πατρίωτης... είσαι;

Πόσες φορές τραγούδησα τον Νικόλα, πόσες φορές βροντοφώναξα, σαν θα με καλέσει η πατρίδα τον εχθρό να πολεμήσω, θα τους πω δεν έχω γω πατρίδα;

Πόσες φορές δεν βρέθηκα στο στόχαστρο πρώην και νυν συντρόφων, πάνω στις έμορφες κουβέντες μας για την λευτεριά, πως παραείμαι διεθνίστρια, πως ξεχνάω τι σημαίνει και πόσο σημαντικό ρόλο παίζει το συλλογικό είναι.

Και ύστερα να σου πάλι τα επιχειρήματα για τους τούρκους κατακτητές μας, που δεν μπορούμε και δεν πρέπει έτσι εύκολα να λησμονήσουμε το κακό που σκόρπισαν στον τόπο μας…

Δεν ξεχνάμε…δεν πρέπει να ξεχάσουμε, λαός χωρίς μνήμη είναι νεκρός στριγκλίζουν κάθε λογής τσαρλατάνοι…Ποία μνήμη μονάχα δεν μας είπαν; …Ποία μνήμη δεν πρέπει να κοιμηθεί στις λήθης τα πλοκάμια; …

Είναι όμως και εκείνοι οι άλλοι οι φίλοι και οι σύντροφοι, που βρικολάκιαζαν να με ακούν κάθε φορά που μου λείπουν οι δικοί μου άνθρωποι, για την πανέμορφη και μοναδική Κυπαρισσία, που άλλη τόσο ξακουστή και πεντάμορφη στον κόσμο δεν υπάρχει, ακόμα και τα άσχημα της …είναι μοναδικά άσχημα, άρα της χρωστώ έναν ακόμα λόγο τίμησης.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, σαν να προσπαθώ να εκλογικεύσω τον εθνικισμό, χμ, πατριωτισμό μου, κάνοντας τον τοπικισμό… Ίσως έτσι η συνείδηση μου είναι πιο καθαρή, απέναντι στις ταξικές μου υποχρεώσεις…

Και εκεί που πίστευα πως τάχα μου τα έχω βρει με τις πατρίδες και τις υπόλοιπες νοθευμένες ψευτο-συλλογικές συνειδήσεις.

Να σου η αποστομωτική ερώτηση από μια φίλη, αριστερή Γερμανίδα…

Και γιατί περικαλώ, είσαι περήφανη για την όποια καταγωγή σου; Γιατί μας υπερηφανεύεσαι για την πατρίδα σου; Τι είναι εκείνη που σε κάνει να γελάς κάθε φορά που βρήκες άλλη μια λέξη με ελληνική ρίζα και κατανόησες καλύτερα την γερμανική γλώσσα; Τι είναι εκείνο που σε έκαμε να μειδιάς μπροστά από το ελληνιστικό θέατρο στο Αμάν; Τι ταξίδια έκαμες όταν οι έμποροι στο λιμάνι του Πόρτ Σαιντ σε φλέρταραν στην γλώσσα σου;

Και τέλος γλυκεία μου, γιατί μπορείς να απολογηθείς και να κατακεραυνώσεις τους Συνταγματάρχες μα όταν φτάνουμε στον Χίτλερ αρνείσαι την δική σου ευθύνη, μη αισθανόμενοι τύψεις, μιας και άλλοι τον εξέλεξαν, άλλοι τον έβγαλαν στην εξουσία, καθόσον οι δικοί σου στην κουτσουλιά εκείνη της γης ήταν με τον Άρη;

Δεν ξέρω αν είμαι περήφανη που γεννήθηκα σε τούτα εδώ τα μάρμαρα, μα βλέποντας χθες μια ταινία του Κούνδουρου, τα τραγούδια της Φωτιάς, ρίγησα ακούγοντας την Ρωμιοσύνη, άναψα τσιγάρο μόλις είδα την Μελίνα να τραγουδά τις συνοικίες της Αθήνας και του Πειραιά, σχεδόν βούρκωσα στην σκέψη πως ο Αρχάγγελος της Κρήτης δεν θα μου τραγουδήσει ποτέ, έβαλε ο Θεός σημάδι παλικάρι στα Σφακιά, μα χαμογέλασα πάλι όταν σκέφτηκα το βράδυ στην Μακρόνησο ένα παιδί μεταναστών να τραγουδά το γελαστό παιδί…

