκε μοιραία για την έκβαση της κουβέντας. Δεν ξέρω, που είναι ενταγμένος ο αδερφός μου, ρωτώ σχεδόν παιδιάστικα, λες να μπήκε σε μια από εκείνες τις συνιστώσες της αριστεράς που με βδελυγμία της αντίκριζα πάντα, μιας που στοχοποιούν εκείνες τις εμμονικές ματαιοδοξίες των απανταχού αισθαντικών ψευτοφιλοσόφων της κουλτούρας. Και αίφνης η απάντηση κόλαφος, μια μανιχαϊστική προσέγγιση του παιδιαρίσματος μου, μια προσπάθεια εξεύρεσης της λύσης του μυστηρίου, μέσω αυστηρών ερωτήσεων, που θα απαντηθούν με ένα ναι ή με ένα όχι.

Το κροτάλισμα της φωνής μου ακούστηκε θαρρώ μέσα από τον υπολογιστή και ο σύντροφος βάλθηκε να μου εξηγήσει πως δεν είναι θέμα φετιχοποίησης των λέξεων, μα αυστηρή γλωσσική και νοηματική οριοθέτηση των απόψεων του δείνα, εν προκειμένου του άμοιρου-ευθυνών, για την κόντρα που δημιουργήθηκε- αδερφού μου.

Περιπλανιέμαι στην αριστερά από τα μικράτα μου, από τότε που θυμάμαι τον ίδιο μου τον εαυτό. Πολλά κουσούρια μου άφησε, που στην προσπάθεια επαναπροσέγγισης του ίδιου μου του εγώ, προσπαθώ αν όχι να αφαιρέσω τουλάχιστον να τα εξηγήσω ένλογα.

Ένα από αυτά είναι η λεγόμενη φετιχοποίηση των λέξεων, των φράσεων, ή καμία φορά των ίδιων των ερωτήσεων που θέτει κανείς, σε μια προσπάθεια είτε να κατανοήσει, είτε να ανοίξει μια συζήτηση επαναπροσέγγισης, επαναθεμελίωσης της ίδιας της θεωρίας μας. Κάποιες λέξεις, κάποια νοήματα είναι ταυτόσημα πια, με την σίγουρη περιθωριοποίηση όσων τα θέτουν. Πώς να ρωτήσεις για παράδειγμα, έναν κνίτη, για τον σταλινισμό, όταν εκείνος δεν θέλει καν να κουβεντιάσει την ύπαρξη αυτού. Πώς να κουβεντιάσεις με έναν εξωκοινοβουλευτικό για τα εθνικά ζητήματα, όταν εκείνος κωφεύει στην ύπαρξη τους, πώς να ρωτήσεις την γνώμη κάποιου για το κυπριακό, όταν στο μυαλό του έχει γίνει ήδη η σύνδεση με τον εθνικισμό και αποτάσσεται κάθε λογής προσπάθεια να σε ακούσει. Και τελικά πως μπορείς να κουβεντιάσεις και να προχωρήσεις μια συζήτηση για την μεταβολή ή την αλλαγή ή την επαναθεμελίωση του μαρξισμού, όταν σου έχει κολλήσει με τον συλλαβισμό και μόνο όλων αυτών των λέξεων, η ρετσινιά του ρεφορμιστή.

Είναι συμβάσεις οι λέξεις, και τα νοήματα που τους προσάπτουμε, ή τίθενται και αυτές στην διαρκή πάλη των αντιθέτων, στην διαρκή κίνηση των όλων;

Και εάν διαλεκτικά μιλώντας και "φιλοσοφώντας", η κίνηση της Ιστορίας, η κίνηση της πάλης των τάξεων και η διαρκής μεταβολή των συνθηκών της καπιταλιστικής βαρβαρότητας δεν είναι ένα μύθευμα, μια πλάνη, αλλά η αντικειμενική πραγματικότητα, τότε πως μπορούν οι έννοιες να παραμένουν σταθερές, αμετακίνητες, αμετάβλητες;

Πως μπορούμε να τις βάζουμε στο πιθάρι του Διογένη και να μην της βγάζουμε στον αέρα να πάρουν μορφές, να αλλάξουν, να μετατοπιστούν και να παράξουν τα νέα νοήματα, τους νέους όρους στις νέες συνθήκες;

Πως γίνετε οι λέξεις που προσέδιδαν μορφή στις φιλοσοφικές έννοιες της θεωρίας της αέναης κίνησης των αντιθέτων, να έχουν κακοφορμίσει μέσα από τους γλωσσικούς και α-φιλοσοφικούς τροπισμούς μας;

Πως μπορούμε εν έτη 2008, να συνεχίζουμε να χρησιμοποιούμε τα ιερά κιτάπια μας, ακόμα ως χωνευτήρι όρων, και όχι ωσάν αφορμή διαρκούς έρευνας, σκέψης και μεθοδικής προσέγγισης τους στο σήμερα;

Όσοι σύντροφοι, έφτασαν έως εδώ, με έχουν ήδη κατηγοριοποίηση σε εκείνες τις αισθαντικές καλλιτεχνικές φιγούρες που αποζητούν μια νεοτερικότητα, που επιζητούν μια αισθαντική καλλιτεχνική αλλοίωση των πολιτικών και οικονομικών δομών.

Ένα παζλ, αντιθέτων είμαστε σύντροφοι, που ακόμα του λείπουν τα κομμάτια εκείνα, που μπορούν βγάζοντας τους αντιεπιστημονικούς και αντεπαναστατικούς κλαυθμούς των δεκαετιών των μεγάλων ανατροπών και επανακαθορισμών, να αναλύσουν και να στοιχειοθετήσουν τις ανάγκες, τις στρεβλώσεις και τους μηχανισμούς που θα μας φτάσουν στην τελική έφοδο στον ουρανό.

Ένα παζλ, που ζητά και απαιτεί όσο ποτέ άλλοτε την καύση των φετιχισμών, την αποσάθρωση των πεθαμένων πια αυστηρών οριοθετήσεων, όχι για ενωθούμε με κείνες τις δυνάμεις που τσιπρίζοντας θέλουν να μας πείσουν για την ειρηνική και δίχως βία μεταστροφή των κοινωνικών αλλαγών. Μα ακριβώς για να τις ρίξουμε και αυτές στην στάχτη των πυρκαγιών των επαναστατημένων μαζών.

Ένα παζλ, που πρέπει τώρα και όχι αύριο, να βρει εκείνα τα κομμάτια της φιλοσοφικής, πολιτικής και οικονομικής επαναθεμελίωσης των επαναστατικών όρων και τροπισμών, που το έχουν υποτάξει στην νωθρή αντιμετώπιση της ύλης και των προσταγμάτων της, που το έχουν υποτάξει σε μια νοθευμένη με μεταφυσικά τερτίπια παγωμένη εμμονή σε στέρεες παρατάξεις και αρχές.

