tag:blogger.com,1999:blog-23539400423973001272012-02-16T14:41:29.254+02:00marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.comBlogger411100tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-1797697372015035532010-08-11T21:29:00.001+03:002010-08-11T21:32:21.324+03:00<p class="MsoNormal">Ποιο κλάμα, ποιος έρωτας και ποία προσμονή;<br />Δεν χωράν πια λέξεις νωθρές για τις αριθμητικές του γένους<br />Κλείστηκαν όχι μόνες, μην θαρρείς,<br />σ ένα μπουκάλι γεμάτο της αβύσσου </p> <p class="MsoNormal">Τώρα με κυβερνά ο μόχθος που δεν έχει γυρισμό<br />άγνωστοι αριθμοί και χαμένα μαυσωλεία<br />Τρέχα, κυνήγα και εσύ<br />δίχως δάκρυα, μπορεί και αμφιβολίες<br />ακόμα και το λάθος συγχωρείς<br />αν δεν παρεκκλίνει σε ουτοπικές αλληγορίες</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Έτοιμη την έχουνε με μιας<br />τούτη η ζωή έτσι μονάχα είναι<br />σκυφτός, μικρός, της μοναξιάς<br />μεγάλος, τρανός, της δική τους μοναξιά<br />σε μια καρέκλα γεμάτος παπαρούνες</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Μην φεύγεις, μείνε, για σένα μιλάν<br />ακόμα και εάν εσύ λοξοκοιτάς<br />την ματιά σου άμα ξέρεις και κρύβεις καλά<br />και πολεμάς δίχως να βλέπουν τα θηρία<br />όταν στο φως θα βγεις ξανά<br />δικές τους θα βρουν τις μελωδίες</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Και όταν σε ρωτούν πως είναι η ευτυχία<br />τα δικά σου όνειρα τα έχεις πια ξεχάσει<br />μέσα στων χρωματιστών φυκιών την δυσοσμία<br />και στων καναπέδων τη περήφανη αγκάλη.</p> <p class="MsoNormal">Παιδιά σου τρανά, εμείς καθ εικόνα και ομοίωση<br />το μοντέλο μην σας σπάσει<br />και πνιγούμε</p> <p class="MsoNormal">στων χαμένων παραδείσων<br /></p> <p class="MsoNormal">μην φοβηθείς,</p> <p class="MsoNormal">την αληθινή τους θύμηση</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-179769737201503553?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-70457631366016831382010-08-11T21:25:00.000+03:002010-08-11T21:26:48.869+03:00Τα κύματα θαρρείς να σε ζυγώνουν<br />κάθε που ξεπροβάλλει η χαραυγή<br />και εσύ κοντά στο τελείωμα της ονειρογραμμής<br />ψάχνεις σαν άλλοτε ένα φιλί και ένα χάδι<br /><br />Ξυπνά βαθιά η πυρκαγιά<br />και ο ήλιος δύει ακόμα στα επουράνια,<br />θαρρείς πως ξέρει<br />και δεν θέλει να κρυφτεί<br />μην κλείσουν και πάλι μέσα τους<br />τις σπίθες τους, τα μάτια<br /><br />Γερτή προσμονή σ αγκαλιάζει<br />του παράλογου νότες προσμονής.<br />Η μάνα γνέφει τα σινιάλα της<br />σαν χαμένη πάλι τραγουδάς<br />νότες που δεν ακούστηκαν ποτές τους.<br />ήχοι που δεν έχουν ξαναβγεί<br />καταστροφής εικόνες απομένουν<br />στα άγραφα λόγια η ευχή!<br /><br />Κατάρα στο λιμάνι να κοιτάς<br />και πάλι μια κρύα, ήρεμη θάλασσα να ανταμώνεις<br />Μα που να πήγαν πες μου εσύ πια<br />φουρτούνες, βενετοί κουρσάροι και θαλασσοπόροι;<br /><br />Ζέστη δεν ζυγώνει πια στα μέρη ετούτα<br />είναι το σκοτάδι παχύ και δύσοσμο<br />Ακόμα και εκείνη η φωτεινή μπορντούρα<br />ξέρεις τώρα δα την επαινούσες!<br />κλεμμένη από αλλουνού ζωή είναι<br /><br />Μη σκιάζεσαι που πια δεν θα με δεις<br />μαύρα πουλιά τα μάτια μου πλημμύρισαν<br />Και οι όχθες εκείνες που λαχτάραγες μαζί μου<br />Για να βρεις σβήστηκαν από τα ραντάρ κάποιας εξουσίας<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-7045763136601683138?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-49970888744048128422010-07-10T14:28:00.002+03:002010-07-16T15:04:54.931+03:00Και τώρα τι; Τώρα πώς; <br /><br />Άνεργος, στο περιθώριο της κακογυαλισμένης βιτρίνας τους, πολλοί μιλάν για σένα με λόγια που σου είναι τόσο ξένα, τόσο μακρινά, γελάς, εξοργίζεσαι που τα ακούς από το στόμα όλων εκείνων που ποτέ δεν έχουν δουλέψει, δεν έχουν μπει ποτέ μήτε για μια στιγμή στην παραγωγή και καλοπερνούν στις πολυτελείς βίλες τους βγάζοντας λόγους για τους δικούς σου λαβυρίνθους, κηφήνες της εξουσίας!<br /><br />Εσύ ξυπνάς τα πρωινά και δεν έχεις φράγκο για το νοίκι, πρέπει στα 30 σου να μείνεις εγκλωβισμένος στην οικογενειακή "φωλιά" που κάθε τρις και λίγο σου ζητά να πραγματώσεις τα δικά της στεγανά και απωθημένα. Εσύ ξυπνάς τα πρωινά και δεν έχεις να πας πουθενά, τα χέρια σου αδειανά, δεν σου προσφέρουν τίποτα...,<br />γιατί αυτοί αποφάσισαν ότι τα δικά σου χέρια δεν τους αφήνουν να πολλαπλασιάσουν τα κέρδη τους, που ούτε αυτά τους είναι αρκετά πια. <br /><br />Πέρασες σε ένα πανεπιστήμιο μετά από τον εφιάλτη των πανελληνίων εξετάσεων, τον κυκεώνα των φροντιστηρίων, κατάφερες κουτσά στραβά να το τελειώσεις δουλεύοντας πότε εδώ και πότε εκεί, έκανες και ξένες γλώσσες, πάλεψες με νύχια και με δόντια κλεισμένος σε 4 τοίχους διαβάζοντας, στην Ομόνοια και στην Πανεπιστημίου κάτω από την βροχή μοιράζοντας φυλλάδια, στις καφετέριες σερβίροντας καφέδες για να πάρεις εκείνο το χαρτί που ίσως σου έδινε μια θέση στην αγορά εργασίας. Είσαι και από τους προνομιούχους ανέργους, πανεπιστημιακής εκπαίδευσης γαρ, χα!<br />Σκέψου τι εκφράσεις έχουν πλασάρει για να σε ευνουχίσουν με το βαμβάκι.<br /> <br />Την κρίση τους την πληρώνεις με το καθημερινό σου αδιέξοδο, <br />τα κέρδη τους με τον αέρα που δεν σου φτάνει πια να αναπνεύσεις. <br />Σαν ένα νούμερο ακόμα σε παρουσιάζουν που μεγαλώνεις τις στατιστικές τους.<br /><br /> Και ξυπνάς και πάλι το πρωί, <br />κανένα φως στην άκρη της αβύσσου ...