Ιστορία κι εμμονές

Είπατε ό,τι είχατε να πείτε
προσοχή!
Η μνήμη όταν επιστρέφει εκδικείται
με τις ίδιες άδειες λέξεις
που σ' αυτήν θα αποταθείτε

Η ζωή ενθάδε κείται
και όχι μόνον η ζωή


Με αφορμή τον εθνικιστικο παροξυσμό των τελευταίων ημερών, μα κι κάποια λόγια ενός συντρόφου, σκεφτομουν τις μνημες και τις ταφοπλακες ονειρων και ιστοριων...ενστικτων και τρικυμιασμενων παραικλησεων, αλλα κυριως μνημες αντιφατικες του χθες που δημιουργουν εμμονες στο αυριο, μα ακομα πιο απλα μνημες ιστορικες που επιστρεφουν σαν εφιαλτης, που ακομα δεν εχει αποθανει, στο σημερα

ατερμονες συζητησεις πανω σε μια εκφυλισμενη μεταφυσικη, ξεχασμενος στις παραγκες του χθες; ορθολογισμος, και η μνημη του χθες, σπερνει εφιαλτες και εκχυνει υγρα κωμωδιας

μέσα στους επικηδείους της ελληνικότητας της μακεδονίας μας κ τις μυθικές κορώνες όλων των πατριωτων κ εθνικιστικων μουλαριων στα αλλα διαφορα καναλιά της υποκουλτουρας μας, χάσαμε το νοημα, χασαμε το νημα της ιδιας της ιστοριας που σαν ανιδεοι εραστες μιας παραφρονης εμμονης-δικια μας ή αλλονων- δεν εχει σημασια, καταφερνουμε καθημερινα να απογυμνωνουμε με τον πιο ευρηματικα μεταφυσικο τροπο. σαν ταξιδευτης που χανεται στις πλανες του μυαλου του, ή καλυτερα σαν γερικος λοστρομος που χανεται στο γερμανικο νουμερο της γεφυρας μετα απο μερες μες στα κυμματα και βλεπει για στερια το κοκκινο λαμπυρισμα του τσιγγαρου του.
καπως ετσι περιπλανιομαστε μεσα στην φιλοσοφικη χυδαιοτητα, που φτανει στην αηδια της ατερμονης μυθοπλασιας, στην παραφροσυνη ενος νεου ελληνοφερτου και αυτου,φυσικα, και δια παντα, ερωτα με τα στοιχεια της συνθετης απλοποιησης των παντων...

...ο επικηδειος της ιστοριας; μα ειναι δυνατον...της φορεσαμε μαυρα και την σερνουμε απο λιμανι σ αγκαλια και απο εκει σε ερωτες και μεταφυσικα μπουζουκια του μικροαστισμου μας...μα δεν ακουσε κανεις τις ιαχες του καρολου για την φαρσα και την πλανη;

δεν ακουει κανεις τις σπαρακτικες κραυγες του υλισμου και της διαλεκτικοτητας ή εστω του γυμνου ορθολογισμου; μαλλον η απαντηση δωθηκε, και οχι στον νοθευμενο καφε του κυριου ευρωπη αλλα στην νοθευμενη ζαχαρη του γερου-δασκαλου

και ομως υπαρχει παντα στην ζωη μια πορεια οχι κυκλικη, μα διαλεκτικη αυτη που κυλαει και τα τραβαει αθελα ή και ηθελημενα ολα μαζι της, με επιγνωση ή οχι του κινδυνου, το ποταμι των μπουρδελων που θα μενουν παντα ανοιχτα ειναι η διεξοδος και λυση τελικα του μυστηριου για τους παλιατσους της πλασης τουτης, αν φυσικα αυτο ηταν ποτε τετοιο

μην ψαχνουμε να βρουμε λεξεις που δεν εχουν ειπωθει μα ουτε την απολυτη σοφεια στην ελληνικοτητα των ηδη ειπωμενων, ροδα δεν ειναι αν δεν την φτιαξεις τετοια και τοτε θα κυλησσει συνειδητα; υποσυνειδητα; ασυνειδητα; μα θα κυλησσει!