Δεν μπορούμε να προχωράμε σε έναν κόσμο διαρκώς μεταβαλλόμενο, με ιδεαλιστικές προσεγγίσεις στείρας επανάληψης, με εμμονικές φετιχοποιήσεις νοημάτων και στρεβλωτικούς φακούς απαξίωσης της κίνησης.

Η τομή του μαρξισμού, το μεγαλείου του διαλεκτικού υλισμού, είναι όχι μονάχα πως έβαλε στο χρονοντούλαπο τον ιδεαλισμό, μα τελικά πως εξαφάνισε την χυδαίο υλισμό, και την διαλεκτική υποκειμενικότητα του Χέγκελ, προσδίδοντας στον κόσμο και στις έννοιες, την μέγιστη επαναστατικότητα, της ίδια την διαπάλη των αντιθέτων, την κίνηση των πάντων, και τέλος την τελείωση τους, στην άρνηση της άρνησης. Γιατί, εμείς, πεθαίνουμε την ίδια την ύπαρξη της άρνησης, βγάζοντας την από τον καμβά των χρωμάτων, και προσδίνοντας της τελικά όσο εκείνη πρέπει να αποτινάξει;

Είναι τώρα η ώρα, να επακατακτήσουμε, όλα εκείνα που στερήσαμε εμείς από το επαναστατικό υποκείμενο, στην αγωνιώδη προσπάθεια μας, να βγούμε από το τέλμα που μας έβαλε ο σταλινισμός, η περεστρόικα και τελικά η ίδια η κατάρρευση της. Ας βγούμε από τους κύκλους της μεταφυσικής νεοτερικότητας, από την θρησκευτική προσήλωση των ιερών κειμένων και ας αναζητήσουμε στην μεγαλειώδη ουσία τους, όλα εκείνα που χρειαζόμαστε για να νικήσουμε εκείνον τον εχθρό που στέκει από πάνω μας, τώρα όσο ποτέ με την δαμόκλειο σπάθη να μας καρατομήσει ώστε να επιβιώσει.

Η επανάσταση είναι πιο επίκαιρη από ποτέ, η διαλεκτική είναι πιο αναγκαία από ποτέ και η τελική νίκη είναι το ύψιστο καθήκον μας, τώρα από όσο ποτέ.

Έρωτας και αγάπη; Αντιφατικές έννοιες;

Πολλές οι συζητήσεις αυτές τις μέρες, λόγω των γάμων των ομοφυλοφίλων, για τα όρια της ομαλότητας και του φυσιολογικού στον έρωτα και στην αγάπη. Πολλές οι συζητήσεις συνολικά για τις σεξουαλικές αισθαντικές σχέσεις των ανθρώπων στην εποχή της πιο βάρβαρης εποχής, την εποχή των ελευθερίων, την εποχή της εκμετάλλευσης και των μη παραγωγικών γάμων..

Ας κάνουμε μια περιπλάνηση του νου μας, σε κείνες τις ταξικές αντιθέσεις που ενυπάρχουν στο ζήτημα της σεξουαλικής απελευθέρωσης. Πριν αποτολμήσω μια πιο ενδοσκοπική ανάλυση του έρωτα, του οργασμού και της δήθεν φυσιολογικότητας.

Αν ο Μαρξ έθεσε σωστά το συγκεκριμένο ζήτημα, στην Αγία Οικογένεια, λέγοντας πως από τις σεξουαλικές σχέσεις, μπορεί να κρίνει κανείς ολόκληρο το επίπεδο ανάπτυξης του ατόμου, κι αν μάλιστα κάνουμε και το απαιτούμενο άλμα και προσθέσουμε στα λόγια αυτά την θέση του φυσικού του συντρόφου, πως η θέση της γυναίκας σε μια κοινωνία μας δείχνει τον βαθμό της εξέλιξης της μα και τον βαθμό της ταξικής πάλης, τότε έχουμε ένα πρώτο δείγμα των ελευθεριών και της συνολικής ανελευθερίας.

Οι προφανείς ελευθερίες που κατακτήθηκαν στα χρόνια της προδομένης επανάστασης και στην μετέπειτα πορεία του σταλινικού θωρηκτού, μας άφησαν κι εκεί τις παρακαταθήκες τους. Ελευθερία λόγου, κίνησης των εργαζομένων, οι σεξουαλικές ελευθερίες, η ισότητα των δυο φύλων είναι μόνο λίγες από τις άπειρες ελευθερίες που μας παρέχει το αστικό πολίτευμα, για να μας χρυσώσει το χάπι της συνολικής εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο μα και στην ίδια την αλλοτρίωση των ελευθερίων αυτών ως τέτοιες μα και την αλλοτρίωση των σχέσεων που προκύπτουν από αυτές.

Η αλληλομεταχείρηση των ανθρώπων ως αντικείμενα τόσο στις βαθιές οικονομικές τους σχέσεις όσο και στις σχέσεις που δημιουργούνται στο επίπεδο του εποικοδομήματος, η μεταχείρισή των υποκειμένων σαν κοινωνικά δείγματα συνολικών ομάδων-τάξεων και η ποδηγέτηση σε αυτόν τον γενικό κανόνα των ιδιαίτερων ατομικών χαρακτηριστικών του καθένα, φτάνει ως την ίδια την μήτρα της κοινωνίας, στην αυστηρή σχέση των δυο αντιθέτων στην πιο απλοϊκή σχέση συνύπαρξης τους, εκείνης του γάμου και του σκληρού πυρήνα της οικογένειας. Σε αυτό ακριβώς το επίπεδο είναι που οι καθημερινές ελευθερίες γίνονται ματωμένο πανί και καθιστούν την πιο έμορφη στιγμή δημιουργίας, έκφρασης, ανοίγματος του είναι και του μη είναι, την απολυτότητα της πιο καθάριας πράξης συμβίωση των ανθρώπων, εκείνη του έρωτα, βάρβαρες αλυσίδες που καθυποτάσσουν όλες τις ορμές και τις αισθαντικότητες στην βίαιη κυριαρχία του υπερεγώ και της κάθε είδους υποταγής.

Θα αναφερθώ εδώ στους ηθικολογικούς δεσμούς του ψευτοδιαχωρισμού της αγάπης και του έρωτα, που αφαιρούν από τον τελευταίο το αντικείμενο προσθέτοντας στον πρώτο θρησκευτικές υπεραξίες. Ακριβώς σε αυτή την υποτιθέμενη διαφοροποίηση, των δύο εύηχων ελληνικών λέξεων, κρύβεται η μεγαλύτερη μεταφυσική απόδειξη του συντηρητισμού. Ο διαχωρισμός αυτός ακριβώς εκφράζει τον ηθικολογικό μανιχαισμό που έχουμε επιβάλλει στους εαυτούς μας εδώ κι αιώνες.