η συνήθης καθημερινότητα. <br /><br />Είσαι νέος, έχεις όρεξη, αντοχές, όνειρα και θέληση, <br />δεν έχεις όμως πια ανοχή, αυτή έπαψα εδώ και καιρό πια. <br />Ανοχή προς εκείνους που παίζουν την ζωή σου στα παζάρια της καλοπέρασης τους. <br /><br />Και ξάφνου βρήκες δουλειά, ναι το τηλέφωνο χτύπησε, σε πήραν σε κείνο το σούπερ μάρκετ 4ώρο συμβασιούχος για 4 μήνες. Ω ναι έφυγες από την λίστα των ανέργων, καλωσόρισες στην λίστα των χαμηλόμισθων!<br /> Στοιβάζεις προϊόντα, χτυπάς τιμές ώρες ακίνητος πάνω σε ένα ρημαδοσκαμπό και να βλέπεις τους διευθυντάδες να μπαίνουν κουστουμαρισμένοι και μπλαζέ ανεβαίνοντας στα γραφεία τους καταστρώνοντας τα νέα σχέδια για την κερδοφορία της επιχείρησης, περικοπές…<br />Παλεύεις να μιλήσεις με τους συναδέρφους σου, να μην απολύσουν κανέναν, να αυξήσουν τους πενιχρούς μισθούς σας, να ριχτείτε στη μάχη για όσα σας αξίζουν, <br />φόβος πλανάται μέσα από τις κάμερες και τα σούρτα φέρτα, το μάτι της εργοδοσίας είναι άγρυπνο μην το ξεχνάς...<br />Τείχη, τείχη παντού, ακόμα και στα πιο αυτονόητα δικαιώματα του εργαζόμενου, του ανθρώπου. <br />Θα τους την χαρίσουμε; Θα μας κάνουν να σκύψουμε το κεφάλι; Να μας κλέβουν λίγο λίγο την ζωή που μας ανήκει; Ή ίσως καλύτερα να παλέψουμε για κανένα ευρουλάκι παραπάνω, για μια σταγόνα μοναχά από τα κέρδη που εμείς τους προσφέρουμε, για μια καλύτερη δικιά τους διαχείριση, για ένα πιο λαϊκό(sic!) κοινοβούλιο; <br />Τους δίνουμε τα νιάτα μας, την ζωή μας, δεν θα υποτάξουμε τα φτερά μας! <br /><br />Τα θέλουμε όλα και θα τα κατακτήσουμε όλα...<br />Ήρθε η ώρα της δικιά μας πραγματικότητας, ήρθε η ώρα τους να πάνε στα τσακίδια! <br /><br />Τον δικό μας ουρανό, δεν θα τον κάνουμε θυσία στα σφαγεία τους! <br />Στα χέρια μας είναι τώρα το τιμόνι<br />και η πιο μαύρη νύχτα τους για μας φωτιά θα ξημερώσει…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-4997088874404812842?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-64445224921359075792010-07-10T14:13:00.000+03:002010-07-10T14:14:55.752+03:00τον δρόμο νωρίς επήρες για την καταχνιά <br />δεν σου έμελλε εσένα χάδι <br />να γευτείς στα ξέφρενα δρομάκια της πόλης<br />έφυγες τρέχοντας γυρεύοντας<br />τι τάχα δεν ξέρεις ακόμα<br />μα ήταν η μπόρα του καιρού τέτοια<br />δεν σ άφηνε να ζήσεις χωρίς το ξυράφι της ζωής<br /><br /><br />λαβωμένη στεκόσουν χάμω στα παγκάκια της οργής<br />και δεν έμαθες ακόμα να φυλάγεσαι<br />παλιάτσοι δεν σε ενόχλησαν ποτέ<br /> σαν να γευόντουσαν από εσέ<br />μια χάρη και τσαχπινιά <br />που κείνοι την στερήθηκαν πιότερο κι από εσέ<br />μονάχα εκείνοι με τα πράσινα αστέρια <br />καμιά φορά σε μπόλιαζαν <br />νόμιζαν με του αίματος σου την φοβέρα<br /><br />γύρισες το προσκεφάλι μα ο ύπνος δεν φωτίζει<br />εδώ και καιρό το γερτό πια κορμί σου<br />και ο ήλιος θαρρείς να χάθηκε μαζί <br />με όσα για ελπίδα πίστευες<br /><br />φωνές βουητό αρβύλες και ντουφέκια<br />σαλπάρεις πάλι ανεμίζοντας όσα δεν ξόδεψες<br />στον ουρανό, στον ουρανό εκεί είναι η θωριά σου<br />βλέπεις;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-6444522492135907579?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-69290608261272613302010-07-10T14:10:00.000+03:002010-07-10T14:12:44.169+03:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 10"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 10"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cmaria%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal">κάποτε κάποτε σταμάταγαν να μετρούν, σταμάταγαν θαρρείς να τρέχουν</p> <p class="MsoNormal">και κάπου εκεί χανόσουν κι εσύ</p> <p class="MsoNormal">σαν τους άλλους μες στην λάσπη</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">κυλούσαν σαν φωτιά γύρω σου όλα εκείνα που θα ήθελες,</p><p class="MsoNormal"> μα να ακουμπήσεις δεν σ άφηναν</p> <p class="MsoNormal">κι ένας ουρανός καταγάλανος φώτιζε τα λημέρια σου</p> <p class="MsoNormal">τουλάχιστον να κοιμηθείς</p> <p class="MsoNormal">πριν αρχίσει πάλι να αγκομαχά το πολυβόλο</p> <p class="MsoNormal">και η φωνή να βγει από τα σωθικά σου <br /></p><p class="MsoNormal">θα μπορούσε άραγε πάλι;</p> <p class="MsoNormal">ψυχή βαθιά με τους αδερφούς σου φώναζες</p> <p class="MsoNormal">μα δεν ξέχναγες ποτέ να φιλάς γλυκά κείνα τα μάτια του καπετάνιου</p> <p class="MsoNormal">που δεν θα ξανάβλεπες πια</p> <p class="MsoNormal">ήταν χλωμή η μέρα που τον πήρε και εσύ τραντάζεσαι</p> <p class="MsoNormal">ξύπνα έφθασε η ώρα</p> <p class="MsoNormal">μπρος μας οι σκοτωμένοι </p> <p class="MsoNormal">πίσω πια οι ζωντανοί</p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-6929060826127261330?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-3114057685565794732009-05-28T13:58:00.000+03:002009-05-28T13:59:14.306+03:00Ερημικά πουλιά κρύβουν τα μάτια σου<br />Αχ πώς θυμάμαι τα βλέφαρα σου, αυτά που πνιγμένα θαρρείς από την νεότητα<br />Αστροβολούν κάθε που τα ζυγώνεις<br />Λες, δεν είμαι εγώ για σε<br />Απόρριψη; Πίκρα; Μοναξιάς κέλευσμα πάλι;<br />Κι όμως εσύ δεν ήσουν χθες, δεν είσαι μέλλον,<br />είσαι το τώρα<br /><br />Φλογισμένη αμετροέπεια, κλαις τα κάλλη των 20 σου χρόνων<br />Και θαρρείς ξέρεις πως είναι ν΄αγαπάς, και να πεθαίνεις;<br /><br />Μοναδικότητα ψάχνεις στο κάθε νέο άγγιγμα,<br />παρθενιά στην ψυχή, ακόλαστη εμπειρία στα σκέλια<br />Ποια παρθενιά προκύπτει από τα μη ειπωμένα,<br />Μη πραχθέντα, αλλά από καιρό ποθούμενα<br />Μοιάζει κατανόηση της απόλυτης άρνηση<br />Μα αγάπη μου, εκεί κρύβεται το απόλυτα μηδέν<br />Στην αθεράπευτη γνώση της ζωής<br />Στις μεγάλες εμπειρίες της ηδονής<br />Κει που όλα τα χες δει, νομίζεις τα έχει βιώσει<br /><br />Χλευασμός στον έρωτα τα ως εδώ λεχθέντα<br /><br />Δώσε σε μια αγκαλιά, σε ένα φιλί,<br />σε ένα σπαραγμό κορμιών τα πάντα από την αρχή<br />Σαν να μην υπήρξαν,<br />μα δεν υπήρξαν<br />Σαν να μην τα βίωσες ξανά<br />τα βίωσες άραγε;<br />Εκεί είμαι, είσαι<br />Θα με πας;<br /><br />Πληρωμένο το εισιτήριο του ναυαγίου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-311405768556579473?