Ξέρω πως η λέξη περήφανη δεν μπορεί να χαρακτηρίσει τα συναισθήματα μου, για πολλούς λόγους, μα ξέρω κιόλας πως είναι τόσα τα δάκρυα που τρέχουν άθελα τους μόλις θωρούν το γαλάζιο του Πελάγου μας, που δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ, τι είναι εκείνο που λέγεται πατρίδα και πως γίνετε να το αποποιηθούμε; Πόσο υγιές ή μη υγιές είναι η όποια στάση; Και τελικά σε μια χώρα, που μόλις σήμερα αποχαιρέτησε για πάντα, έναν Άνθρωπο της τέχνης, τον άνθρωπο που έδωσε πνοή στους στίχους

Λένε πως ο άνθρωπος πρέπει την πατρίδα ν' αγαπά,

έτσι λέει κι ο πατέρας μου συχνά.

Η δική μου η πατρίδα έχει μοιραστεί στα δυο,

ποιο από τα δυο κομμάτια πρέπει ν' αγαπώ;

Πως μπορείς να πεις πως και μόνο ο ήχος της λέξης πατρίδα δεν σε ριγεί, δεν σε ωθεί, δεν σε προτρέπει να αγωνιστείς για τα χρωστούμενα;

μέχρι τέλους

Κόντρα στο καιρό,
κόντρα σε όσα θέλουν να μας ταισούν
τα δουλικά των αφεντάδων

σε όσα νομίζουν πως μας παρασέρνουν
οι εραστές, των δικών ...μας
κτητικών ονειρώξεων

Μην βιάζεσαι αγαπούλα

μην τράβας το σκοινί αγαπημένη

μην δίνεις ουσία στην πακτωλή ύπαρξη μου

κρατήσου, μάζεψε δυνάμεις

σκέψου, μιλά, δώσε κι άλλο

μα μην ζητάς, είναι αμαρτωλό

δεν θα πάρεις τίποτε

μονάχα όσα προκαλείς

Όταν η τέχνη χτυπά εκεί που πονούν

Η πιο μεγάλη μου αγάπη είναι η τέχνη, είτε αυτή είναι η μουσική, είτε το θέατρο, είτε η γλυπτική, είτε η ζωγραφική. Μέσα από την τέχνη, μπορεί κανείς να πει τα πάντα, να κάνει φιλοσοφικές αναλύσεις, να αγαπήσει, να τσακωθεί, να ρίξει κυβερνήσεις και να κάνει επαναστάσεις. Γι αυτό ίσως η τέχνη και κυρίως, κάθε είδους γραπτής μορφής της, είναι αυτή που χτυπιέται πρώτιστα από στρατιωτικά, φασιστικά και κάθε λογής αντιλαϊκά πολιτικά συστήματα, και είναι η ελευθερία της, αυτή που δημιουργεί την επίφαση ελευθεριότητας που διαπερνά τις σύγχρονες δημοκρατίες.

Το περιστατικό που ακολουθεί, είναι καταδεικτικό, του παγωμένου κλίματος που επικρατεί στο στρατόπεδο των μπουρζουάδων, την στιγμή που το ελληνικό – και όχι μόνο- αστικοδημοκρατικό σύστημα περνά την πιο σημαντική κρίση του από την μεταπολίτευση.

Θα παραθέσω κάποια αποσπάσματα από τον Ριζοσπάστη, χωρίς περαιτέρω σχόλια, μιας και αυτά περιττεύουν από την δική μου μεριά, πια.