Ο ερωτάς έχει αντικείμενο, την ερωτική πράξη, όπως ακριβώς και κάθε κοινωνικό αντικείμενο παραπέμπει στην ανάλογη κοινωνική πράξη. Έτσι ακριβώς κ ο έρωτας κόντρα στην ιδεαλιστική προσέγγισή του, χωρίς ερωτικό αντικείμενο, ένας πλατωνικός αυτοερωτισμός., έχει την διαλεκτική του επαναπροσσέγγιση, που του δίνει την ολότητα και την τελέιωση του. Οι κομμουνιστές προτάσσουμε το τέρμα της θρησκευτικής και καντιανής ηθικολογίας, προτάσσουμε το ερωτικό αντικείμενο και την ερωτική πράξη μακριά από κάθε είδους ανήθικες στην ουσία τους τελειώσεις πλατωνικές.

Είναι καθήκον μας να καταδείξουμε την απομυθοποίηση κ την από-ιδανίκευση του ερωτά κ να προτάξουμε τα κοινωνικά του χαρακτηριστικά …να προτάξουμε πως για παράδειγμα σε συνθήκες ανελευθερίας και φασισμού, σε συνθήκες εκπόρνευσης και εμπορευματοποίησης, σε συνθήκες ρατσισμού ο ερωτάς δεν είναι δυνατός.

Και από την άλλη να δείξουμε πως ακόμα η ίδια η αίσθηση του ερωτά, της ταυτόσημης έννοιας της αγάπης, είναι πραγματικά δυνατές μόνο όταν πάψει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, όταν πάψει η αλλοτρίωση, όταν καταφέρουμε και κάνουμε την άρνηση της άρνησης πράξη και φτάσουμε στην ύψιστη υπέρβαση, εκείνη της εφόδου στον ουρανό.

Και λίγη ποίηση, για ονειρικά ταξίδια στους αγαπημένους μου εραστές

άπλωσε το χέρι και θυμήσου πως τραγουδούσε ο αέρας την νύχτα που με πρωτοπήρες
άπλωσε το χέρι και θυμήσου πως φτερούγισε η καρδιά μου
όταν στα μάτια πρώτη φορά με κοιτούσες
και ύστερα γείρε το κεφάλι και κοιμήσου
και μέσα στο όνειρο δες όλα όσα την πρώτη νύχτα ονειρεύτηκες
ταξίδια κάνε αλλοτινά
σε κείνα που γέμιζαν χαμόγελο τα χείλη κάθε φορά
που την αναπνοή μου δεχόσουν για συντροφιά
και ύστερα άφησε το νου να κάνει μια δρασκελιά ακόμα
προς εκείνες τις στιγμές που σαν φιλόσοφοι των απόκληρων
γεμίζαμε τα στόματα μας
γνώσεις, εμπειρίες, στοχασμούς λευθεριακούς
πήγαινε να συναντήσεις τις ελπίδες που γεννά η συμπλήρωση της φράσης σου
από τον συνοδοιπόρο
φύγε και άσε με εμένα να σε ταξιδέψω σε όσα στερήθηκες
σε όσα σε έπνιξαν
σε όσα υποτάχθηκες
σε όσα το υπερεγώ σου έθρεψαν
μονάχα πάρε με από το χέρι
τούτη η ζωή θέλει συντροφιά

Ελευθερίες ή ελευθερία; πόσο διαφέρουν τάχα

Το πρώτο κείμενο, του μπλόγκ αυτού ήταν για την ελευθερία. Με βασανίζει, αλήθεια, αυτή η έννοια, η πολυχρησιμοποιημένη, η διακορευμένη πια από όλες τις πολιτικές αποχρώσεις. Η χρησιμοποίηση της είναι τόσο συχνή και τόσο στυγνή πραγματικών νοημάτων, που πια, έχει εκφυλιστεί, έχει πάρει μιαν άλλη χροιά και ένα βηματισμό που όχι απλά δεν υποδηλώνει την ουσία της αλλά ξεφεύγει στο αντίθετο της.

Στην προσπάθεια, να ξαναπιάσω το νήμα της λέξης αυτής, του φιλοσοφικού αυτού όρου ή καλύτερα της υπέρτατης πράξης αγάπης από εκεί που θαρρώ πως το χάσαμε ή μας το έκλεψαν, σοδομίζοντας το με τον πληθυντικό του, συνεχίζω εκείνη την πρώτη προσπάθεια

Η προσπάθεια των αστών να δούμε την Ιστορία, σαν ένα παιχνίδι συγγραφής της ιστορικότητας και να παλέψουμε να αποκρυπτογραφήσουμε τους Εφιάλτες και τους Κολοκοτρώνηδες, με τον στείρο εκείνο τρόπο, που μας οδηγεί η κυκλική ή απατηλά γραμμική της πορεία, έχει βαλθεί στην ουσία να μας πείσει, πως η σύγχρονη δυτική δημοκρατία είναι το απόγειο της ελευθερίας, πως δεν έχει ξαναυπάρξει ιστορική φάση με τόσες πολλές ελευθερίες και κυρίως, πως ουσιαστικά πλέον δεν έχουμε να παλέψουμε για κάτι παραπάνω…τα κατακτήσαμε όλα στο θέμα της ελευθεριότητας του ανθρώπου..

Βέβαια ταυτόχρονα, μπαίνουν οι λογικές ερωτήσεις, ενός υγιούς ανθρώπου, πως όσο δεν έχουμε κατακτήσει την ελευθερία της εργασίας, της πραγματικής παραγωγικής εργασίας μακριά από την έννοια του κέρδους, πως μπορούμε να έχουμε κατακτήσει το στάδιο εκείνο, που υπερβαίνει όλα τα επιμέρους;

Κομμουνιστικές παραφυάδες, θα γλεντοκοπήσουν, οι αστοί μα και οι λεγόμενοι προοδευτικά σκεπτόμενοι αριστοκράτες.

Ας δούμε μια πρόχειρη συλλογιστική

Η αστική τάξη και οι γύρω της αντιδραστικοί μα και δήθεν αναγεννημένοι από τις στάχτες τους αριστεροί, προσπαθούν κατ εμέ, να θέσουν μια πολύ συγκεκριμένη μεθοδολογία, θέτοντας τους ιδεαλιστικούς τρόπους θεώρησης της ιστορίας, προσπαθώντας έτσι να πείσει τα μάτια πως αλλά βλέπουν κι αλλά τελικά είναι. Με απώτερο στόχο φυσικά την καθυπόταξη των ανατρεπτικών αισθημάτων που γεννούνται καθημερινά στα πιο βαθιά πληγμένα από την καπιταλιστική βαρβαρότητα στρώματα της κοινωνίας. Τα ερωτήματα φυσικά μπαίνουν συγκριτικά και με ενοχική τελμάτωση μας οδηγούν εκεί ακριβώς που ξεκίνησα, στην ελευθερία, που διαμελίζεται σε μύριες ελευθερίες…στις ελευθέριες εκείνες δηλαδή, που μας παρέχει το αστικοδημοκρατικό δυτικό σύστημα, που το απαλλάσσουν από την ανάγκη κάλυψης των συνολικών αναγκών των καταπιεσμένων.