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-2363982697517529182009-05-28T13:39:00.001+03:002009-05-28T13:43:03.272+03:00Μαύρα κεριά τα δάκτυλα σου<br />Σκληρά, ευαίσθητα, δυνατά πιάνουν θαρρείς την ζωή<br />από τα γόνατα,<br />ζητώντας την πλήρη ανατροπή της<br /><br />μεσάνυχτα βασιλεύει η καταχνιά της ύπαρξης μας<br /><br />Πόσα θα δώσεις ακόμα, δίχως να λάμβάνεις ηθελημένα;<br />Πώς θα ανοίξεις για μας την τελευταία πόρτα της δυστυχίας σου;<br />Πότε θα μπεις στο κρύο βράδυ του σπιτιού μου,<br />να κάνεις ανάσταση στα ματωμένα γιασεμιά των ματιών μου;<br /><br />Σκιές γεμίζουν το φως της απελπισίας μας,<br />Μουγκές φωνές σκιάζουν τις σειρήνες των γοτθικών φυλακών μας<br />Πως θα με χωρέσεις στην μικρή σου αγκάλη;<br />Πως θα μεθύσεις από το λιγοστό κράνο των χειλιών μου;<br /><br />Μαζί, εμείς, εσύ, όλοι<br /><br />Ανεβαίνεις την σκάλα της κολάσεως, ένα σκαλί ακόμα μένει<br />Ίσως όλη τελικά. Μέχρι την ρήξη του μεσσιανικού τέλους<br />Μέχρι τον οργασμό της πανδαισίας των απόλυτων κατόχων του αδίκου<br />Ποια ηθική σε κράτησε στα ναρκωμένα πατώματα της μιζέριας τους;<br /><br />Πόσο πονάς την πνοή μου, ουρανέ<br />Πόσες φωτιές θες να σου ανάψω κεράκι της πληγής μου;<br />Εν, δυο<br /><br />Τρέχουν οι σύντροφοι<br />Εν, δυο<br />Τρέχεις κι εσύ<br /><br />Παλικαρίσια κορμοστασιά της ευτυχίας μου<br />Πόνα τα σκέλια μου, γλείψε τις αμυχές μου<br />Ερωτεύσου την αχρείαντη παρουσία μου<br />Βίαια κοίμισε με, γαλήνια ταξίδεψε με<br />Στις φλεγόμενες βάτους να φτάσει η στριγκλιά του πόθου μου<br /><br />Ανάστησες όσα είχαν κοιμηθεί με τα χρόνια<br /><br />Να παρθούμε στο φως των δικό μας λυγμών<br />Στα σκοτάδια των δικών μας νεκρών<br />λυσμονώ<br /><br />Οργασμικά άσματα της μαχόμενης, διαλυμένης ουσία μας<br />έκλαψες γελώντας γοερά<br />Ένα φως αργοσβήνει, την ώρα που ανατέλλει το μοναδικό τέλος.-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-236398269751752918?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-19411569114033127312009-05-28T13:27:00.002+03:002009-05-28T13:37:48.830+03:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 10"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 10"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cmaria%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal">Δρόμοι κατεβαίνουν στο φως σου κάποιον δικό μου </p> <p class="MsoNormal">για να βρούνε, δίχως ελπίδα, δίχως πόθο</p> <p class="MsoNormal">μηχανικά ανθρωπάκια της σκιάς μου</p> <p class="MsoNormal">κι εσύ πουθενά, κι εσύ πάντα αλλού</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ανεβαίνει το φεγγάρι στης θάλασσας τον ίστρο</p> <p class="MsoNormal">μές σε κύματα και σε θροΐσματα</p> <p class="MsoNormal">μές σε πλημμυρίδες και γαλήνιες</p> <p class="MsoNormal">κι εσύ; Πουθενά, κι εσύ; Πάντα αλλού</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Που με βγάζεις αερικό σε ποίο νέο στοιχειό </p> <p class="MsoNormal">θα πρέπει πάλι να τον βρω;</p> <p class="MsoNormal">Ποιας πυγολαμπίδας το φωτεινό κεφάλι</p> <p class="MsoNormal">Θα λάμψει τα σκοτάδια του για να φωτίσει;</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Κέρινα τα χέρια του με νοσταλγούν </p> <p class="MsoNormal">Σε άλλων κορμιών αγγίγματα</p> <p class="MsoNormal">Θανατικό μου πρόσωπο ποίον κοιτάς;</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Να βρεις το βλέμμα που σε έκαψε</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Μάτια καστανά, μαύρα μάτια του</p> <p class="MsoNormal">Σπίθες να γεννηθούν ξανά σε μιας κόλασης την σπείρα</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Μήτε προσδοκώ, μήτε νοσταλγώ, μήτε ποτέ θα περιμένω</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Είναι οι σκιές του νου μεγάλες </p> <p class="MsoNormal">Χαραμάδες θύελλας γιομάτες πόνο και χαρά</p> <p class="MsoNormal">Μετερίζια αλλιώτικα που έσμιξαν σε μια θηλιά αράχνης</p> <p class="MsoNormal">Κάηκαν χωρίς στόχο, γέννησαν δίχως όρια</p> <p class="MsoNormal">Έσμιξαν το πλήθος των αρνήσεων τους</p> <p class="MsoNormal">Μήτε σε έρωτα</p> <p class="MsoNormal">Μήτε σε αγάπη</p> <p class="MsoNormal">Ποίον πόθο νοσταλγείς;</p> <p class="MsoNormal">Ποίο τίποτα φαντάζεσαι;</p> <p class="MsoNormal">Σε ένα βράδυ προκυμαίας αλύπητα φαγωμένης</p> <p class="MsoNormal">Σ ένα βράδυ κόλασης των ορμών</p> <p class="MsoNormal">Των μαύρων φιδιών των ερπετών, του φιδιού της, του ροδίου του</p> <p class="MsoNormal">Δίχως έκκρισης, δεν πρόκαμαν να βγουν φοβήθηκαν την θύελλα των μελλούμενων</p> <p class="MsoNormal">Δίχως λέξεις, που να χωρέσουν σε μια γήινη φωτιά που αναβλύζει η απόλυτη ανάγκη της αγάπης</p> <p class="MsoNormal">Δίχως εξηγήσεις καλού, κακού κι ανήθικου</p> <p class="MsoNormal">Δίχως ποτέ να θυμηθείς ξανά το πύρινα ποτάμια των χειλιών σου</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Είμεθα ένα, είμεθα εμείς, είμεθα δραπέτες</p> <p class="MsoNormal">Ενός υπερωκεανίου που στεριά δεν θα βρει, μήτε σε παγόβουνα έτσι άπνιγα θα καταπέσει</p> <p class="MsoNormal">Είμεθα πληβείοι της κολάσεως, δημογέροντες ετούτης της ζωής</p> <p class="MsoNormal">Είμεθα εκείνοι που θα σε προσμένουν </p> <p class="MsoNormal">Ξωτικό του θανάτου μου, αερικό της ζωής σου</p> <p class="MsoNormal">Βγες ξανά περπάτησε στου λάγνου καημού σου τις σιωπές</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Τέτοιες σιωπές έρωτα, τέτοιες νεκρικές προσταγές πόθου θα σου γεννήσω</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Θα φονεύσω τους φόβους σου, στην γέννα</p> <p class="MsoNormal">Θα γεννήσεις τα όνειρα μου στο θαφκιό σου</p> <p class="MsoNormal">Οίστρος επανάστασης, άρνησης, κατάφασης</p> <p class="MsoNormal">Άρνησης, άρνησης, </p> <p class="MsoNormal">Γέννα …τώρα! </p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-1941156911403312731?