αχ καρολε καμαρωσε τις περιστερες σου και τους αετους σου, ακομα ψαχνουμε τα δυστυχα, την κλωστη που αφησες στην ιστορια, τα ρελια περιμεναν εναν αερα να τα καθαρισει και εμεις ακομα ψαχνουμε, διαφωνουμε και οργιζομαστε αν αυτα υπαρχουν.

ενα ξεχωριστο δωρο, απο εναν ξεχωριστο φιλο

δεν θελησε ο εν λογω να το βαλει μοναχός του,
μα επειδη ο τροπος να προκαλεσεις καποιον, ειναι να κανεις αυτος που κεινος δεν ηθελε ή δεν τολμησε...

το παραθετω εγω...


Αντισταθείτε
σ' αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι και λέει:
καλά είμαι εδώ.
Αντισταθείτε σ' αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι και λέει:
Δόξα σοι ο Θεός.
Αντισταθείτε στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών
στον κοντό άνθρωπο του γραφείου στην εταιρεία εισαγωγαι-εξαγωγαι
στην κρατική εκπαίδευση
στο φόρο
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε
σ' αυτόν που χαιρετάει απ 'την εξέδρα ώρες ατελείωτες τις παρελάσεις
σ' αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε πάλι σ 'όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι στον πρόεδρο του Εφετείου
αντισταθείτεστις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες
σ' όλα τ 'ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε πίνουν καφέδες σύνεδροι
συμβουλάτοροι σ' όλους που γράφουν λόγους
για την εποχή δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα
στις κολακείες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις από γραφιάδες και δειλούς
για το σοφό αρχηγό τους.

Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών και διαβατηρίων
στις φοβερές σημαίες των κρατών
και τη διπλωματία στα εργοστάσια πολεμικών υλών
σ' αυτούςπου λένε λυρισμό τα ωραία λόγια στα θούρια
στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους
στους θεατές στον άνεμο
σ' όλους του αδιάφορους και τους σοφούς
στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας ως και σε μένα,
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ αντισταθείτε.
Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την Ελευθερία.

Μιχάλης Κατσαρός

brecht bertold

τις τελευταίες μέρες κάποιος ευγενής κατά τα λοιπά άνθρωπος μου το θύμισε

κι επειδή κρύβει την πιο μεστή αλήθεια της ερωτικής πράξης, σας το παραχωρώ

Ν΄ αποπλανάς αγγέλους μόνο στο άψε-σβήσε:
Στριμωξ΄ τον νέτα-σκέτα στου σπιτιού την μπάση
Τη γλώσσα χώσε στο στόμα του, το χέρι ας φτάσει
κάτω από την φούστα, ώσπου να χύσει, στήσε
την όψη του στον τοίχο, σήκως΄ το φουστάνι
και γάμησε το. Κι΄ αν βογκάει απ΄ το γαμήσι
σξίξ΄ τον γερά και κάνε τον διπλά να χύσει
αλλιώς στα χέρια σου ένα σοκ θα σ΄ τον ξεκάνει.

Πες του όλο χάρη με τον πισινό να σειέται
πες του τ΄ αρχίδια σου απαλά να σου τα πιάσει
πες του άφοβα να πέσει κάτω, να ησυχάσει
στη γλύκα, όσο ακόμα ανάμεσα ουρανού και γης κρεμιέται.

Αλλά στα μάτια, όσο γαμάς, μην τον κοιτάζεις
και τις φτερούγες του, άνθρωπέ μου, μην του σπάζεις

ημέρα της γυναίκας, μια αλλη οπτική

παγκόσμια ημέρα των θηλαστικων...ή καλυτερα των μαρσιποφορων
καθε τετοια μερα αισθανομαι λες κ κουβαλαω τα στηθια των αγελαδων που ειναι ετοιμα να ταισουν την μιση ανθρωποτητα κ εχω δικαιωματα προς ...προφυλαξη οπως το κυπριακο γαιδουρι,