Ελευθερίες που δρουν τόσο καταλυτικά στην συνείδηση του μέσου εργάτη μα κυρίως μικροαστού, που ξεχνά τελικά την βιασμένη μια ελευθερία, την ουσιαστική απελευθέρωση από τα δεσμά της δουλείας του στους εργασιακούς χώρους, τα δεσμά της υποταγής σε ηθικολογικές συμβάσεις, που καθιστούν κάθε πράξη αγανάκτησης ανήθικη άρα και αποτρεπτική στην χρήση της, τα δεσμά της ύστερης καπιταλιστικής ισότητας, που θέλει την γυναίκα τυφλά υποταγμένη στις πιο ανελαστικές και απάνθρωπες συνθήκες εργασίας την ίδια στιγμή που την χρίζει δεινό προστάτη μιας οικογένειας που δεν καλύπτει μήτε τις βασικές αισθηματικές και παιδαγωγικές ανάγκες των ίδιων των μελών της, που θέλει την ελευθερία της γνώμης να υφίσταται τον πιο βαθύ φασισμό αυτών της υποχθόνιας λογοκρισίας και του βλοσυρού περιθωρίου.

Κάτω από τον μανδύα των κατακερματισμένων ελευθεριών, κρύβεται η πιο στυγνή εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, τέτοια που δεν γνώρισε μέχρι σήμερα η Ιστορία, όχι μόνο γιατί η με ανοδική πορεία βαθιά οικονομική και πολιτική κρίση οδηγεί τους εξουσιαστές σε απελπισμένες προσπάθειες κυριαρχίας των εξουσιαζομένων, μα γιατί το πέρασμα από τον φασισμό στην δημοκρατία δουλεύτηκε το ίδιο καλά με την άνοδο του καπιταλισμού πάνω στην φεουδαρχία, έτσι που τα κεκτημένα με αγώνες βασικά δικαιώματα να φαντάζουν χίμαιρες ονειρώξεων, και κάθε επιστημονική και τεχνολογική αλλαγή που κουβαλά μαζί της κοινωνικές ανακατατάξεις και καλυτέρευση των όρων ζωή αυτών που τις γέννησαν να μοιάζει με το σμαραγδένιο δαχτυλίδι της Τέιλορ από τον Μπάρτον.

Οι βασικές ερωτήσεις παραμένουν, ελευθερία από ποιον, για ποιόν, από τι και τελικά ποιανού.

Αν θωρήσουμε πως οι ελευθερίες είναι η πιο κακεντρεχής αυταπάτη του εποικοδομήματος, τότε η ελευθερία δεν μένει παρά ως αντίθετο της σκλαβιάς να είναι το ίδιο το εποικοδόμημα, αν φυσικά της αφαιρέσουμε την οικονομική πλευρά ή αν μηχανιστικά την υποτάξουμε στο οικονομίστικο μετασταλινικό μοντέλο.

Η ελευθερία του ίδιου του καταπιεσμένου, του παλιάτσου της γης ετούτης που παράγει και δεν καρπώνεται, που δημιουργεί και πάλι ημιτελής μένει, του νέου που αγαπά μα η αλλοτρίωση των δομών δεν του επιτρέπει την πραγματική συνύπαρξη στην βάση της απελευθερωμένης από μικροαστικές ηθικές ρύμες πληρότητα της προσωπικής του ταυτότητας και την αισθαντική σύζευξη με τον διπλανό του, ελευθερία του εξαθλιωμένου μετανάστη που στοιβάζεται σε σαπισμένες βάρκες δουλείας για να ξεφύγει από τις βόμβες των κατακτητών της γης του, ελευθερία του υπόδουλου στην ιμπεριαλιστική κτηνωδία άραβα και σουδανού. Ελευθερία από τα δεσμά της εκμετάλλευσης, της υποταγής στον δυνάστη, της υφαρπαγής του μόχθου πνευματικού και χειρωνακτικού, ελευθερία από θρησκευτικές μαντήλες και λοιπά σύμβολα που καταργούν την ίδια την μοναδικότητα του κάθε πανέμορφου ξεχωριστού ανθρωπίνου πλάσματος.

μια κτητική αντωνυμία, καλλιτεχνικά στολισμένη

Στολίδια, φιοριτούρες και μεταξωτά χαλιά στολίζουν τα ρούχα μας, τα σπίτια μας, τα αυτοκίνητα μας, την μπαγκαζιέρα μας, που κουβαλάμε πάντα δίπλα μας, μα κυρίως ένα μας από πίσω να τα ακολουθεί βιαία, να τους δίνει υπόσταση, να τα πνίγει, και να τα ερεθίζει βρώμικα κάθε φορά που το ξεχνάμε, λες και η πιο μεγάλη ανάγκη σε όλα αυτά είναι το ίδιο το μας, η ίδια η ανάγκη να έχουμε κάτι στην ιδιοκτησία μας, να μας ανήκει, να το ορίζουμε, να το διορθώνουμε, να το διαμορφώνουμε, να το δείχνουμε ως δικό μας, να το κρατάμε δεμένα γέρα δίπλα μας,
Ένα μας που μπαίνει δίπλα σε κάθε λογής στολίδι που απλόχερα χαρίσαμε στον εαυτό μας, ένα μας που όμως θέλει να μας κάνει χυδαία να ξεχάσουμε κάτι; Να ξεφύγουμε από κάτι;
Ή ίσως να κρύψουμε κάτι;
Ένα μας που το ξεχνάμε όταν έρχεται η ώρα των λαθών, της ξεφτίλας και της βρώμικης ώρας του καθαρίσματος των περιττωμάτων της άθλιας καθημερινότητας.