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-56449181825798176192008-09-03T13:43:00.001+03:002008-09-03T13:47:00.817+03:00<p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" lang="EN-US" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" ><o:p></o:p>Στωικές φιγούρες μοναξιάς τα δάχτυλα όσων να γράψουν θέλουν<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" >Μα δεν μπορούν πια<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" >Φλεγματικές αποστεωμένες υπάρξεις οι ερωτευμένοι που <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" >Άδικα περιμένουν την συντροφιά στο παγερό τους κρεβάτι<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" >Τι κρύβει η απώλεια των αισθήσεων, των παραισθήσεων <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" >Και όσων εν γένει πεπραγμένων πέρασαν σε έναν άδοξα συγκεκριμένο παρελθοντικό χρόνο;<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" >Πόσο διάρκεια θανάτου κρύβει το τέλος του ενεστώτα, η αρχή του αόριστου;<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" >Ποιος υπερσυντέλικος θα μπορέσει να κλείσει τις πληγές των άλλοτε υπαρχόντων μοναδικοτήτων;<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" >Μια αίσθηση έλαβε τέλος, ένας καημός γεννήθηκε στο πέραν <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" >Και μια ανάμνηση ζευγαρώματος συντροφεύει την σκιά της ύπαρξης τους<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" >Πόσος θάνατος κρύβεται σε έναν χωρισμό, και πόση ζωή στο τέλμα της αλήθειας του;<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" >Ποίος αγέρας θα φυσήξει στις κορφές των πόθων να τις κάνει πάλι πέτρες<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" >Αιώνια βράχια μνήμης;<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" >Πόσες βροχές θα πέσουν γεμίζοντας νερό την αφυδατωμένη ύπαρξη μας,<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" >Λησμονώντας έντεχνα θαρρείς την μαύρη μοίρα της μοναξιάς<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" >Για τί πάντα ζω ετεροχρονισμένα τον πόνο και την αγάπη<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" >Πως ο νους καταφέρνει να ξεφεύγει από τον χρόνο, στην στιγμή<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" >Επαναφέροντας το πριν στο θλιμμένο παρόν;<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" >Ποίες χίμαιρες σε σέρνουν στης λήθης τα μονοπάτια<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" >Ποια όχι θα δαμάσουν άτεχνα τα θέλω της ψυχής μας;<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" >Ποία ναι θα διαμορφώσουν την μιζέρια της νέας μας ζωής<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" >Σπάσε τα δεσμά του χρόνου, της ύπαρξης, της φυλακής μας<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" >Έλα στους υδάτινους μονόδρομους της ελευθερίας του έρωτα μας<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" >Ξύπνησε η ηδονή του θείου κορμιού σου<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" >Την ώρα της απόλυτης υποταγής του στο μάταιο παιχνίδι του δυιλισμού <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" >Με παρασέρνει στα δικά του κιτάπια, ερήμην μας<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" >Έλα αετέ μου, στις αγκάλες του Απόλλωνα<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" >Έλα Διόνυσε να πιούμε μαζί τα αρώματα του φωτός μας<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" >Πάμε πουλί μου, στην άκοσμη ζωή της υπέρβασης μας <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial;font-size:10;" >Σε περιμένω να γίνουμε ένα, πότε του ενός<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-5644918182579817619?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-54909630226606536282008-09-03T13:28:00.004+03:002008-09-03T13:35:07.817+03:00<p class="MsoNormal">Τι γυρεύεις στους κάμπους </p> <p class="MsoNormal">Στις κρύες χίμαιρες των νεκρών;</p> <p class="MsoNormal">Άβυσσος χαράζει στα μάτια</p><p class="MsoNormal">εκείνων που ποτέ σπαρακτικά δεν πόθησαν, </p> <p class="MsoNormal">όσα ανείπωτα τους καταδίωκαν</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Κι εκεί που ψάχνεις για να βρεις</p> <p class="MsoNormal">Τις κούφιες λέξεις ποιητών</p> <p class="MsoNormal">Μια θάλασσα μαύρη, αέρινη, στοχαστική</p> <p class="MsoNormal">σε γυρνά ξανά στον κόσμο</p> <p class="MsoNormal">σαν βλέφαρα που λυγίζουν από στεναγμό</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal"><br />Που πας καπετάνιε</p> <p class="MsoNormal">Με φουρτούνες, μοναχικός</p> <p class="MsoNormal">Πως γυρνάς γυρεύοντας κλεμμένες κραυγές ανθρώπων</p><p class="MsoNormal">δεν έκλαψες εσύ τάχα στην γέφυρα ξημέρωμα του μπάτη;<br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Χίμαιρες σε εξουσιάζουν</p> <p class="MsoNormal">Κι οι κραυγές των ημερεμένων σε γυρνούν γοργά </p>εκεί που η νύχτα μάγιστρα σκοτεινά φανερώνει τις γυμνές αλήθειες<br /><br />και το φως κάνει παιχνίδι με την άδολη, άγονη, ανύπαρκτη ύπαρξή του<br /><br /><br />Χαμογέλα, ήρθε η ώρα της καρδιάς μου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-5490963022660653628?