«Το κρούσμα που εξεγείρει συνειδήσεις είναι προσωποποιημένο. Αφορά καθηγητή στη σχολή,
που από την εξουσία της έδρας του, ίσως, νομίζει πως του επιτρέπεται να συνθλίβει όποιον δεν υποτάσσεται στο δικό του σκοτάδι. Τα πράγματα είναι συγκεκριμένα: Την περασμένη εβδομάδα (Τετάρτη, 27/2/2008) κατά τη διάρκεια ενός μαθήματος, την ώρα της κρίσεως των έργων των φοιτητών, ο τριτοετής φοιτητής, Ν.Κ., έδειξε μεταξύ άλλων στον καθηγητή και έναν πίνακα, ο οποίος απεικόνιζε ένα νέο συμφοιτητή του και παράλληλα εργαζόμενο, να διαβάζει ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ. Ο εν λόγω καθηγητής, Βασίλης Βλασταράς, λέκτορας, βοηθός του εργαστηρίου του πρύτανη, μπροστά στην εικόνα αυτή, έβγαλε κυριολεκτικά όλη του την... «τέχνη», κάνοντας μια επίδειξη του αντικομμουνιστικού του ταλέντου, το οποίο αποδείχτηκε ομολογουμένως μεγάλο και προκλητικό. Μπροστά σε 25-30 φοιτητές, άφησε στην άκρη την τέχνη κι άρχισε να διδάσκει ιστορία και ψυχολογία! Οπως μαρτυρούν παριστάμενοι «ο καθηγητής, αναφερόμενος στο "Ριζοσπάστη" και θέλοντας να αποκρύψει το συνολικό περιεχόμενο του πίνακα, είπε ότι αυτό το λαϊκό σύμβολο υπήρχε κάποτε, αλλά τώρα δεν υπάρχει». Σύμφωνα με τον «καθηγητή», ο φοιτητής αυτός, όπως και όλοι οι κομμουνιστές έχουν «μείνει πίσω» τόσο στη ζωγραφική, όσο και στη μουσική, αφού εξακολουθούν να ακούν και να εμπνέονται από τον Λοΐζο και τον Καββαδία! Το ρεσιτάλ διδασκαλίας της τέχνης συνεχίστηκε με φράσεις όπως «οι πλούσιοι τρέχουν να βγάλουν τα λεφτά τους (!), ενώ εσείς, η γενιά των 700 ευρώ, τρώτε τα λεφτά σας στο Μπουρνάζι». »

Το θέμα είχε και συνέχεια, στο ΔΣ του φοιτητικού συλλόγου και στα δικαστήρια, όπως απειλεί ο καθηγητής, τρομάρα του.

Ο ριζοσπάστης «καταγγέλλει το γεγονός ως «ιδεολογικού χαρακτήρα επίθεση με στοιχεία τρομοκράτησης μέσα στα πλαίσια της εκπαιδευτικής διαδικασίας». Μιλά για «ντελίριο αντικομμουνιστικής προπαγάνδας με στοιχεία εκτροπής της εκπαιδευτικής διαδικασίας» και αναφέρεται ειδικότερα στο ρόλο του εκπαιδευτικού. Καταδικάζει τη συνειδητή προσπάθεια σπίλωσης, αποσιώπησης και παραχάραξης της ιστορίας του ΚΚΕ.»

Πηγή,

http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=4453950

ΕΚΕΊ ΠΟΥ ΟΙ ΛΈΞΕΙΣ Ε'ΙΝΑΙ ΠΕΡΙΤΤΈΣ
ΤΑ ΚΛΆΜΜΑΤΑ ΣΤΈΡΕΨΑΝ
ΟΙ ΚΡΑΥΓΈΣ ΣΙΏΠΗΣΑΝ
ΚΑΙ Η ΠΑΛΉ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΉ ΤΑΥΤΊΖΕΤΑΙ
ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΛΉ ΕΝΆΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΌ
ΜΕ ΤΗΝ ΠΆΛΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΌ

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

Ιστορία κι εμμονές

Είπατε ό,τι είχατε να πείτε
προσοχή!
Η μνήμη όταν επιστρέφει εκδικείται
με τις ίδιες άδειες λέξεις
που σ' αυτήν θα αποταθείτε