Μα αυτό που με ενοχλεί πίοτερο είναι η ίδια η λογική του στολιδιού, η ίδια η ανάγκη που μας γεννιέται καθημερινά να καλύψουμε με όμορφες λέξεις, τρόπους, σκέψεις την γύμνια μας.
Μα νομίζουμε αλήθεια ότι πίσω από τόσα ψεύτικα είδωλα δεν θα έβλεπε ο σύντροφος μας, οι άνθρωποι μας, οι γύρω μας, την ειλικρινή και χωρίς κοσμήματα αλήθεια μας; Μα οι πράξεις μας ο ίδιος ο τρόπος που φοράμε όλα αυτά δεν κρύβουν κάτι μα δείχνουν μες την υπερβολή τους αυτό που θέλουμε να κρύψουμε.
Δεν έχουμε και δεν είχαμε ποτέ διπλή υπόσταση, δεν ήμασταν ποτέ δυο πάντα ένα ήμασταν, και ως ένα πορευόμαστε, μιλάμε, επικοινωνούμε, ερωτευόμαστε, απεργούμε, μαχόμαστε, ζούμε, αναπνέουμε.
Και κάπου εκεί οι σκέψεις του ταξιδευτή βρίσκουν λιμάνι, στους περιθωριακούς της γης ετούτης και ψάχνουν εκεί για μιαν αλήθεια, για μια ύπαρξη χωρίς περιττά μας και λοιπά κοσμήματα, και να ο μεγάλος γέλωτας του ίδιου του ποιητή...και πως θα μπορούσε να μην είναι τέτοιος άλλωστε, αναγκαιότητα κι αυτή της βαρβαρότητας των καπιταλιστικών πλεγμάτων...

πώς το 'φεραν η μοίρα και τα χρόνια
να μην ακούσεις έναν ποιητή

Μια ιντελιγέντσια που κρύβεται πίσω από το δάκτυλο της, που πατά πάνω σε ρεαλιστικές στάχτες και έχει για στέρεες βάσεις μεταφυσικές κτήσεις και παρακμιακούς συμβολισμούς. Μια καλλιτεχνική απάντηση που μένει μέχρι εκεί, έχοντας απαρνηθεί την επαναστατική της φύση. Μια νέα κάστα που ψάχνει να βρει μέσα στο χωνευτήρι της καρδιάς, όχι σε κανένα άλλο, το πορφυρένιο χρυσάφι της ζωής, βλέποντας από ψυχής τον κόσμο που ανοίγεται γύρω της...Σαν αιώνια κατάρα προς τον Μαγιακόφκσι που έχουν κάποιοι ακόμα στην κωλότσεπη, σπαράζει η πνοή
-Σαν αφορισμοί, σου ακούγονται όλα αυτά σύντροφε;
-Όχι;
-Μα πως;
Όταν η θηλιά αγαπητέ μου, φτάνει στο λαιμό, είναι η ώρα η αλήθεια να βγει γυμνή και μόνη της να πάει στην μάχη, αγέρωχη, με την περηφάνια του Παλαιστίνιου πρόσφυγα και την αντροσύνη Χιλιανού κοριτσιού 10 χρόνων μπρος στα τανκ της χούντας.

Για ποία πραγματικότητα μου μιλάς;

-Για ποια πραγματικότητα μου μιλάς;

Για κείνη που ήθελα να ξεχάσω ότι ζω, μα βιαία με επανέφερε η ίδια η αίσθηση της απάτης που με έκανε να θέλω να φύγω από αυτήν;

-Δεν έφυγα ποτέ;

-Πως τολμάς;
Δεν έχεις το θάρρος καν να δεις πως δεν θέλω να κοιτάξω εκείνον τον καθρέφτη που εξαναγκαστικά έχεις βάλει μπροστά μου. Εσύ τον είδες; Εσύ κοιτάχτηκες; Και όταν κοιτάχτηκες τι είδες; Είδες εσένα ή είδες πάλι αυτό και μόνο που ήθελες; Για ποια πραγματικότητα μου μιλάς; Για εκείνη που θέλεις να μου πλασάρεις ότι ζεις εσύ; Εγωιστικό μου πλάσμα που θέλεις πάντα να κερδίζεις ακόμα και όταν έχεις γίνει σταχτή, ακόμα και όταν θλιβερά κείτεσαι γυμνός και αποστεωμένος στα ρημαδιά που δημιούργησες.

Ω ναι, αγαπημένε μου μια είναι η πραγματικότητα, αυτή που ζω εγώ, αυτή που δεν θες να ζεις τελικά εσύ, αυτή που γράφει ιστορία και δεν ξεγράφει, αυτή που απογυμνώνει και αυτή που ντύνει, μέσα στις αντιφατικές της απολήξεις, ανάμεσα στον ενιαίο της σπαραγμό, αυτή είναι η ζωή.

Μην πας να νικήσεις την φορά του νερού, είσαι ήδη ηττημένος.