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-3181790288763244012008-09-03T13:21:00.001+03:002008-09-03T13:24:48.593+03:00<p class="MsoNormal">Πανσπερμία άστρων, αισθήσεων, πόθων</p> <p class="MsoNormal">γενεσιουργικές επιθυμίες έρωτα</p> <p class="MsoNormal">Πως με μάγεψες θαλασσινό φεγγάρι;</p> <p class="MsoNormal">Αλυτρωτικές μαινάδες οι φωνές των ζευγαριών</p> <p class="MsoNormal">Ορφικές σειρήνες η θύμηση των λόγων σου</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Της Αμοργού αστέρι, της Κυλλήνης σπινθήρας</p> <p class="MsoNormal">Από ποια μάνα αγριμιού γεννήθηκες</p> <p class="MsoNormal">άνθρωπε της μοναξιάς μου;</p> <p class="MsoNormal">Κύματα τα χέρια σου πλεύρισαν τα κατάρτια μου</p> <p class="MsoNormal">Διονυσιακό άγγιγμα η όψη σου στην ημισέληνο</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Που θα σε βρώ καημέ μου, ποίες νέες χίμαιρες </p> <p class="MsoNormal">προσμένουν την αγέρινη ύπαρξη μου;</p> <p class="MsoNormal">Κλάματα αλήθειας όλα τα φιλιά</p> <p class="MsoNormal">στιγμές χειλιών λαχτάρισα να κλέψω</p> <p class="MsoNormal">Θαλασσινά μάτια της ευτυχίας μου, ξορίστηκα</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Ποίο θέρος θα μεριέψει τον καημό μου;</p> <p class="MsoNormal">Τέκνο της απελπισίας μου, φορέα των αναγκών μου</p> <p class="MsoNormal">τιθασευτή του φευγιού μου, ονειρευτή του ριζικού μου</p> <p class="MsoNormal">Ταξίδεψε με στης Χιλής τα χρυσά μονοπάτια</p> <p class="MsoNormal">στου Αλγερίου τα βρώμικα σοκάκια, στην Βαγδάτη της ελπίδας</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Την αγία νοσταλγία της τελείωσης μην μου αρνηθείς</p> <p class="MsoNormal">Όλες τις γυναίκες των ανθρώπων μέσω μου τίκτω</p> <p class="MsoNormal">Πριν σε δω, όταν σε γεύτηκα, στον αιώνα τον για σε</p> <p class="MsoNormal">Προσμένουν όλες, μαία ομορφιάς να φανερωθείς</p> <p class="MsoNormal">κεριά κατάχαμα απλωμένα τα σωθικά μου</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Πιες το αλαβάστρινο ποτό των Φαιάκων</p> <p class="MsoNormal">Αντάμωσε την χαραυγή στης Περσεφόνης το σκοτάδι</p> <p class="MsoNormal">Στα στήθια μου η αρχή, στις άκρες των δακτύλων σου σημάδι</p> <p class="MsoNormal">Μέθυσε τον τόπου σου, άρωμα ρόδου αμάραντου</p> <p class="MsoNormal">Δεν υπάρχει Άδης για εμάς, τον έθαψε η αγάπη</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal"><br />Του Πίνδαρου Λύρα μάγεψες τον κόσμου μου ολούθε</p> <p class="MsoNormal">Παλιό κρασί με πότισες κελευστή της γέννησης μου</p> <p class="MsoNormal">Ποίο πάθος ορμά να πνίξει την μορφή μου;</p> <p class="MsoNormal">Το κορμί μου κρύψε στον ίσκιο σου για πάντα</p> <p class="MsoNormal">Άντρα των προφητειών, ποτέ δικιά σου μην με κάνεις!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-318179028876324401?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-64142583070159968202008-07-08T17:26:00.001+03:002008-07-08T17:35:31.414+03:00<p class="MsoNormal">Ποίος πονεί και δεν το λέει<br />Ποίος συλλογιέται δίχως να πονά;<br />Ποίος λέει παραμύθια δίχως να χει αγαπήσει;<br />Πως παλεύεις πουλάκι μου, άμα δεν σου κόψουν τα φτερά;</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Τι είναι εκείνο που κινεί την φύση;<br />Τι είναι κείνο που τρέφει τον άνθρωπο;<br />Πως μπορεί να μιλά χωρίς ελευθερία;<br />Τι είναι η ελευθερία; Τι νόημα τάχα έχει χωρίς τον άνθρωπο, τα ζώα, τα φυτά;</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Από πού ξεκινάν τα αρχέγονα ερωτήματα; Που βρίσκουν την απάντηση εάν όχι στον εξωτερικό κόσμο;</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Αγάπησα πουλάκι μου, και έδωσε στην καρδιά μου κρύο που έγινε φωτιά.<br />Πυρκαγιά έλουσε τις μέρες μου, μάχη ο αιθέρας, πόλεμος η ματιά.<br />Κι εσύ μου ζητάς να πλάσω τον μικρόκοσμο εκεί που σπορά πια δεν έχει;</p> <p class="MsoNormal">Τα μεγάλα δεν ζητώ, όπως εσύ!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Λίγα, μικρά, απλά, μεστά!<br />Σαν τον αγώνα του οκτώβρη, σαν τις φλόγες του νίοβρη.<br />Εκείνα που σε κάνουν πλάσμα, εκείνα που σου ξυπνάν όσα νόμιζαν πέθαναν<br /></p> <p class="MsoNormal">Πώς να δω τον κόσμο άσχημο, πνιγερό;<br />Πώς να κοπάσω την ματιά μου στα άϋλα θαύματα του γιαχβε;<br />Πώς να τραφώ με αποφάγια;</p> <p class="MsoNormal">Πώς να κρύψω την μορφή μου, πίσω από κουρτίνες θολών ιδανικών;<br />Πως μιλάς άνθρωπε, άμα σου βάζουν ξένα φτερά;<br />Πως ονειρεύεσαι άνθρωπε, όταν στον ουρανό βλέπεις πρόκες τα φτερά σου;<br />Πώς να ξορκίσεις την αναπνοή, μέσα στα τσιμέντα της υποκριτικής;<br />Πώς να αγαπήσεις, παιδάκι μου, άμα κ το γάλα σου γάργαρο δεν μπορείς να πιείς;<br />Που πήγαν οι σκέψεις σου, αγοράκι μου, όταν μπήκες στο κελί της καθημερινής σου συμφοράς;<br />Πώς να αγριέψουν οι ανάγκες σου, μάτια μου, όταν ψάχνεις το ψωμί στους κέρινους φαλλούς τους;</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Φωτιά και αέρας, νερό και ξέρα, έλα να ακονίσεις τα μαχαίρια σου πάνω μου<br />Βάλε στα μάτια μάνταλα και τρέχα να βρεις εκείνη την ζωή που σκιάζεσαι να κάμεις</p> <p class="MsoNormal">Έλα να πλημμυρίσουμε την γη με μυρωδιές, έλα να γεννήσουμε δραπέτες.