Κορμί ετών 22

Ερημικά πουλιά κρύβουν τα μάτια σου
Αχ πώς θυμάμαι τα βλέφαρα σου, αυτά που πνιγμένα θαρρείς από την νεότητα
Αστροβολούν κάθε που τα ζυγώνεις
Λες, δεν είμαι εγώ για σε
Απόρριψη; Πίκρα; Μοναξιάς κέλευσμα πάλι;
Κι όμως εσύ δεν ήσουν χθες, δεν είσαι μέλλον,
είσαι το τώρα

Φλογισμένη αμετροέπεια, κλαις τα κάλλη των 20 σου χρόνων
Και θαρρείς ξέρεις πως είναι ν΄αγαπάς, και να πεθαίνεις;

Μοναδικότητα ψάχνεις στο κάθε νέο άγγιγμα,
παρθενιά στην ψυχή, ακόλαστη εμπειρία στα σκέλια
Ποια παρθενιά προκύπτει από τα μη ειπωμένα,
Μη πραχθέντα, αλλά από καιρό ποθούμενα
Μοιάζει κατανόηση της απόλυτης άρνηση
Μα αγάπη μου, εκεί κρύβεται το απόλυτα μηδέν
Στην αθεράπευτη γνώση της ζωής
Στις μεγάλες εμπειρίες της ηδονής
Κει που όλα τα χες δει, νομίζεις τα έχει βιώσει

Χλευασμός στον έρωτα τα ως εδώ λεχθέντα

Δώσε σε μια αγκαλιά, σε ένα φιλί,
σε ένα σπαραγμό κορμιών τα πάντα από την αρχή
Σαν να μην υπήρξαν,
μα δεν υπήρξαν
Σαν να μην τα βίωσες ξανά
τα βίωσες άραγε;
Εκεί είμαι, είσαι
Θα με πας;

Πληρωμένο το εισιτήριο του ναυαγίου

ΦΑΡΟΣ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ

Μαύρα κεριά τα δάκτυλα σου
Σκληρά, ευαίσθητα, δυνατά πιάνουν θαρρείς την ζωή
από τα γόνατα,
ζητώντας την πλήρη ανατροπή της

μεσάνυχτα βασιλεύει η καταχνιά της ύπαρξης μας

Πόσα θα δώσεις ακόμα, δίχως να λάμβάνεις ηθελημένα;
Πώς θα ανοίξεις για μας την τελευταία πόρτα της δυστυχίας σου;
Πότε θα μπεις στο κρύο βράδυ του σπιτιού μου,
να κάνεις ανάσταση στα ματωμένα γιασεμιά των ματιών μου;

Σκιές γεμίζουν το φως της απελπισίας μας,
Μουγκές φωνές σκιάζουν τις σειρήνες των γοτθικών φυλακών μας
Πως θα με χωρέσεις στην μικρή σου αγκάλη;
Πως θα μεθύσεις από το λιγοστό κράνο των χειλιών μου;

Μαζί, εμείς, εσύ, όλοι

Ανεβαίνεις την σκάλα της κολάσεως, ένα σκαλί ακόμα μένει
Ίσως όλη τελικά. Μέχρι την ρήξη του μεσσιανικού τέλους
Μέχρι τον οργασμό της πανδαισίας των απόλυτων κατόχων του αδίκου
Ποια ηθική σε κράτησε στα ναρκωμένα πατώματα της μιζέριας τους;

Πόσο πονάς την πνοή μου, ουρανέ
Πόσες φωτιές θες να σου ανάψω κεράκι της πληγής μου;
Εν, δυο

Τρέχουν οι σύντροφοι
Εν, δυο
Τρέχεις κι εσύ

Παλικαρίσια κορμοστασιά της ευτυχίας μου
Πόνα τα σκέλια μου, γλείψε τις αμυχές μου
Ερωτεύσου την αχρείαντη παρουσία μου
Βίαια κοίμισε με, γαλήνια ταξίδεψε με
Στις φλεγόμενες βάτους να φτάσει η στριγκλιά του πόθου μου

Ανάστησες όσα είχαν κοιμηθεί με τα χρόνια

Να παρθούμε στο φως των δικό μας λυγμών
Στα σκοτάδια των δικών μας νεκρών
λυσμονώ

Οργασμικά άσματα της μαχόμενης, διαλυμένης ουσία μας
έκλαψες γελώντας γοερά
Ένα φως αργοσβήνει, την ώρα που ανατέλλει το μοναδικό τέλος.-