Συνεχίζοντας έναν συλλογισμό για τον καθρέφτη που επιβάλλεις στον διπλανό σου να δει, μήπως κ αντικρύσει το σπασμένο και φθαρμένο είδωλό του, λες και θαρρείς και θα καταφέρεις το ποθητό έτσι...
Λίγες σκέψεις για τον τρόπο που θωρεί την πραγματικότητα η ματιά μας και πως την αναλύει και την κάνει πράξη ο νους μας. Μνήμες που ξεσπούν αλλοπρόσαλλα μέσα μας προσπαθώντας να δουν την αλήθεια και την ιστορικότητα της πορείας μας. Και εκεί ακριβώς το ταξίδι από τα κάτω ρέλια της ταξικότητας μας και πριν κατεβούμε στις μηχανές να βάλουμε μπρος, ένα κύκνειο άσμα προς αυτούς που θέλουν να με πείσουν για τα δήθεν αυτονόητα τους. Ένα σοκ μα πιο πολύ ένα δέος προς την πειθήνια θεώρηση της κάφτρας του τσιγάρου την ώρα που αυτή φλέγεται γοργά από τον αγέρα της νομοτελειακής, τι άλλο θα μπορούσε να είναι άλλωστε, αλλαγής.
Μα πως θα μπορούσε αγαπημένοι μου να είναι η σύνδεση της θεωρίας με την πράξη, αν η μια δεν εμπεριείχε την άλλη όχι στην σμασμοδικότητα που θέλουμε να της φορέσουμε, μα στην ολότητα της, στο Ganzes της. Πως αλλιώς θα μπορούσε κανείς να θωρήσει τα πραττόμενα του, αν δεν τα έβλεπε με το πρίσμα που αναλύει την ίδια την πραγματικότητα στην οποία το δίχως άλλο απλά αισθάνεται ότι ζει, χωρίς να θέλει ίσως, να μην το αφήνουν, να μην τους αφήνει ο ίδιος, να βιώσουν την ίδια την υλική μας υπόσταση, ακόμα πιο βαθιά μπαίνει εδώ η αναγκαιότητα επαπροσδιορισμού της ίδιας της ύλης.
Όχι μόνο στην ακαθόριστη και περιστροφική κίνηση που θέλουν κάποιοι να της φορέσουν, δείγμα τάχα μια έντεχνης καλλιτεχνικής θεώρησης του κόσμου τούτου, μα στην πορεία που η ίδια ευτυχώς-πλεονασμός- αυθύπαρκτα έχει διαλέξει.
Στην προσπάθεια εκείνη λοιπόν να μπουν όλοι αυτοί οι κουλτουριάρηδες πιο βαθιά στο είναι τους, λησμονούν το ίδιο το αυτονόητο, μα πως θα δουν κάτι διαφορετικό από αυτό που θωρούν όταν κοιτούν στο περβάζι της ζωής τους. Λες και η μεταφυσική ή ορθολογική προσέγγιση είναι ένα φόρεμα που το αλλάζουμε με στολίδια ανάλογα την περίσταση, ή λίγο ακόμα πιο βαθιά λες και είναι ολόκληρη γκαρνταρόμπα την οποία εναλλάσσουμε ανάλογα με το μικροαστικό ή μεσοαστικό μπουζουξίδικο που θέλουμε να μεταφέρουμε την ταπεινή μα όχι μάταιη ύπαρξη μας.
Μα είναι δυνατόν, σύντροφοι, το πρωί να ταξιδεύουμε ως μετανάστες και το βράδυ ως οδοιπόροι μιας ζωής γεμάτης υλικά πλούτη;
Είναι δυνατόν να το βράδυ να πίνεις βότκα με λεμόνι και το πρωί μαρτίνι με ελιά το δίχως άλλο αργεντίνικη;
Ή μήπως αλλάζεις μορφή κάθε που θωρείς την ομορφιά της δικιάς σου κυράς, κτήμα και αυτό της χυδαίας ύπαρξης σου;
Δεν θα με πείσεις αγαπημένε μου, όπως και να ναι το όνομα που παίρνεις είτε με την συνειδητή ελληνοφρένεια σου είτε με την ασυνείδητη περιήγηση σου στο κόσμο των καμένων και καταραμένων.
Η ίδια μάτια είναι που κοιτά την Βαγδάτη που καίγεται, η ίδια και την Τουρκία που θέλει τάχα να κατακτήσει πάλι την δύστυχη Ευρώπη, η ίδια είναι που θωρείς τον εαυτό σου και εισπράττεις τον ιδιοκτησία σου, σαν μετουσίωση του ίδιου σου το εγώ. Διαλεκτική συνύπαρξη, διαλεκτική σκέψη, αντανάκλαση της κίνησής που συντελείται με αντιθέσεις, φτάνοντας μέσα από την ίδια την ταξική διαρκή πάλη των αντιθέτων στην τελική σύνθεση που καθορίζει, πως θα μπορούσε άλλωστε διαφορετικά την ζωή, στην φύση και τελικά στην ίδια την πραγματικότητα που βιώνουμε σε κάθε πολιτική εποχή.
Έτσι το σοκ που περιμένεις εσύ να δω εγώ, το έχω ήδη δει, και εγώ μα και εσύ αγαπημένε μου, καθημερινά γύρω μου στην διακαή πάλη του να επικρατήσει μέσω του εμπειρισμού ή ακόμα χειρότερα του εμπειριοκριτικισμού που εσύ με έντεχνο τρόπο θες να μου φορέσεις. Γιατί συνεχίζεις και μου μιλάς γι αυτό λοιπόν, θες να με πείσεις να πως ο κόσμος τούτος κινείται σε μια σφαίρα ιδεών πάνω από τα μελλούμενα, δεν ζεις φρικτά την βαρβαρότητα εσύ; Κοίτα την στα ίσα λοιπόν, χωρίς φόβο, όπως ο ειλικρινής και μόνο πολεμιστής κοιτά τον αγέρωχο στρατό των ήδη νικημένων εκ θέσεως.

ημέρα της γυναίκας, μια αλλη οπτική

παγκόσμια ημέρα των θηλαστικων...ή καλυτερα των μαρσιποφορων
καθε τετοια μερα αισθανομαι λες κ κουβαλαω τα στηθια των αγελαδων που ειναι ετοιμα να ταισουν την μιση ανθρωποτητα κ εχω δικαιωματα προς ...προφυλαξη οπως το κυπριακο γαιδουρι,

την ώρα που όλες οι κοπέλες ολων των ηλικιών βγαίνουν να γλεντήσουν την μέρα που ειναι αφιερωμένη σε αυτές, θα ήθελα να μείνω στα ιστορικά στοιχεία που οδήγησαν στην μέρα αυτη, να χαρακτηριστεί ως τέτοια, μίας κι τείνουμε όχι μονα να ξεχνάμε μα κι να καταπατάμε την ιστορική αλήθεια...
η 8η Μάρτη χαρακτηρίστηκε η μέρα της γυναίκας στην μνήμη των εργατών στα υφαντουργεία, που μετά απο πολύμηνο κ πολύ δύσκολο αγώνα, έπεσαν μαχώμενες στην Νέα Υόρκη από τις σφαίρες της αστυνομίας, μαχώμενες για ότι κ οι σύγχρονες τους γυρω στα 150 χρόνια μετα...δίκαιες ώρες εργασίας, ικανοποιητικούς μισθούς και ανθρώπινες συντάξεις. Η μνήμη της πρωτοπόρου επαναστάτριας Κλάρα Τσέτκιν είναι τούτη την μέρα, επιβεβλημένη. η γερμανίδα επαναστάτρια, μέλος τότε της Β'Διεθνούς, ζήτησε να χαρακτηριστεί αυτή η μέρα ως μέρα της γυναίκας. αυτο βέβαια κατάφερε να γίνει πράξη μόλις το 1977, μέσα από τον ΟΗΕ, ο οποίος θέλοντας να υποτάξουν τα επαναστατικά μυνήματα της τσετκιν, ονομασαν την μέρα, παγκόσμια ημέρα των δικαιωμάτων της γυναίκας και την διεθνή ειρήνη.
κ μόνο απο την ονομασία, μπορεί κάποιος να κρίνει το πως ο αστισμός, ο καπιταλισμός δλδ, καταφέρνει να υποτάξει το επαναστατικο περιεχόμενο σε ένα άκρος διαστρεβλωμενο μικροαστικό κ ρεφορμιστικό σύνθημα που εμπεριέχει μόνο στις λέξεις κάποιες σπίθες απο τις απαιτήσεις του κινήματος.

αυτή την μέρα θα ήθελα να
μεινω μονο στην θυμηση μιας γυναικας, που τιμησε την πλαση τουτη με τον αγωνα της για λευτερια, Freiheit ist immer Freiheit der Andersdenkenden...η ελευθερια ειναι μονο ελευθερια για οσους σκεφτονται διαφορετικα

θα αφησω απλα τα πασιγνωστα τελευταια λογια της...προς παγωμα οσων θωρουν πως κατι τετοιες μερες γιορτης γι αυτους, θα παραμεινουν για πάντα τετοιες...γι αυτους...