<br />Έλα να ποθήσουμε όσα μέχρι χθες δεν ξέραμε, έλα να τελείωσουμε όσα ποτέ δεν ξεκινήσαμε </p><p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Σ αγαπώ</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-6414258307015996820?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-60303223022018002302008-05-27T21:16:00.002+03:002008-05-28T13:51:05.284+03:00Δεν μπορείς να φυλακίσεις μια ψυχή που έγινε θηρίο<br />Ούτε να την σκοτώσεις μπορείς<br />Μόνη της μάτωσε,<br />μόνη της εγκλωβίστηκε σε ράχες βουνοκορφών<br /><br />Ένα θάνατο αλλιώτικο ζητούσε, ίσως για εκείνη την ζωή<br />Που θα θέλε να ζούσαν όλοι όσοι κάρπισαν το είναι της,<br />Όσοι έμπασαν την πίκρα τους στο ποτήρι της χαράς της<br /><br />Πώς θα σκοτώσεις, κείνον που δεν γεννήθηκε άβουλα ποτέ<br />Πώς θα υποτάξεις το βλέμμα που γέννησε<br />στην στεριά την πιο ήσυχη θάλασσα<br /><br />Πολλές φουρτούνες κατέστρωσες, αδερφέ μου<br />Πολλούς τρόπους έβαλες στους κανόνες της αρχής<br />Μα δεν έμαθες ακόμα την φύση όσων εκκινούν για το τίποτα νικητές<br /><br />Δεν είσαι εσύ που είσαι πιο μικρός<br />Ούτε ο αδερφός μου είναι πιο μεγάλος<br />Δεν έχουμε μεγέθη στα σίδερα εμείς<br />Δεν χωράνε μέτρα οι φυλακές από τσιμέντο<br /><br />Το όνειρο σου έμεινε λειψό και οι ανάγκες σου θεριέψαν<br />Πότε δεν έκαμες σε αυτές όσα προσπάθησες με έμενα<br />Μην φυλακίζεις το κελί σου, θα σου διδάξει την ηθική του<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-6030322302201800230?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-73655074929752626252008-05-06T01:27:00.005+03:002008-05-06T01:39:47.984+03:00Λίγο κονιάκ, μάρκος στα γραμμόφωνα<br /><br />έρεβος τα μάτια θωρρούν<br /><br />σιωπηλή η νύχτα, έναν ήχο περιμένει<br /><br />να νίωσει πως και αυτή παραμένει ζωντανή<br /><br />κρύα τα ξένα και τα πορτόφυλλα κλειστά<br /><br />στα μάτια τρέχουν δάκρυα οι αναμνήσεις<br /><br />από καταστρώματα γέρικων καραβιών<br /><br />οι παραισθήσεις των ερωτευμένων<br /><br />οι αισθήσεις των ναυγών<br /><br />καλημέρα αγάπη μου, ξημέρωσε το χθες<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-7365507492975262625?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-24962263598518374682008-05-04T16:55:00.003+03:002008-05-04T17:03:38.047+03:00<o:p><br /></o:p><div style="text-align: center; font-weight: bold;">Σαν ίσκιος κάθεσαι κατάχαμα<br />και σβήνεις στην αναπνοή σου<br />τα κεράκια από τα μελλούμενα γραμμένα μου. </div><p style="text-align: center; font-weight: bold;" class="MsoNormal"><o:p></o:p><br /></p><p style="text-align: center; font-weight: bold;" class="MsoNormal">Σαν ήλιος δαγκώνεις τους μορφασμούς μου<br />παλεύεις να κάψεις με την ματιά σου<br />τις μοίρες του παρελθόντος χρόνου μου.</p><div style="text-align: center; font-weight: bold;"> </div><p style="text-align: center; font-weight: bold;" class="MsoNormal"><o:p></o:p><br /></p><p style="text-align: center; font-weight: bold;" class="MsoNormal">Κυπαρίσσι ψηλό θαρρείς πως είσαι,<br />κλέβεις τα μυστικά μου<br />και ορθώνεσαι εμπρός τους<br />γνωρίζοντας από πριν την καταδίκη μου</p><div style="text-align: center; font-weight: bold;"> </div><p style="text-align: center; font-weight: bold;" class="MsoNormal"><o:p></o:p><br /></p><p style="text-align: center; font-weight: bold;" class="MsoNormal">Πέτρα στιβαρή η ανδρίκια ύπαρξη σου<br />κλεμμένα συγχαρήκια μοιάζουν τα στήθια σου<br />μύριες δικές μου σιωπές κέρδισες για να σταθείς<br />αγέρωχος εμπρός τους,<br />σε κοιτώ</p><div style="text-align: center; font-weight: bold;"> </div><p style="text-align: center; font-weight: bold;" class="MsoNormal"><o:p></o:p><br /></p><p style="text-align: center; font-weight: bold;" class="MsoNormal">Θαρρείς εξουσιάζεις την παρουσία μου;<br />Καγχάζεις στα υγρά μονοπάτια της συντροφιάς σου<br />Νοιώθεις να <span style=""> </span>με κυριεύεις ακόμα,<br />σε αναζητώ</p><div style="text-align: center; font-weight: bold;"> </div><p style="text-align: center; font-weight: bold;" class="MsoNormal"><o:p></o:p><br /></p><p style="text-align: center; font-weight: bold;" class="MsoNormal">Αλήθεια ακόμα νοσταλγείς<br />τα από καιρό κατακτημένα;<br />Δώσε στα θέλω σου φωτιά<br />Ίσως να παραλύσουν τα πρέπει<br />που σε κέρωσαν</p><div style="text-align: center; font-weight: bold;"> </div><p style="text-align: center; font-weight: bold;" class="MsoNormal"><o:p></o:p><br /></p><p style="text-align: center; font-weight: bold;" class="MsoNormal">Η πλεονεξία της φειδωλής ιδιοκτησίας<br />Της σάρκας και του νου<br />Σε έστειλε στον Άδη της φτηνής αιδούς της<br />Καληνύχτα αγάπη μου, σε 'πνιξαν οι κτήσεις</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-2496226359851837468?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-73729003850788809612008-04-30T21:56:00.003+03:002008-05-04T17:03:22.020+03:00<p class="MsoNormal">Πόσες φορές τραγούδησα τον Νικόλα, πόσες φορές βροντοφώναξα, <span style="font-style: italic; font-weight: bold;">σαν θα με καλέσει η πατρίδα τον εχθρό να πολεμήσω, θα τους πω δεν έχω γω πατρίδα;</span></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p>Πόσες φορές δεν βρέθηκα στο στόχαστρο πρώην και νυν συντρόφων, πάνω στις έμορφες κουβέντες μας για την λευτεριά, πως παραείμαι διεθνίστρια, πως ξεχνάω τι σημαίνει και πόσο σημαντικό ρόλο παίζει το συλλογικό είναι.