την ώρα που όλες οι κοπέλες ολων των ηλικιών βγαίνουν να γλεντήσουν την μέρα που ειναι αφιερωμένη σε αυτές, θα ήθελα να μείνω στα ιστορικά στοιχεία που οδήγησαν στην μέρα αυτη, να χαρακτηριστεί ως τέτοια, μίας κι τείνουμε όχι μονα να ξεχνάμε μα κι να καταπατάμε την ιστορική αλήθεια...
η 8η Μάρτη χαρακτηρίστηκε η μέρα της γυναίκας στην μνήμη των εργατών στα υφαντουργεία, που μετά απο πολύμηνο κ πολύ δύσκολο αγώνα, έπεσαν μαχώμενες στην Νέα Υόρκη από τις σφαίρες της αστυνομίας, μαχώμενες για ότι κ οι σύγχρονες τους γυρω στα 150 χρόνια μετα...δίκαιες ώρες εργασίας, ικανοποιητικούς μισθούς και ανθρώπινες συντάξεις. Η μνήμη της πρωτοπόρου επαναστάτριας Κλάρα Τσέτκιν είναι τούτη την μέρα, επιβεβλημένη. η γερμανίδα επαναστάτρια, μέλος τότε της Β'Διεθνούς, ζήτησε να χαρακτηριστεί αυτή η μέρα ως μέρα της γυναίκας. αυτο βέβαια κατάφερε να γίνει πράξη μόλις το 1977, μέσα από τον ΟΗΕ, ο οποίος θέλοντας να υποτάξουν τα επαναστατικά μυνήματα της τσετκιν, ονομασαν την μέρα, παγκόσμια ημέρα των δικαιωμάτων της γυναίκας και την διεθνή ειρήνη.
κ μόνο απο την ονομασία, μπορεί κάποιος να κρίνει το πως ο αστισμός, ο καπιταλισμός δλδ, καταφέρνει να υποτάξει το επαναστατικο περιεχόμενο σε ένα άκρος διαστρεβλωμενο μικροαστικό κ ρεφορμιστικό σύνθημα που εμπεριέχει μόνο στις λέξεις κάποιες σπίθες απο τις απαιτήσεις του κινήματος.

αυτή την μέρα θα ήθελα να
μεινω μονο στην θυμηση μιας γυναικας, που τιμησε την πλαση τουτη με τον αγωνα της για λευτερια, Freiheit ist immer Freiheit der Andersdenkenden...η ελευθερια ειναι μονο ελευθερια για οσους σκεφτονται διαφορετικα

θα αφησω απλα τα πασιγνωστα τελευταια λογια της...προς παγωμα οσων θωρουν πως κατι τετοιες μερες γιορτης γι αυτους, θα παραμεινουν για πάντα τετοιες...γι αυτους...

Η ηγεσία απέτυχε. Ακόμα κι έτσι, η ηγεσία πρέπει να ξαναδημιουργηθεί από τις μάζες και μέσα από τις μάζες. Οι μάζες είναι το αποφασιστικό στοιχείο, είναι ο βράχος πάνω στον οποίο θα κτιστεί η τελική νίκη της επανάστασης. Οι μάζες ήταν στα ύψη ανέπτυξαν την ήττα αυτή σε μία από τις ιστορικές ήττες που είναι η τιμή και η δύναμη του διεθνούς σοσιαλισμού. Και γι αυτό η μελλοντική νίκη θα ανθίσει από αυτή την ήττα

Τάξη βασιλεύει στο Βερολίνο! Ηλίθιοι μπράβοι! Η τάξη σας είναι χτισμένη στην άμμο. Αύριο κιόλας η επανάσταση θα ανυψωθεί με μια βροντή και με σαλπίσματα θα ανακοινώσει στον τρόμο σας: Ήμουν, Είμαι, Θα είμαι!»