Η ηγεσία απέτυχε. Ακόμα κι έτσι, η ηγεσία πρέπει να ξαναδημιουργηθεί από τις μάζες και μέσα από τις μάζες. Οι μάζες είναι το αποφασιστικό στοιχείο, είναι ο βράχος πάνω στον οποίο θα κτιστεί η τελική νίκη της επανάστασης. Οι μάζες ήταν στα ύψη ανέπτυξαν την ήττα αυτή σε μία από τις ιστορικές ήττες που είναι η τιμή και η δύναμη του διεθνούς σοσιαλισμού. Και γι αυτό η μελλοντική νίκη θα ανθίσει από αυτή την ήττα

Τάξη βασιλεύει στο Βερολίνο! Ηλίθιοι μπράβοι! Η τάξη σας είναι χτισμένη στην άμμο. Αύριο κιόλας η επανάσταση θα ανυψωθεί με μια βροντή και με σαλπίσματα θα ανακοινώσει στον τρόμο σας: Ήμουν, Είμαι, Θα είμαι!»

καπως ετσι πεθανε, και καπως ετσι την τιμησαν οσοι την πιστεψαν

Η κόκκινη Ρόζα χάθηκε κι αυτή
Κανείς δεν ξέρει
Πού το κορμί της παραχώσαν
Έλεγε την αλήθεια στους φτωχούς
Γι’αυτό κι οι πλούσιοι την σκοτώσαν

VENCEREMOS VENCEREMOS

μα μετά τις θύμησες, ας καταλήξουμε στην ίδια την ταξικότητα του όμορφου κατα τ άλλα φύλλου.

οι γυναικες ειναι οι πρωτες που θιγονται απο τις εκαστοτε εργασιακες ή ασφαλιστικες ρυθμισεις, ειναι οι πρωτες που θιγονται απο τα καθε λογης τερτιπια του καπιταλισμου που προσπαθοντας να σταματησει την αιμορραγια στα πνευμονια του, σουλουπωνει την ποδαγρα, ειναι οι πρώτες που τα υφιστανται γιατι ειναι κεινες που κυοφορουν την νεα εργατικη ταξη, ειναι κεινες που καλουνται να θρεψουν κ να μπολιασουν με επαναστατικοτητα ή με ραγιαδισμο την νεα εργατικη ταξη
ειναι εκεινες που καλουνται να κανουν δυο δουλειες για να ζησει η οικογενεια τους, κι ειναι εκεινες που υφιστανται τον κοινωνικο ρατσισμο σε καθε φτερουγισμα απεμπολησης απο τα μικροαστικα δεσμα τους

κι ειναι δυστυχως κι εκεινη, που στο παιχνιδι της ισοτιμιας εχασε το πιο ομορφο στοιχειο της, την θηλυκοτητα της, την γυναικεια της φυση
σε μια μαχη δυναμης γινηκε αντρας κ σε μια μαχη υποταγης κ πισωγυρισματος απο το ενα ακρο, εγινε η υποτακτηκια του περση χαλιφη
σε ολα αυτα σιγουρα φταιει κ το πρωτο φεμινιστικο κινημα, που δεν εβαζε σαν στοχο την ισοτητα μα την ισοτιμια, που δεν εβαζε τα ταξικα χαρακτηριστικα του οποιου κινηματος απελευθερωσης των σκλαβωμενων κ υποδουλων σε μυρια δεσμα γυναικων, μα προταξε στην πλειονοτητα του μια ανευ ορων ισοτητα αγνοωντως κεινες τις ομορφες καμπυλες που μας γεμιζουν με διαφορετικοτητα κ κανουν την ζωη μας πιο λειτουργικη κ πιο γοητευτικη.
τα επομενα κινηματα δεν καταφεραν να δεσουν μητε τους ιστους της σεξουαλικης απελευθερωσης με το γυναικειο κινημα κ το επαναστατικο ρευμα της εποχης, κι ετσι εχουμε για αλλη μια φορα οπορτουνιστικους κ διεσπασμενους αγωνες που μας φτασαν στον εκφυλισμο που ζουμε σημερα.

σαν γυναίκα δεν ζητω καμία διαφορετική αντιμετώπιση απο τους γύρω μου, φυσικα και θα πρεπει να παλεψω μεσα απο το επαναστατικο κινημα και κομμα για τα δικαιωματα μου ως γυναικα, με συγκεκριμενα ταξικα χαρακτηριστικα, μαχομενη παραλληλα να σπασει καθε θετικη διακριση που αμβλυνει αντι να σμιλευει τελικα το δικαιωμα στην διαφορετικοτητα σε μια κοινωνια απελευθερωμενη κι ισοτιμη...

κλείνοντας ας θυμηθούμε τα λόγια της γερμανίδας επαναστάτριας, που τοσο υποτιμητικά έφαψαν οι κυβερνώντες κι όλα τα όμορφα φαγάδικα κ στριπτιτζαδικα σήμερα...

Η ολοκληρωτική γυναικεία απελευθέρωση είναι αδύνατη χωρίς το Κομμουνισμό, όπως και ο Κομμουνισμός είναι αδιανόητος δίχως τη χειραφέτηση των γυναικών.

φιδελ, ο αποχαιρετισμος

Λίγα αποσπάσματα απο το αποχαιρετιστήριο γράμμα του κουβανού επαναστάστη, του Comandante Fidel Castro προς τον κουβανικό λαό κ προς όλους τους κομμουνιστές κ αγωνιστές ανά τον κόσμο.

Και κυρίως ένα μήνυμα προς όλους όσους πίστευαν πως η κούβα ήταν ο φιδέλ κι όχι ο λαός της...