</p> <p class="MsoNormal">Και ύστερα να σου πάλι τα επιχειρήματα για τους τούρκους κατακτητές μας, που δεν μπορούμε και δεν πρέπει έτσι εύκολα να λησμονήσουμε το κακό που σκόρπισαν στον τόπο μας…</p> <p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Δεν ξεχνάμε…δεν πρέπει να ξεχάσουμε</span>, λαός χωρίς μνήμη είναι νεκρός στριγκλίζουν κάθε λογής τσαρλατάνοι…Ποία μνήμη μονάχα δεν μας είπαν; …<span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Ποία μνήμη δεν πρέπει να κοιμηθεί στις λήθης τα πλοκάμια; …</span></p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p>Είναι όμως και εκείνοι οι άλλοι οι φίλοι και οι σύντροφοι, που βρικολάκιαζαν να με ακούν κάθε φορά που μου λείπουν οι δικοί μου άνθρωποι, για την πανέμορφη και μοναδική Κυπαρισσία, που άλλη τόσο ξακουστή και πεντάμορφη στον κόσμο δεν υπάρχει, <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">ακόμα και τα άσχημα της …είναι μοναδικά άσχημα, άρα της χρωστώ έναν ακόμα λόγο τίμησης</span>.</p> <p class="MsoNormal">Τώρα που το ξανασκέφτομαι, σαν να προσπαθώ να εκλογικεύσω τον εθνικισμό, χμ, πατριωτισμό μου, κάνοντας τον τοπικισμό… Ίσως έτσι η συνείδηση μου είναι πιο καθαρή, απέναντι στις ταξικές μου υποχρεώσεις…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p>Και εκεί που πίστευα πως τάχα μου τα έχω βρει με τις πατρίδες και τις υπόλοιπες <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">νοθευμένες ψευτο-συλλογικές συνειδήσεις</span>.<br /></p><p class="MsoNormal">Να σου η αποστομωτική ερώτηση από μια φίλη, αριστερή Γερμανίδα…<br /></p><p class="MsoNormal">Και γιατί περικαλώ, είσαι περήφανη για την όποια καταγωγή σου; Γιατί μας υπερηφανεύεσαι για την πατρίδα σου; Τι είναι εκείνη που σε κάνει να γελάς κάθε φορά που βρήκες άλλη μια λέξη με ελληνική ρίζα και κατανόησες καλύτερα την γερμανική γλώσσα; Τι είναι εκείνο που σε έκαμε να μειδιάς μπροστά από το ελληνιστικό θέατρο στο Αμάν; Τι ταξίδια έκαμες όταν οι έμποροι στο λιμάνι του Πόρτ Σαιντ σε φλέρταραν στην γλώσσα σου;<br /></p><p class="MsoNormal">Και τέλος γλυκεία μου, γιατί μπορείς να απολογηθείς και να κατακεραυνώσεις τους Συνταγματάρχες μα όταν φτάνουμε στον Χίτλερ αρνείσαι την δική σου ευθύνη, μη αισθανόμενοι τύψεις, μιας και άλλοι τον εξέλεξαν, άλλοι τον έβγαλαν στην εξουσία, καθόσον οι δικοί σου στην κουτσουλιά εκείνη της γης ήταν με τον Άρη;</p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p>Δεν ξέρω αν είμαι περήφανη που γεννήθηκα σε τούτα εδώ τα μάρμαρα, μα βλέποντας χθες μια ταινία του Κούνδουρου, τα τραγούδια της Φωτιάς, ρίγησα ακούγοντας την Ρωμιοσύνη, άναψα τσιγάρο μόλις είδα την Μελίνα να τραγουδά τις συνοικίες της Αθήνας και του Πειραιά, σχεδόν βούρκωσα στην σκέψη πως ο Αρχάγγελος της Κρήτης δεν θα μου τραγουδήσει ποτέ, έβαλε ο Θεός σημάδι παλικάρι στα Σφακιά, μα χαμογέλασα πάλι όταν σκέφτηκα το βράδυ στην Μακρόνησο ένα παιδί μεταναστών να τραγουδά το γελαστό παιδί…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p><br />Ξέρω πως η λέξη περήφανη δεν μπορεί να χαρακτηρίσει τα συναισθήματα μου, για πολλούς λόγους, μα ξέρω κιόλας πως είναι τόσα τα δάκρυα που τρέχουν άθελα τους μόλις θωρούν το γαλάζιο του Πελάγου μας, που δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ, τι είναι εκείνο που λέγεται πατρίδα και πως γίνετε να το αποποιηθούμε; Πόσο υγιές ή μη υγιές είναι η όποια στάση; Και τελικά σε μια χώρα, που μόλις σήμερα αποχαιρέτησε για πάντα, έναν Άνθρωπο της τέχνης, τον άνθρωπο που έδωσε πνοή στους στίχους </p> <p style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);" class="MsoNormal">Λένε πως ο άνθρωπος πρέπει την πατρίδα ν' αγαπά, </p> <p style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);" class="MsoNormal">έτσι λέει κι ο πατέρας μου συχνά. </p> <p style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);" class="MsoNormal">Η δική μου η πατρίδα έχει μοιραστεί στα δυο, </p> <p style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);" class="MsoNormal">ποιο από τα δυο κομμάτια πρέπει ν' αγαπώ;</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p><br />Πως μπορείς να πεις πως και μόνο ο ήχος της λέξης πατρίδα δεν σε ριγεί, δεν σε ωθεί, δεν σε προτρέπει να αγωνιστείς για τα χρωστούμενα;</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-7372900385078880961?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-34177230050840504362008-04-12T18:43:00.002+03:002008-04-13T00:47:08.104+03:00<p class="MsoNormal"><o:p><br /></o:p>Καμία φορά ρωτάν πολλοί,<span style="font-weight: bold;"> γιατί θέλετε πια να αλλάξετε τον κόσμο</span>, τι είναι αυτή η εμμονή με<span style="color: rgb(255, 0, 0);"> <span style="font-weight: bold;">την εκμετάλλευση και την αλλοτρίωση;</span></span></p> <p class="MsoNormal">Φτιάξε την δική σου δουλίτσα, να μην έχεις αφεντικό, βρες και έναν λυγερόκορμο, να σου αραδιάσει τα κουτσούβελα, βγες στην γύρα, γλέντα, κάνε και κανένα ταξίδι σε κάποιον εναλλακτικό τουριστικό προορισμό, άκου λίγο Σαββόπουλο, δες και καμία ερασιτεχνική παράσταση και εκεί που θα τα πίνεις με όλους τους άλλους ματαιωμένους, <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">θυμήσου και λίγο τον Μαρξ, έτσι για την σφραγίδα του επαναστάτη.</span></p> <p style="font-weight: bold;" class="MsoNormal"><span style="font-size:130%;">Αλλά κοπελιά μου, άσε τις δοξασμένες χίμαιρες για την βιβλιοθήκη σου…</span></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p><br />Σαστίζω καμία φορά, μπροστά σε τόσο κομφορμισμό, και δεν ξέρω πώς να αντιδράσω</p> <p class="MsoNormal">Και κάπου εκεί, μου έρχεται στο μυαλό το όνειρο της νένας μου, και των κοριτσιών από τα σχολικά μου χρόνια, και μετά οι τόσο φρικτές συζητήσεις των εξοργισμένων νιάτων και μη, όταν η Μαργαρίτα πάει με τον Κωνσταντίνο για ένα βράδυ μονάχα!, και ο Λάμπρος απατήσει την Πέρσα με τον Θανάση…</p> <p class="MsoNormal">Εντάξει είναι και εκείνα τα πιο σοφτ, όταν ο Γιάννης ερωτευτεί την Αφροδίτη και εκείνη του ζητήσει γάμο τώρα και όχι αύριο.