Η ζωή ενθάδε κείται
και όχι μόνον η ζωή


Με αφορμή τον εθνικιστικο παροξυσμό των τελευταίων ημερών, μα κι κάποια λόγια ενός συντρόφου, σκεφτομουν τις μνημες και τις ταφοπλακες ονειρων και ιστοριων...ενστικτων και τρικυμιασμενων παραικλησεων, αλλα κυριως μνημες αντιφατικες του χθες που δημιουργουν εμμονες στο αυριο, μα ακομα πιο απλα μνημες ιστορικες που επιστρεφουν σαν εφιαλτης, που ακομα δεν εχει αποθανει, στο σημερα

ατερμονες συζητησεις πανω σε μια εκφυλισμενη μεταφυσικη, ξεχασμενος στις παραγκες του χθες; ορθολογισμος, και η μνημη του χθες, σπερνει εφιαλτες και εκχυνει υγρα κωμωδιας

μέσα στους επικηδείους της ελληνικότητας της μακεδονίας μας κ τις μυθικές κορώνες όλων των πατριωτων κ εθνικιστικων μουλαριων στα αλλα διαφορα καναλιά της υποκουλτουρας μας, χάσαμε το νοημα, χασαμε το νημα της ιδιας της ιστοριας που σαν ανιδεοι εραστες μιας παραφρονης εμμονης-δικια μας ή αλλονων- δεν εχει σημασια, καταφερνουμε καθημερινα να απογυμνωνουμε με τον πιο ευρηματικα μεταφυσικο τροπο. σαν ταξιδευτης που χανεται στις πλανες του μυαλου του, ή καλυτερα σαν γερικος λοστρομος που χανεται στο γερμανικο νουμερο της γεφυρας μετα απο μερες μες στα κυμματα και βλεπει για στερια το κοκκινο λαμπυρισμα του τσιγγαρου του.
καπως ετσι περιπλανιομαστε μεσα στην φιλοσοφικη χυδαιοτητα, που φτανει στην αηδια της ατερμονης μυθοπλασιας, στην παραφροσυνη ενος νεου ελληνοφερτου και αυτου,φυσικα, και δια παντα, ερωτα με τα στοιχεια της συνθετης απλοποιησης των παντων...

...ο επικηδειος της ιστοριας; μα ειναι δυνατον...της φορεσαμε μαυρα και την σερνουμε απο λιμανι σ αγκαλια και απο εκει σε ερωτες και μεταφυσικα μπουζουκια του μικροαστισμου μας...μα δεν ακουσε κανεις τις ιαχες του καρολου για την φαρσα και την πλανη;

δεν ακουει κανεις τις σπαρακτικες κραυγες του υλισμου και της διαλεκτικοτητας ή εστω του γυμνου ορθολογισμου; μαλλον η απαντηση δωθηκε, και οχι στον νοθευμενο καφε του κυριου ευρωπη αλλα στην νοθευμενη ζαχαρη του γερου-δασκαλου

και ομως υπαρχει παντα στην ζωη μια πορεια οχι κυκλικη, μα διαλεκτικη αυτη που κυλαει και τα τραβαει αθελα ή και ηθελημενα ολα μαζι της, με επιγνωση ή οχι του κινδυνου, το ποταμι των μπουρδελων που θα μενουν παντα ανοιχτα ειναι η διεξοδος και λυση τελικα του μυστηριου για τους παλιατσους της πλασης τουτης, αν φυσικα αυτο ηταν ποτε τετοιο

μην ψαχνουμε να βρουμε λεξεις που δεν εχουν ειπωθει μα ουτε την απολυτη σοφεια στην ελληνικοτητα των ηδη ειπωμενων, ροδα δεν ειναι αν δεν την φτιαξεις τετοια και τοτε θα κυλησσει συνειδητα; υποσυνειδητα; ασυνειδητα; μα θα κυλησσει!

αχ καρολε καμαρωσε τις περιστερες σου και τους αετους σου, ακομα ψαχνουμε τα δυστυχα, την κλωστη που αφησες στην ιστορια, τα ρελια περιμεναν εναν αερα να τα καθαρισει και εμεις ακομα ψαχνουμε, διαφωνουμε και οργιζομαστε αν αυτα υπαρχουν.