ΠΥΓΟΛΑΜΠΙΔΑ

Δρόμοι κατεβαίνουν στο φως σου κάποιον δικό μου

για να βρούνε, δίχως ελπίδα, δίχως πόθο

μηχανικά ανθρωπάκια της σκιάς μου

κι εσύ πουθενά, κι εσύ πάντα αλλού

Ανεβαίνει το φεγγάρι στης θάλασσας τον ίστρο

μές σε κύματα και σε θροΐσματα

μές σε πλημμυρίδες και γαλήνιες

κι εσύ; Πουθενά, κι εσύ; Πάντα αλλού

Που με βγάζεις αερικό σε ποίο νέο στοιχειό

θα πρέπει πάλι να τον βρω;

Ποιας πυγολαμπίδας το φωτεινό κεφάλι

Θα λάμψει τα σκοτάδια του για να φωτίσει;

Κέρινα τα χέρια του με νοσταλγούν

Σε άλλων κορμιών αγγίγματα

Θανατικό μου πρόσωπο ποίον κοιτάς;

Να βρεις το βλέμμα που σε έκαψε

Μάτια καστανά, μαύρα μάτια του

Σπίθες να γεννηθούν ξανά σε μιας κόλασης την σπείρα

Μήτε προσδοκώ, μήτε νοσταλγώ, μήτε ποτέ θα περιμένω

Είναι οι σκιές του νου μεγάλες

Χαραμάδες θύελλας γιομάτες πόνο και χαρά

Μετερίζια αλλιώτικα που έσμιξαν σε μια θηλιά αράχνης

Κάηκαν χωρίς στόχο, γέννησαν δίχως όρια

Έσμιξαν το πλήθος των αρνήσεων τους

Μήτε σε έρωτα

Μήτε σε αγάπη

Ποίον πόθο νοσταλγείς;

Ποίο τίποτα φαντάζεσαι;

Σε ένα βράδυ προκυμαίας αλύπητα φαγωμένης

Σ ένα βράδυ κόλασης των ορμών

Των μαύρων φιδιών των ερπετών, του φιδιού της, του ροδίου του

Δίχως έκκρισης, δεν πρόκαμαν να βγουν φοβήθηκαν την θύελλα των μελλούμενων

Δίχως λέξεις, που να χωρέσουν σε μια γήινη φωτιά που αναβλύζει η απόλυτη ανάγκη της αγάπης

Δίχως εξηγήσεις καλού, κακού κι ανήθικου

Δίχως ποτέ να θυμηθείς ξανά το πύρινα ποτάμια των χειλιών σου

Είμεθα ένα, είμεθα εμείς, είμεθα δραπέτες

Ενός υπερωκεανίου που στεριά δεν θα βρει, μήτε σε παγόβουνα έτσι άπνιγα θα καταπέσει

Είμεθα πληβείοι της κολάσεως, δημογέροντες ετούτης της ζωής

Είμεθα εκείνοι που θα σε προσμένουν

Ξωτικό του θανάτου μου, αερικό της ζωής σου

Βγες ξανά περπάτησε στου λάγνου καημού σου τις σιωπές

Τέτοιες σιωπές έρωτα, τέτοιες νεκρικές προσταγές πόθου θα σου γεννήσω

Θα φονεύσω τους φόβους σου, στην γέννα

Θα γεννήσεις τα όνειρα μου στο θαφκιό σου

Οίστρος επανάστασης, άρνησης, κατάφασης

Άρνησης, άρνησης,

Γέννα …τώρα!

Του απόκοσμου

Στωικές φιγούρες μοναξιάς τα δάχτυλα όσων να γράψουν θέλουν

Μα δεν μπορούν πια

Φλεγματικές αποστεωμένες υπάρξεις οι ερωτευμένοι που

Άδικα περιμένουν την συντροφιά στο παγερό τους κρεβάτι

Τι κρύβει η απώλεια των αισθήσεων, των παραισθήσεων

Και όσων εν γένει πεπραγμένων πέρασαν σε έναν άδοξα συγκεκριμένο παρελθοντικό χρόνο;

Πόσο διάρκεια θανάτου κρύβει το τέλος του ενεστώτα, η αρχή του αόριστου;

Ποιος υπερσυντέλικος θα μπορέσει να κλείσει τις πληγές των άλλοτε υπαρχόντων μοναδικοτήτων;