καπως ετσι πεθανε, και καπως ετσι την τιμησαν οσοι την πιστεψαν

Η κόκκινη Ρόζα χάθηκε κι αυτή
Κανείς δεν ξέρει
Πού το κορμί της παραχώσαν
Έλεγε την αλήθεια στους φτωχούς
Γι’αυτό κι οι πλούσιοι την σκοτώσαν

VENCEREMOS VENCEREMOS

μα μετά τις θύμησες, ας καταλήξουμε στην ίδια την ταξικότητα του όμορφου κατα τ άλλα φύλλου.

οι γυναικες ειναι οι πρωτες που θιγονται απο τις εκαστοτε εργασιακες ή ασφαλιστικες ρυθμισεις, ειναι οι πρωτες που θιγονται απο τα καθε λογης τερτιπια του καπιταλισμου που προσπαθοντας να σταματησει την αιμορραγια στα πνευμονια του, σουλουπωνει την ποδαγρα, ειναι οι πρώτες που τα υφιστανται γιατι ειναι κεινες που κυοφορουν την νεα εργατικη ταξη, ειναι κεινες που καλουνται να θρεψουν κ να μπολιασουν με επαναστατικοτητα ή με ραγιαδισμο την νεα εργατικη ταξη
ειναι εκεινες που καλουνται να κανουν δυο δουλειες για να ζησει η οικογενεια τους, κι ειναι εκεινες που υφιστανται τον κοινωνικο ρατσισμο σε καθε φτερουγισμα απεμπολησης απο τα μικροαστικα δεσμα τους

κι ειναι δυστυχως κι εκεινη, που στο παιχνιδι της ισοτιμιας εχασε το πιο ομορφο στοιχειο της, την θηλυκοτητα της, την γυναικεια της φυση
σε μια μαχη δυναμης γινηκε αντρας κ σε μια μαχη υποταγης κ πισωγυρισματος απο το ενα ακρο, εγινε η υποτακτηκια του περση χαλιφη
σε ολα αυτα σιγουρα φταιει κ το πρωτο φεμινιστικο κινημα, που δεν εβαζε σαν στοχο την ισοτητα μα την ισοτιμια, που δεν εβαζε τα ταξικα χαρακτηριστικα του οποιου κινηματος απελευθερωσης των σκλαβωμενων κ υποδουλων σε μυρια δεσμα γυναικων, μα προταξε στην πλειονοτητα του μια ανευ ορων ισοτητα αγνοωντως κεινες τις ομορφες καμπυλες που μας γεμιζουν με διαφορετικοτητα κ κανουν την ζωη μας πιο λειτουργικη κ πιο γοητευτικη.
τα επομενα κινηματα δεν καταφεραν να δεσουν μητε τους ιστους της σεξουαλικης απελευθερωσης με το γυναικειο κινημα κ το επαναστατικο ρευμα της εποχης, κι ετσι εχουμε για αλλη μια φορα οπορτουνιστικους κ διεσπασμενους αγωνες που μας φτασαν στον εκφυλισμο που ζουμε σημερα.

σαν γυναίκα δεν ζητω καμία διαφορετική αντιμετώπιση απο τους γύρω μου, φυσικα και θα πρεπει να παλεψω μεσα απο το επαναστατικο κινημα και κομμα για τα δικαιωματα μου ως γυναικα, με συγκεκριμενα ταξικα χαρακτηριστικα, μαχομενη παραλληλα να σπασει καθε θετικη διακριση που αμβλυνει αντι να σμιλευει τελικα το δικαιωμα στην διαφορετικοτητα σε μια κοινωνια απελευθερωμενη κι ισοτιμη...

κλείνοντας ας θυμηθούμε τα λόγια της γερμανίδας επαναστάτριας, που τοσο υποτιμητικά έφαψαν οι κυβερνώντες κι όλα τα όμορφα φαγάδικα κ στριπτιτζαδικα σήμερα...

Η ολοκληρωτική γυναικεία απελευθέρωση είναι αδύνατη χωρίς το Κομμουνισμό, όπως και ο Κομμουνισμός είναι αδιανόητος δίχως τη χειραφέτηση των γυναικών.