ημέρα της γυναίκας, μια αλλη οπτική

παγκόσμια ημέρα των θηλαστικων...ή καλυτερα των μαρσιποφορων
καθε τετοια μερα αισθανομαι λες κ κουβαλαω τα στηθια των αγελαδων που ειναι ετοιμα να ταισουν την μιση ανθρωποτητα κ εχω δικαιωματα προς ...προφυλαξη οπως το κυπριακο γαιδουρι,

την ώρα που όλες οι κοπέλες ολων των ηλικιών βγαίνουν να γλεντήσουν την μέρα που ειναι αφιερωμένη σε αυτές, θα ήθελα να μείνω στα ιστορικά στοιχεία που οδήγησαν στην μέρα αυτη, να χαρακτηριστεί ως τέτοια, μίας κι τείνουμε όχι μονα να ξεχνάμε μα κι να καταπατάμε την ιστορική αλήθεια...
η 8η Μάρτη χαρακτηρίστηκε η μέρα της γυναίκας στην μνήμη των εργατών στα υφαντουργεία, που μετά απο πολύμηνο κ πολύ δύσκολο αγώνα, έπεσαν μαχώμενες στην Νέα Υόρκη από τις σφαίρες της αστυνομίας, μαχώμενες για ότι κ οι σύγχρονες τους γυρω στα 150 χρόνια μετα...δίκαιες ώρες εργασίας, ικανοποιητικούς μισθούς και ανθρώπινες συντάξεις. Η μνήμη της πρωτοπόρου επαναστάτριας Κλάρα Τσέτκιν είναι τούτη την μέρα, επιβεβλημένη. η γερμανίδα επαναστάτρια, μέλος τότε της Β'Διεθνούς, ζήτησε να χαρακτηριστεί αυτή η μέρα ως μέρα της γυναίκας. αυτο βέβαια κατάφερε να γίνει πράξη μόλις το 1977, μέσα από τον ΟΗΕ, ο οποίος θέλοντας να υποτάξουν τα επαναστατικά μυνήματα της τσετκιν, ονομασαν την μέρα, παγκόσμια ημέρα των δικαιωμάτων της γυναίκας και την διεθνή ειρήνη.
κ μόνο απο την ονομασία, μπορεί κάποιος να κρίνει το πως ο αστισμός, ο καπιταλισμός δλδ, καταφέρνει να υποτάξει το επαναστατικο περιεχόμενο σε ένα άκρος διαστρεβλωμενο μικροαστικό κ ρεφορμιστικό σύνθημα που εμπεριέχει μόνο στις λέξεις κάποιες σπίθες απο τις απαιτήσεις του κινήματος.

αυτή την μέρα θα ήθελα να
μεινω μονο στην θυμηση μιας γυναικας, που τιμησε την πλαση τουτη με τον αγωνα της για λευτερια, Freiheit ist immer Freiheit der Andersdenkenden...η ελευθερια ειναι μονο ελευθερια για οσους σκεφτονται διαφορετικα

θα αφησω απλα τα πασιγνωστα τελευταια λογια της...προς παγωμα οσων θωρουν πως κατι τετοιες μερες γιορτης γι αυτους, θα παραμεινουν για πάντα τετοιες...γι αυτους...

Η ηγεσία απέτυχε. Ακόμα κι έτσι, η ηγεσία πρέπει να ξαναδημιουργηθεί από τις μάζες και μέσα από τις μάζες. Οι μάζες είναι το αποφασιστικό στοιχείο, είναι ο βράχος πάνω στον οποίο θα κτιστεί η τελική νίκη της επανάστασης. Οι μάζες ήταν στα ύψη ανέπτυξαν την ήττα αυτή σε μία από τις ιστορικές ήττες που είναι η τιμή και η δύναμη του διεθνούς σοσιαλισμού. Και γι αυτό η μελλοντική νίκη θα ανθίσει από αυτή την ήττα

Τάξη βασιλεύει στο Βερολίνο! Ηλίθιοι μπράβοι! Η τάξη σας είναι χτισμένη στην άμμο. Αύριο κιόλας η επανάσταση θα ανυψωθεί με μια βροντή και με σαλπίσματα θα ανακοινώσει στον τρόμο σας: Ήμουν, Είμαι, Θα είμαι!»