Μια αίσθηση έλαβε τέλος, ένας καημός γεννήθηκε στο πέραν

Και μια ανάμνηση ζευγαρώματος συντροφεύει την σκιά της ύπαρξης τους

Πόσος θάνατος κρύβεται σε έναν χωρισμό, και πόση ζωή στο τέλμα της αλήθειας του;

Ποίος αγέρας θα φυσήξει στις κορφές των πόθων να τις κάνει πάλι πέτρες

Αιώνια βράχια μνήμης;

Πόσες βροχές θα πέσουν γεμίζοντας νερό την αφυδατωμένη ύπαρξη μας,

Λησμονώντας έντεχνα θαρρείς την μαύρη μοίρα της μοναξιάς

Για τί πάντα ζω ετεροχρονισμένα τον πόνο και την αγάπη

Πως ο νους καταφέρνει να ξεφεύγει από τον χρόνο, στην στιγμή

Επαναφέροντας το πριν στο θλιμμένο παρόν;

Ποίες χίμαιρες σε σέρνουν στης λήθης τα μονοπάτια

Ποια όχι θα δαμάσουν άτεχνα τα θέλω της ψυχής μας;

Ποία ναι θα διαμορφώσουν την μιζέρια της νέας μας ζωής

Σπάσε τα δεσμά του χρόνου, της ύπαρξης, της φυλακής μας

Έλα στους υδάτινους μονόδρομους της ελευθερίας του έρωτα μας

Ξύπνησε η ηδονή του θείου κορμιού σου

Την ώρα της απόλυτης υποταγής του στο μάταιο παιχνίδι του δυιλισμού

Με παρασέρνει στα δικά του κιτάπια, ερήμην μας

Έλα αετέ μου, στις αγκάλες του Απόλλωνα

Έλα Διόνυσε να πιούμε μαζί τα αρώματα του φωτός μας

Πάμε πουλί μου, στην άκοσμη ζωή της υπέρβασης μας

Σε περιμένω να γίνουμε ένα, πότε του ενός

Γυμνές υπάρξεις

Τι γυρεύεις στους κάμπους

Στις κρύες χίμαιρες των νεκρών;

Άβυσσος χαράζει στα μάτια

εκείνων που ποτέ σπαρακτικά δεν πόθησαν,

όσα ανείπωτα τους καταδίωκαν

Κι εκεί που ψάχνεις για να βρεις

Τις κούφιες λέξεις ποιητών

Μια θάλασσα μαύρη, αέρινη, στοχαστική

σε γυρνά ξανά στον κόσμο

σαν βλέφαρα που λυγίζουν από στεναγμό

Που πας καπετάνιε

Με φουρτούνες, μοναχικός

Πως γυρνάς γυρεύοντας κλεμμένες κραυγές ανθρώπων

δεν έκλαψες εσύ τάχα στην γέφυρα ξημέρωμα του μπάτη;

Χίμαιρες σε εξουσιάζουν

Κι οι κραυγές των ημερεμένων σε γυρνούν γοργά

εκεί που η νύχτα μάγιστρα σκοτεινά φανερώνει τις γυμνές αλήθειες

και το φως κάνει παιχνίδι με την άδολη, άγονη, ανύπαρκτη ύπαρξή του


Χαμογέλα, ήρθε η ώρα της καρδιάς μου

Έρωτος κέλευσμα

Πανσπερμία άστρων, αισθήσεων, πόθων

γενεσιουργικές επιθυμίες έρωτα

Πως με μάγεψες θαλασσινό φεγγάρι;

Αλυτρωτικές μαινάδες οι φωνές των ζευγαριών

Ορφικές σειρήνες η θύμηση των λόγων σου

Της Αμοργού αστέρι, της Κυλλήνης σπινθήρας

Από ποια μάνα αγριμιού γεννήθηκες

άνθρωπε της μοναξιάς μου;

Κύματα τα χέρια σου πλεύρισαν τα κατάρτια μου

Διονυσιακό άγγιγμα η όψη σου στην ημισέληνο

Που θα σε βρώ καημέ μου, ποίες νέες χίμαιρες

προσμένουν την αγέρινη ύπαρξη μου;

Κλάματα αλήθειας όλα τα φιλιά

στιγμές χειλιών λαχτάρισα να κλέψω

Θαλασσινά μάτια της ευτυχίας μου, ξορίστηκα

Ποίο θέρος θα μεριέψει τον καημό μου;