Ως την νίκη στρατηγέ, ως το τέλος

VENCEREMOS VENCEREMOS

«Απευθύνομαι στους αγαπητούς συμπατριώτες μου, οι οποίοι μου έδωσαν πρόσφατα την ανυπολόγιστη τιμή να με εκλέξουν μέλος της Εθνοσυνέλευσης, όπου τόσες σημαντικές αποφάσεις θα παρθούν σε ό,τι αφορά στη μοίρα της Επανάστασης. Δηλώνω ότι δε θα θελήσω ούτε θα αποδεχτώ το αξίωμα του Προέδρου του Κρατικού Συμβουλίου και του Ανώτατου Διοικητή. Λόγω της κατάστασης της υγείας μου, αρκετοί στο εξωτερικό θεώρησαν ότι η προσωρινή παραίτησή μου στις 31 του Ιούλη του 2006 από τα καθήκοντα του Προέδρου του Κρατικού Συμβουλίου, τα οποία ανέλαβε ο Α΄ Αντιπρόεδρος Ραούλ Κάστρο ήταν τελική. Ομως, ο Ραούλ, που είναι επίσης υπουργός Αμυνας εξαιτίας των προσωπικών του ικανοτήτων, αλλά και άλλοι σύντροφοι της ηγεσίας του κόμματος και του κράτους ήταν απρόθυμοι να με θεωρήσουν εκτός της δημόσιας ζωής λόγω της ασταθούς κατάστασης της υγείας μου. Ηταν μια άβολη κατάσταση για μένα απέναντι σε έναν εχθρό που είχε πράξει οτιδήποτε μπορούσε για να απαλλαγεί από μένα, και με διστακτικότητα υπάκουσα».
«Ευτυχώς, η Επανάσταση μπορεί ακόμα να βασίζεται σε στελέχη της παλιάς φρουράς και σε άλλους που ήταν πολύ νέοι στα πρώτα βήματα της διαδικασίας. Μερικοί ήταν πολύ νέοι, σχεδόν παιδιά, όταν εντάχθηκαν στη μάχη στα βουνά και αργότερα έδωσαν τη δόξα στη χώρα με τις ηρωικές τους πράξεις και τη συμμετοχή τους στις διεθνείς αποστολές. Εχουν τη δικαιοδοσία και την πείρα να εγγυηθούν την αντικατάσταση. Υπάρχει και η ενδιάμεση γενιά που έμαθε μαζί με μας τα βασικά της σύνθετης και σχεδόν απλησίαστης τέχνης της οργάνωσης και της καθοδήγησης της επανάστασης».

Καταλήγοντας σημειώνει:

«Δε σας αποστέλλω αποχαιρετιστήριο μήνυμα. Η μόνη μου επιθυμία είναι να παλέψω ως στρατιώτης στη μάχη των ιδεών. Θα συνεχίσω να γράφω, στη στήλη "Στοχασμοί του συντρόφου Φιντέλ". Θα αποτελέσει ένα ακόμα όπλο, στο οπλοστάσιο που διαθέτουμε, στο οποίο μπορείτε να βασίζεστε. Πιθανά να ακουστεί η φωνή μου. Θα προσέχω».

ελευθερια

Φερέλπιδες αντεκλίσεις μιας γενιάς που έμαθε να παλεύει, όσο την αφήνουν οι ίδιες οι έμμονες των προηγούμενων γενιών που ακόμα την καταδυναστεύουν, για τις ελευθέριες της. Έπαψε να μάχεται πια για την λευτεριά και κρύφτηκε σε έναν αισθαντικό πληθυντικό που ευνουχίζει την ουσία της. Δαιμονοποίηση της γλώσσας θα πουν ίσως οι κάποιοι, σαν κοράκια θα πέσουν οι γλωσσοπλάστες μας, να αποδώσουν εύσημα στην γλώσσα και τα όμορφα παιχνίδια που παίζει.

Η ουσία όμως θα παραμείνει η ίδια, από την πάλη για την λευτεριά των προηγούμενων χρόνων, φτάσαμε στην ανιαρή και βαθιά καταπιεσμένη πάλη των ελευθέριων, του κατακερματισμού και της κονιορτοποίησης των ίδιων των βασικών μας αναγκών, της πιο βασικής ανάγκης όλων.


Η πάλη για την κατάκτηση της ελευθέριας προσπαθεί να θάφτει από ηθικολόγους ιεροκήρυκες, μεγάλους φιλελευθέρους δάσκαλους, και σταλινικές νομενκλατούρες στο χρονοντούλαπο, έτσι μηχανιστικά και άδοξα. Η ελευθέρια έδωσε την θέση της, στην τραγελαφική ισότητα των δυο φυλών, στις μεγάλες και υπεράνω όλων αλήθειες, στην μια και παγκόσμια ηθική που κυλά τα νήματα κι ορίζει μονάχη της το πρέπον και το μη, στις μικρές και αθώες έστω κι αν πολλές από αυτές ακόμα στάζουν αίμα, καθημερινές διευκολύνσεις που μας "παρέχει" στον δυτικό κόσμο η αστικοδημοκρατία τους.

Νωθρά κατάκοπα πρόσωπα που κρύβονται πίσω από δεκάδες ώρες δουλείας για την απλή τους επιβίωση, γρήγορα γερασμένα μάτια νέων ανθρώπων από το πνιγερό διάβασμα τόνων βιβλίων για να γίνουν κι αυτοί αργότερα παζάρι στην κάστα των διανοούμενων στην καλύτερη περίπτωση, εμμονικές συζυγικές σχέσεις λαθραίας συνύπαρξης που μάχονται για την επικράτηση του δυνατού και καθυπόταξη του ασθενέστερου, αιματηρές φίλιες κτήσης και κατάκτησης, μα όλα γλυκαίνουν ξάφνου όταν γνωρίζεις πόσες ελευθέριες επιβίωσης σου προσφέρει τελικά η σύγχρονη δημοκρατία. Μπορείς λοιπόν υπέροχα να απολαύσεις εκείνη την έμορφη ηδονή της μπύρας με τσιπς λαδιού και ποιοτική μουσική υπόκρουση.

Ελευθερία για ποιόν, από ποίον, από τι, ποιανού;

Μια γενικότητα που την κατέπνιξε η προσπάθεια συγκεκριμενοποίησης και κρίνετε ως φετιχισμός λέξεων η ίδια της η ανάλυση;
Και κάπου εκεί έρχεται στην μνήμη η πάλη των αντίθετων.Ελευθέρια αντίθετο της η σκλαβιά, η πρώτη λαβαίνει σάρκα και οστά μονάχα με την ύπαρξη της άλλη.

Και μόλις η σκλαβιά πάψει, η ελευθέρια δεν θα χρήζει πια ορισμού, δεν θα έχει πια ανάγκη την ταυτοποίηση της ύπαρξης της.


Λοιπόν παιδιά μου συλλογιέμαι
τώρα να βρω μια λέξη να ταιριάζει
στο μπόι της λευτεριάς.

Μήτε πιο ψηλή μήτε πιο κοντή.
Λοιπόν παιδιά μου συλλογιέμαι τώρα να βρω μια λέξη να ταιριάζει
στο μπόι της λευτεριάς.

Το περίσσιο είναι ψεύτικο,το λιγοστό είναι ντροπαλό
κι εγώ δεν το ‘χω σκοπό να καμαρώσω
για τίποτα πιότερο,
για τίποτα λιγότερο
από άνθρωπος.

Λοιπόν παιδιά μου συλλογιέμαι τώρα
να βρω μια λέξη να ταιριάζει
στο μπόι της λευτεριάς.


Θα βρούμε το τραγούδι μας,
καλά πάμε,
θα βρούμε το τραγούδι μας.
Λοιπόν παιδιά μου συλλογιέμαι τώρα
να βρω μια λέξη να ταιριάζει
στο μπόι της λευτεριάς.