καπως ετσι πεθανε, και καπως ετσι την τιμησαν οσοι την πιστεψαν

Η κόκκινη Ρόζα χάθηκε κι αυτή
Κανείς δεν ξέρει
Πού το κορμί της παραχώσαν
Έλεγε την αλήθεια στους φτωχούς
Γι’αυτό κι οι πλούσιοι την σκοτώσαν

VENCEREMOS VENCEREMOS

μα μετά τις θύμησες, ας καταλήξουμε στην ίδια την ταξικότητα του όμορφου κατα τ άλλα φύλλου.

οι γυναικες ειναι οι πρωτες που θιγονται απο τις εκαστοτε εργασιακες ή ασφαλιστικες ρυθμισεις, ειναι οι πρωτες που θιγονται απο τα καθε λογης τερτιπια του καπιταλισμου που προσπαθοντας να σταματησει την αιμορραγια στα πνευμονια του, σουλουπωνει την ποδαγρα, ειναι οι πρώτες που τα υφιστανται γιατι ειναι κεινες που κυοφορουν την νεα εργατικη ταξη, ειναι κεινες που καλουνται να θρεψουν κ να μπολιασουν με επαναστατικοτητα ή με ραγιαδισμο την νεα εργατικη ταξη
ειναι εκεινες που καλουνται να κανουν δυο δουλειες για να ζησει η οικογενεια τους, κι ειναι εκεινες που υφιστανται τον κοινωνικο ρατσισμο σε καθε φτερουγισμα απεμπολησης απο τα μικροαστικα δεσμα τους

κι ειναι δυστυχως κι εκεινη, που στο παιχνιδι της ισοτιμιας εχασε το πιο ομορφο στοιχειο της, την θηλυκοτητα της, την γυναικεια της φυση
σε μια μαχη δυναμης γινηκε αντρας κ σε μια μαχη υποταγης κ πισωγυρισματος απο το ενα ακρο, εγινε η υποτακτηκια του περση χαλιφη
σε ολα αυτα σιγουρα φταιει κ το πρωτο φεμινιστικο κινημα, που δεν εβαζε σαν στοχο την ισοτητα μα την ισοτιμια, που δεν εβαζε τα ταξικα χαρακτηριστικα του οποιου κινηματος απελευθερωσης των σκλαβωμενων κ υποδουλων σε μυρια δεσμα γυναικων, μα προταξε στην πλειονοτητα του μια ανευ ορων ισοτητα αγνοωντως κεινες τις ομορφες καμπυλες που μας γεμιζουν με διαφορετικοτητα κ κανουν την ζωη μας πιο λειτουργικη κ πιο γοητευτικη.
τα επομενα κινηματα δεν καταφεραν να δεσουν μητε τους ιστους της σεξουαλικης απελευθερωσης με το γυναικειο κινημα κ το επαναστατικο ρευμα της εποχης, κι ετσι εχουμε για αλλη μια φορα οπορτουνιστικους κ διεσπασμενους αγωνες που μας φτασαν στον εκφυλισμο που ζουμε σημερα.

σαν γυναίκα δεν ζητω καμία διαφορετική αντιμετώπιση απο τους γύρω μου, φυσικα και θα πρεπει να παλεψω μεσα απο το επαναστατικο κινημα και κομμα για τα δικαιωματα μου ως γυναικα, με συγκεκριμενα ταξικα χαρακτηριστικα, μαχομενη παραλληλα να σπασει καθε θετικη διακριση που αμβλυνει αντι να σμιλευει τελικα το δικαιωμα στην διαφορετικοτητα σε μια κοινωνια απελευθερωμενη κι ισοτιμη...