Τέκνο της απελπισίας μου, φορέα των αναγκών μου

τιθασευτή του φευγιού μου, ονειρευτή του ριζικού μου

Ταξίδεψε με στης Χιλής τα χρυσά μονοπάτια

στου Αλγερίου τα βρώμικα σοκάκια, στην Βαγδάτη της ελπίδας

Την αγία νοσταλγία της τελείωσης μην μου αρνηθείς

Όλες τις γυναίκες των ανθρώπων μέσω μου τίκτω

Πριν σε δω, όταν σε γεύτηκα, στον αιώνα τον για σε

Προσμένουν όλες, μαία ομορφιάς να φανερωθείς

κεριά κατάχαμα απλωμένα τα σωθικά μου

Πιες το αλαβάστρινο ποτό των Φαιάκων

Αντάμωσε την χαραυγή στης Περσεφόνης το σκοτάδι

Στα στήθια μου η αρχή, στις άκρες των δακτύλων σου σημάδι

Μέθυσε τον τόπου σου, άρωμα ρόδου αμάραντου

Δεν υπάρχει Άδης για εμάς, τον έθαψε η αγάπη

Του Πίνδαρου Λύρα μάγεψες τον κόσμου μου ολούθε

Παλιό κρασί με πότισες κελευστή της γέννησης μου

Ποίο πάθος ορμά να πνίξει την μορφή μου;

Το κορμί μου κρύψε στον ίσκιο σου για πάντα

Άντρα των προφητειών, ποτέ δικιά σου μην με κάνεις!

χαρισμένο

Ποίος πονεί και δεν το λέει
Ποίος συλλογιέται δίχως να πονά;
Ποίος λέει παραμύθια δίχως να χει αγαπήσει;
Πως παλεύεις πουλάκι μου, άμα δεν σου κόψουν τα φτερά;

Τι είναι εκείνο που κινεί την φύση;
Τι είναι κείνο που τρέφει τον άνθρωπο;
Πως μπορεί να μιλά χωρίς ελευθερία;
Τι είναι η ελευθερία; Τι νόημα τάχα έχει χωρίς τον άνθρωπο, τα ζώα, τα φυτά;

Από πού ξεκινάν τα αρχέγονα ερωτήματα; Που βρίσκουν την απάντηση εάν όχι στον εξωτερικό κόσμο;

Αγάπησα πουλάκι μου, και έδωσε στην καρδιά μου κρύο που έγινε φωτιά.
Πυρκαγιά έλουσε τις μέρες μου, μάχη ο αιθέρας, πόλεμος η ματιά.
Κι εσύ μου ζητάς να πλάσω τον μικρόκοσμο εκεί που σπορά πια δεν έχει;

Τα μεγάλα δεν ζητώ, όπως εσύ!

Λίγα, μικρά, απλά, μεστά!
Σαν τον αγώνα του οκτώβρη, σαν τις φλόγες του νίοβρη.
Εκείνα που σε κάνουν πλάσμα, εκείνα που σου ξυπνάν όσα νόμιζαν πέθαναν

Πώς να δω τον κόσμο άσχημο, πνιγερό;
Πώς να κοπάσω την ματιά μου στα άϋλα θαύματα του γιαχβε;
Πώς να τραφώ με αποφάγια;

Πώς να κρύψω την μορφή μου, πίσω από κουρτίνες θολών ιδανικών;
Πως μιλάς άνθρωπε, άμα σου βάζουν ξένα φτερά;
Πως ονειρεύεσαι άνθρωπε, όταν στον ουρανό βλέπεις πρόκες τα φτερά σου;
Πώς να ξορκίσεις την αναπνοή, μέσα στα τσιμέντα της υποκριτικής;
Πώς να αγαπήσεις, παιδάκι μου, άμα κ το γάλα σου γάργαρο δεν μπορείς να πιείς;
Που πήγαν οι σκέψεις σου, αγοράκι μου, όταν μπήκες στο κελί της καθημερινής σου συμφοράς;
Πώς να αγριέψουν οι ανάγκες σου, μάτια μου, όταν ψάχνεις το ψωμί στους κέρινους φαλλούς τους;

Φωτιά και αέρας, νερό και ξέρα, έλα να ακονίσεις τα μαχαίρια σου πάνω μου
Βάλε στα μάτια μάνταλα και τρέχα να βρεις εκείνη την ζωή που σκιάζεσαι να κάμεις

Έλα να πλημμυρίσουμε την γη με μυρωδιές, έλα να γεννήσουμε δραπέτες.
Έλα να ποθήσουμε όσα μέχρι χθες δεν ξέραμε, έλα να τελείωσουμε όσα ποτέ δεν ξεκινήσαμε

Σ αγαπώ