καλό ταξίδι

Η ποιήση μας ανεβάζει σκαλοπάτια πιο ψηλά στην σκάλα των ονείρων, των ταξιδίων μα κυρίως της αντοχής.
λίγα λόγια ποιητών που μ ακολουθάνε χρόνια

καλό σας ταξίδι

Τους προβολείς στήσε
άπλετο φως στη ράμπα να πέφτει.

Η δράση να κυλάει
να παρασέρνεται στη δίνη.
Η τέχνη δεν πρέπει ν’ αντανακλά
σαν τον καθρέφτη
μα σαν φακός να μεγεθύνει.

Βλαδίμηρος

Γιατί φόρεσα της λεηλασίας τη στολή ;
Γιατί φόρεσα το πουκάμισο του εμπρηστή;
Όχι, δεν το έκανα από πείνα
Όχι, δεν το έκανα από μάνητα σφαγής

Μόνο και μόνο επειδή ‘μουν δούλος
Και με διέταξαν
ξεκίνησα για να σκοτώσω και να κάψω
Και τώρα πρέπει να με κυνηγήσουνε
Και τώρα πρέπει να με σφάξουνε
……
Και θα κείτουμαι κάτω απ’ τη γη που έχω ρημάξει
χαλαστής που κανείς δεν πονά για το χαμό του
Στεναγμός ανακούφισης θ’αναδεύει πάνω από τον τάφο μου

Μπρεχτ

Φωνή μου ράτσα υψικάμινου

Πρώτον: σε θέλουνε ακίνδυνη και να ξεχνάς
κι ύστερα καλή μ' αυτούς φιλεναδίτσα
τρυφερή
υποσχετική
οι αχρείοι.

Φωνή μου ράτσα υψικάμινου από πλευρό
ανοιχτό του αίλουρου, της ανηφόρας
απ' τα εννιά σκοινιά του βούρδουλα
κι ο ήλιος φίδι μες στο σύρμα.

Μην ξεχάσεις~ φτύσ' τους.
Ας περιμένουν να σε σβήσω με νερό
ή κατά τες συνταγές αρχαίων Ελληνοσύρων
ας περιμένουν οι αχρείοι.

Κακναβάτος

Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,
και θα πεθάνω μια βραδιά, σαν όλες τις βραδιές,
χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.

Για το Μαδράς, τη Σιγγαπούρ, τ' Αλγέρι και το Σφαξ
θ' αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία,
κι εγώ, σκυφτός σ' ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς,
θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία.

Θα πάψω πιά για μακρινά ταξίδια να μιλώ,
οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα 'χω πιά ξεχάσει,
κι η μάνα μου, χαρούμενη, θα λέει σ' όποιον ρωτά
"Ηταν μιά λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει . . . "

Μα ο εαυτός μου μιά βραδιάν εμπρός μου θα υψωθεί
και λόγο, ως ένας δικαστής στυγνός, θα μου ζητήσει,
κι αυτό το ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί,
θα σημαδέψει, κι άφοβα το φταίστη θα χτυπήσει.

Κι εγώ, που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώ
σε κάποια θάλασσα βαθιά στις μακρινές Ινδίες,
θα 'χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ
και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.

Καββαδίας


ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΩΝ ΑΓΝΟΗΜΑΤΩΝ

Μια συμφορά τυλίγεται στο δέντρο.
Όλοι οι αδικούμενοι δέντρα
είναι αν το προτίμησαν αυτό,
μονάχα ν' αδικούνται.

Η συμφορά με γήινο χρώμα τυλίγεται στο δέντρο.
Ω δύναμη της ζωής λιώσε της συμφοράς το κεφάλι.

Καρούζος

Πάψαν τα λόγια πια να αποτελούν χρησμό,
οι δυνατοί οι στίχοι προφητείες.
Με σύντεχνη ζωή σε δοτική γαλήνη
μας χάιδευε το μέτωπο η ωραία ειρήνη.

Τα ευτυχισμένα πρόσωπα περίσσεψαν,
τα δροσερά παιδάκια έπαιζαν στους δρόμους,
ερωτευμένα πουλιά τραγουδούσαν στον ουρανό.