κλείνοντας ας θυμηθούμε τα λόγια της γερμανίδας επαναστάτριας, που τοσο υποτιμητικά έφαψαν οι κυβερνώντες κι όλα τα όμορφα φαγάδικα κ στριπτιτζαδικα σήμερα...

Η ολοκληρωτική γυναικεία απελευθέρωση είναι αδύνατη χωρίς το Κομμουνισμό, όπως και ο Κομμουνισμός είναι αδιανόητος δίχως τη χειραφέτηση των γυναικών.

φιδελ, ο αποχαιρετισμος

Λίγα αποσπάσματα απο το αποχαιρετιστήριο γράμμα του κουβανού επαναστάστη, του Comandante Fidel Castro προς τον κουβανικό λαό κ προς όλους τους κομμουνιστές κ αγωνιστές ανά τον κόσμο.

Και κυρίως ένα μήνυμα προς όλους όσους πίστευαν πως η κούβα ήταν ο φιδέλ κι όχι ο λαός της...

Ως την νίκη στρατηγέ, ως το τέλος

VENCEREMOS VENCEREMOS

«Απευθύνομαι στους αγαπητούς συμπατριώτες μου, οι οποίοι μου έδωσαν πρόσφατα την ανυπολόγιστη τιμή να με εκλέξουν μέλος της Εθνοσυνέλευσης, όπου τόσες σημαντικές αποφάσεις θα παρθούν σε ό,τι αφορά στη μοίρα της Επανάστασης. Δηλώνω ότι δε θα θελήσω ούτε θα αποδεχτώ το αξίωμα του Προέδρου του Κρατικού Συμβουλίου και του Ανώτατου Διοικητή. Λόγω της κατάστασης της υγείας μου, αρκετοί στο εξωτερικό θεώρησαν ότι η προσωρινή παραίτησή μου στις 31 του Ιούλη του 2006 από τα καθήκοντα του Προέδρου του Κρατικού Συμβουλίου, τα οποία ανέλαβε ο Α΄ Αντιπρόεδρος Ραούλ Κάστρο ήταν τελική. Ομως, ο Ραούλ, που είναι επίσης υπουργός Αμυνας εξαιτίας των προσωπικών του ικανοτήτων, αλλά και άλλοι σύντροφοι της ηγεσίας του κόμματος και του κράτους ήταν απρόθυμοι να με θεωρήσουν εκτός της δημόσιας ζωής λόγω της ασταθούς κατάστασης της υγείας μου. Ηταν μια άβολη κατάσταση για μένα απέναντι σε έναν εχθρό που είχε πράξει οτιδήποτε μπορούσε για να απαλλαγεί από μένα, και με διστακτικότητα υπάκουσα».
«Ευτυχώς, η Επανάσταση μπορεί ακόμα να βασίζεται σε στελέχη της παλιάς φρουράς και σε άλλους που ήταν πολύ νέοι στα πρώτα βήματα της διαδικασίας. Μερικοί ήταν πολύ νέοι, σχεδόν παιδιά, όταν εντάχθηκαν στη μάχη στα βουνά και αργότερα έδωσαν τη δόξα στη χώρα με τις ηρωικές τους πράξεις και τη συμμετοχή τους στις διεθνείς αποστολές. Εχουν τη δικαιοδοσία και την πείρα να εγγυηθούν την αντικατάσταση. Υπάρχει και η ενδιάμεση γενιά που έμαθε μαζί με μας τα βασικά της σύνθετης και σχεδόν απλησίαστης τέχνης της οργάνωσης και της καθοδήγησης της επανάστασης».

Καταλήγοντας σημειώνει:

«Δε σας αποστέλλω αποχαιρετιστήριο μήνυμα. Η μόνη μου επιθυμία είναι να παλέψω ως στρατιώτης στη μάχη των ιδεών. Θα συνεχίσω να γράφω, στη στήλη "Στοχασμοί του συντρόφου Φιντέλ". Θα αποτελέσει ένα ακόμα όπλο, στο οπλοστάσιο που διαθέτουμε, στο οποίο μπορείτε να βασίζεστε. Πιθανά να ακουστεί η φωνή μου. Θα προσέχω».