Τώρα διδάσκουν στα σχολεία την εποχή των αγενών μετάλλων.
Τα φριχτά εγκλήματα που οι πρόγονοί τους διαπράξαν,
τις ακατανόητες πράξεις μας, τα ηλίθια έργα τέχνης,
τους ανάπηρους αιώνες της γήινης προϊστορίας.
Τεράστιο άσπρο περιστέρι με μαρμαρωμένο χαμόγελο
άπλωσε τις φτερούγες της η ωραία ειρήνη.

Μες στο τεράστιο υπόστεγο κυοφορείται
το έκθαμβο μέλλον του αζώτου, ό,τι μες στους αιώνες
ευσυνείδητοι παρασκευάσανε.

Αναγνωστάκης


Mες την υπόγεια την ταβέρνα,
μες σε καπνούς και σε βρισές
(απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα)
όλ' η παρέα πίναμ' εψές
εψές, σαν όλα τα βραδάκια,
να πάνε κάτου τα φαρμάκια.

Σφιγγόταν ένας πλάι στον άλλο
και κάπου εφτυούσε καταγής.
Ω! πόσο βάσανο μεγάλο
το βάσανο είναι της ζωής!

Όσο κι ο νους να τυραννιέται,
άσπρην ημέρα δε θυμιέται.
Ήλιε και θάλασσα γαλάζα
και βάθος τ' άσωτ' ουρανου!
Ώ! της αβγής κροκάτη γάζα,
γαρούφαλα του δειλινού,
λάμπετε, σβήνετε μακριά μας,
χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!

Tου ενού ο πατέρας χρόνια δέκα
παράλυτος, ίδιο στοιχειό·
τ' άλλου κοντόημερ' η γυναίκα
στο σπίτι λυώνει από χτικιό·
στο Παλαμήδι ο γιος του Mάζηκ'
η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι.

― Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
― Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
― Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
― Φταίει πρώτ' απ' όλα το κρασί!

Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Kανένα στόμα
δεν τό βρε και δεν τό πε ακόμα.
Έτσι στη σκοτεινή ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.
Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα
όπου μας έβρει μας πατεί.

Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

Βάρναλης


λίγα έβαλα μονάχα, για το μεράκι της καρδίας
μα όσοι ώρα τα έψαχνα ένα ένα, λες κι ταξίδεψα,
λές κι έφυγα απο την οθόνη θαρρείς κι γύρισα τον κόσμο όλο
γύρισα τον κόσμο κείνο που θα κάμουμε δικό μας
γύρισα σε έρωτες που με πονέσαν, κι σε κείνους που με βία πόνεσα εγώ
γύρισα στις πνοες που καρτερώ κι σ όλους εκείνους τους συντρόφους
που ολοβραδίς προσμένω μέχρις να με ξυπνήσουν,
μέχρις να φτάσει η ώρα, μέχρι να πετάξουμε με μιας

για την τελική έφοδο στον ουρανό
για τον τρίτο γύρο τον τελειωτικό


Χαμογελάμε κατά μέσα. Αυτό το χαμόγελο, το κρύβουμε τώρα. Παράνομο χαμόγελο, όπως παράνομος έγινε κι ο ήλιος, παράνομη και η αλήθεια. Κρύβουμε το χαμόγελο, όπως κρύβουμε στην τσέπη μας, τη φωτογραφία της αγαπημένης μας, όπως κρύβουμε την ιδέα της λευτεριάς, ανάμεσα στα δυο φύλλα της καρδιάς μας. Όλοι εδώ πέρα έχουμε έναν ουρανό και το ίδιο χαμόγελο.

Αύριο μπορεί να μας σκοτώσουν. Αυτό το χαμόγελο,
κι αυτόν τον ουρανό, δεν μπορούν να μας τα πάρουν.



θέλησα να κλείσω με τον αγαπημένο μου, Ρίτσο
γιατι στα αντρίκια χαρακτηριστικά και στα σπινθηροβόλα
μάτια του καθρεφτίζεται η μαχητικοτητα, η σιγουριά κ η αγάπη των στίχων του ...
δεν ξέρω γιατί μα αυτός ο ποιητής μου μιλά απευθείας στο μυαλό

φιδελ, ο αποχαιρετισμος

Λίγα αποσπάσματα απο το αποχαιρετιστήριο γράμμα του κουβανού επαναστάστη, του Comandante Fidel Castro προς τον κουβανικό λαό κ προς όλους τους κομμουνιστές κ αγωνιστές ανά τον κόσμο.

Και κυρίως ένα μήνυμα προς όλους όσους πίστευαν πως η κούβα ήταν ο φιδέλ κι όχι ο λαός της...

Ως την νίκη στρατηγέ, ως το τέλος

VENCEREMOS VENCEREMOS

«Απευθύνομαι στους αγαπητούς συμπατριώτες μου, οι οποίοι μου έδωσαν πρόσφατα την ανυπολόγιστη τιμή να με εκλέξουν μέλος της Εθνοσυνέλευσης, όπου τόσες σημαντικές αποφάσεις θα παρθούν σε ό,τι αφορά στη μοίρα της Επανάστασης. Δηλώνω ότι δε θα θελήσω ούτε θα αποδεχτώ το αξίωμα του Προέδρου του Κρατικού Συμβουλίου και του Ανώτατου Διοικητή. Λόγω της κατάστασης της υγείας μου, αρκετοί στο εξωτερικό θεώρησαν ότι η προσωρινή παραίτησή μου στις 31 του Ιούλη του 2006 από τα καθήκοντα του Προέδρου του Κρατικού Συμβουλίου, τα οποία ανέλαβε ο Α΄ Αντιπρόεδρος Ραούλ Κάστρο ήταν τελική. Ομως, ο Ραούλ, που είναι επίσης υπουργός Αμυνας εξαιτίας των προσωπικών του ικανοτήτων, αλλά και άλλοι σύντροφοι της ηγεσίας του κόμματος και του κράτους ήταν απρόθυμοι να με θεωρήσουν εκτός της δημόσιας ζωής λόγω της ασταθούς κατάστασης της υγείας μου. Ηταν μια άβολη κατάσταση για μένα απέναντι σε έναν εχθρό που είχε πράξει οτιδήποτε μπορούσε για να απαλλαγεί από μένα, και με διστακτικότητα υπάκουσα».
«Ευτυχώς, η Επανάσταση μπορεί ακόμα να βασίζεται σε στελέχη της παλιάς φρουράς και σε άλλους που ήταν πολύ νέοι στα πρώτα βήματα της διαδικασίας. Μερικοί ήταν πολύ νέοι, σχεδόν παιδιά, όταν εντάχθηκαν στη μάχη στα βουνά και αργότερα έδωσαν τη δόξα στη χώρα με τις ηρωικές τους πράξεις και τη συμμετοχή τους στις διεθνείς αποστολές. Εχουν τη δικαιοδοσία και την πείρα να εγγυηθούν την αντικατάσταση. Υπάρχει και η ενδιάμεση γενιά που έμαθε μαζί με μας τα βασικά της σύνθετης και σχεδόν απλησίαστης τέχνης της οργάνωσης και της καθοδήγησης της επανάστασης».

Καταλήγοντας σημειώνει:

«Δε σας αποστέλλω αποχαιρετιστήριο μήνυμα. Η μόνη μου επιθυμία είναι να παλέψω ως στρατιώτης στη μάχη των ιδεών. Θα συνεχίσω να γράφω, στη στήλη "Στοχασμοί του συντρόφου Φιντέλ". Θα αποτελέσει ένα ακόμα όπλο, στο οπλοστάσιο που διαθέτουμε, στο οποίο μπορείτε να βασίζεστε. Πιθανά να ακουστεί η φωνή μου. Θα προσέχω».

πρώτες σκέψεις

μέσα στην βαρβαρότητα της Ιστορίας μας, μέσα στην μιζέρια της μοναχικής πολλές φορές καθημερινότητας χανόμαστε, πνιγόμαστε
μέσα στις μεταφυσικές λαμπαδioδρομίες των συζητήσεων σε μπαράκια, ταβέρνες κι τηλεοράσεις χάνουμε τον εαυτό μας κ ύστερα τους γύρω μας.

πειθήνια όργανα πολλές φορές της ιστορίας κείνης που θέλουν να γράψουν γι εμάς χωρίς εμάς.
τίγρεις που ξυπνούν οι φωνές μας, λιοντάρια που αγρικούν τα θέλω μας.

πόσοι απομείναμε σε τούτο το μετερίζι;
λίγοι θαρρούν κάποιοι ...μα αν είμαστε τόσο λίγοι;
αν μας έθαψε η Ιστορία τότε γιατί ακόμα μας φοβούνται;

μην φοβάστε τα φαντάσματα μήτε τους πεθαμένους, δεν μπορούν να σας μαντρώσουν...σπαράσσει μια φωνήμα

δεν είναι φαντάσματα, απαντούν στεντόρεια όσοι δεν έσκυψαν ακόμα το κεφάλι, όσοι ακόμα πορεύονται με την αλήθεια, με μια κόπια του Μαγιακόφκσι στην κωλότσεπη, είναι κύματα μιας θάλασσας που θα καλύψει τις μάταιες στεριές σας.

κι είναι πολλές φορές δύσκολο ετούτο το ταξίδι, κι μοναχικό

άλλοτε πάλι πλημμυρισμένο με χαμόγελα κι φωνές παιδικές, ηρωικές
κι άλλοτε με ρυτιδιασμένες αποχρώσεις κείνων που έμαθαν μαθηματικά με κολτσίνα κ κείνων που έμαθαν τα τραστ πάνω στις σανίδες των γιαπιών
κι κείνων που θρυμμάτισαν την λέξη λευτεριά στα συστατικά της, μες στην προσφυγιά κ στην πάλη με τον εθνικισμό

κ ύστερα τα πιο όμορφα δάκρυα από δυο ζευγάρια μάτια που αγαπηθήκαν κ αγάπησαν χωρίς θρησκευτικούς παραδείσους, χωρίς ηθικές αναστολές, χωρίς ετυμολογικούς φραγμούς
πέρα από μικροαστικούς θεατρινισμούς.

έτσι απλά, καθάρια κι έμορφα

καμία φορά ζητάμε έναν ώμο, κάποιες άλλες μια λαοθάλασσα αγανακτισμένων, άλλοτε ποτάμια απόκληρων να τραγουδούν, κι τις πιο όμορφες, τις πιο υπέροχες στιγμές ένα σώμα να πλαγιάσουμε, ένα κορμί να παρθούμε λεύτερα κι γοερά.

δεν ζητώ πολλά συνταξιδιώτες μου,
μονάχα τις αλήθειες σας, το χιούμορ σας κ τις ...αναπνοές σας


Αν δεν καώ εγώ
Αν δεν καείς εσύ
Αν δεν καούμε εμείς
Πώς θα γενούν τα σκοτάδια λάμψη



Κι ένα ποιήμα για σας

Αφήστε με να σας γδύσω απ όσα η βαρβαρότητα της καθημερινότητας βίαια σας έντυσε
όμορφα γυμνό να σας δω μπροστά μου,
απαλλαγμένο από όλα σας τα περιττά,
δίχως πρέπει και ηθικές αναθυμιάσεις,
έτσι απλά αφήστε με να σας ταξιδέψω
από το χέρι κρατήστε με
το δικό σας απλώστε
τα γνωστά σας δώστε μου
με τα άγνωστα σας τιμήστε με
τις ομορφιές της πλάσης να σας δείξω
την αγάπη και τον έρωτα θυσιάστε μου



Τα πιο καθάρια βλέμματα είναι εκείνα των πεινασμένων εραστών της ζωής, εκεί βλέπεις καθαρούς ορίζοντες και αληθινούς πόθους
Ο πιο καθαρός έρωτας είναι εκεί που ζητάς τα πάντα μα τίποτα δεν θες να κάνεις δικό σου, φτάνουν οι αναπνοές σας που κυλούν μαζί εκείνα τα δευτερόλεπτα του ασίγαστου πάθους