</p> <p class="MsoNormal">Και πώς να απαντήσεις μετά, πως γι αυτό θέλω να αλλάξω τον κόσμο, γι αυτό ο καπιταλισμός πρέπει να ανατραπεί, γιατί <span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">μήτε τον έρωτα δεν γευόμαστε, ακόμα κ αυτόν πίσω από έναν ορυμαγδό ψευδεπίγραφων ονείρων και συμβάσεων, προσπαθούμε να τον βιώσουμε</span></span></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p><br />Θα αφήσω να μιλήσει η τέχνη, που ξέρει καλύτερα να αποκρυσταλλώνει την αλήθεια</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p><span style=""></span>« Η μυθολογία δεν άφησε κανέναν Άδωνι να γεράσει. Τον φόνευε κάθε χειμώνα, τον μοιρολογούσε και τον ανάσταινε, πανηγυρίζοντας, αμετάλλογο, με την άνοιξη, για την άλλη ακόρεστη κι ανανεωμένη, με διάφορα κόλπα αυτή, την Αφροδίτη.</p> <p class="MsoNormal">Θεά του έρωτα; Λάθος.<span style=""> </span>Η ελευθερία! Το ίδιο απολίθωσε και την ομορφιά του Νάρκισσου σ ένα μεθυστικό λουλούδι<b style=""><i style="">. Ας τους άντρες να ψάχνουν τον φαλλό τους γερνώντας και να νομοθετούν απαγορεύσεις για μας, διαπιστώνοντας ότι η γαμική αιωνιότητα απαιτεί αναγέννηση άρα και θάνατο</i></b>. Ωραία μας την φέρανε! Η νιότη είναι τόσο φευγαλέα όσο κι ο θεός. Υπάρχουν;»</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p>Έρωτας, φιλία, γάμος, παιδιά, οικογένεια, ομορφιά, νιότη, σπινθήρες στα μάτια</p> <p class="MsoNormal">Φωτιά η γλώσσα μας..</p> <p class="MsoNormal">Κάθε μέρα, τόσες πολλές επαναλήψεις, τόσοι στοχασμοί…</p> <p style="font-weight: bold; font-style: italic;" class="MsoNormal"><span style="font-size:130%;">Και κάθε φορά, ξεκομμένα, από την έξω ζωή</span></p> <p class="MsoNormal">Σαν να προστάζουμε τον εαυτό μας να διαχωρίσει το κοινωνικό είναι του, με το ερωτικό…</p> <p class="MsoNormal">Σαν να θέλουμε να πείσουμε την φύση μας, πως αφού μας ξεζούμισε η μέρα όλα τα κουράγια μας, όλα μας τα ερεθίσματα και τα ευτυχισμένα χαμόγελα, ξάφνου όταν κλείσει η πόρτα και φανεί η θέα τους γυμνού κορμιού του πόθου μας, όλα γίνονται χτες…</p> <p class="MsoNormal">Πόσο αλήθεια αντέχουμε την αλήθεια;<span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"> Και ποία είναι αυτή, για να μπορεί γυμνή, αισθαντική, ρηξικέλευθη, ωμή να κάνει έρωτα στην ουσία μας, και να μας οδηγήσει στην απελευθέρωση από όλα τα δεσμά του μικροαστικού οργασμού μας…</span></span></p> <p class="MsoNormal">Και εκεί έρχονται τα λόγια ενός ποιητή,<span style="font-weight: bold; font-style: italic;"> </span><span style="color: rgb(153, 51, 153); font-family: georgia; font-weight: bold; font-style: italic;">να δέρνουν τον ιδιοκτησιακό οργασμό που πεθαίνει κάθε δύναμη πραγματικής, ουσιαστικής αλληλο-ύπαρξης των εραστών</span></p> <p class="MsoNormal"><o:p><span style="color: rgb(0, 153, 0);"> </span><br /></o:p>Άδειασες ύπουλα το εγώ σου στο εγώ μου<br />πέρασες μέσα απ' το μυαλό μου στους ιστούς<br />κι όταν ζητάω να ξαναβρώ τον εαυτό μου<br />δεν έχω πια ούτε εγώ ούτε γνωστούς<br />να μου θυμίζουνε το τέως είδωλό μου<br /><br />Ο ένας για τον άλλο ένα και το αυτό<br />κι ο ένας μες τον άλλο ένας και κρυφτό<br /><br />Κόλλησες βίαια τη σκιά σου στη σκιά μου<br />για να 'μαι ανύπαρκτος σε φώτα χωριστά<br />κι όταν γυρεύω αυτά που νόμιζα δικά μου<br />δε βρίσκω ούτε απ' τη σκιά μου ποσοστά<br />να συμπληρώσουνε το πρώην περίγραμμά μου<br /><br />Ο ένας για τον άλλο ένα και το αυτό<br />κι ο ένας μες τον άλλο ένας και κρυφτό</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-3417723005084050436?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-63798695166064388242008-04-12T17:11:00.012+03:002008-04-13T00:46:47.785+03:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;">Ποιος είσαι, φίλε</span><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">δε σε ξέρω, φίλε</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">πες μου τ' όνομά σου</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;">άλλα λόγια δε ρωτώ απόψε.</span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_nybO-bXGufs/SADGM1WKcRI/AAAAAAAAAHA/j3lh8RdmEnc/s1600-h/antraw.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_nybO-bXGufs/SADGM1WKcRI/AAAAAAAAAHA/j3lh8RdmEnc/s320/antraw.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5188364694511579410" border="0" /></a><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;">Τσιγάρο, φίλε</span> <span style="font-weight: bold;"><br /></span><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;">τη φωτιά σου<br />δως μου</span> <span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;">κάθισε κοντά μου</span> <span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;"><br />λίγο έτσι για να ζεσταθώ απόψε.</span></p><p class="MsoNormal"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_nybO-bXGufs/SADGhlWKcSI/AAAAAAAAAHI/U_LIE8-iuYM/s1600-h/%CE%B6%CE%B5%CF%85%CE%B3%CE%B1%CF%81%CE%B92.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_nybO-bXGufs/SADGhlWKcSI/AAAAAAAAAHI/U_LIE8-iuYM/s320/%CE%B6%CE%B5%CF%85%CE%B3%CE%B1%CF%81%CE%B92.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5188365050993864994" border="0" /></a></p><br /><div style="text-align: center; font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Κι αν κλάψω, φίλε</span><br /></div><div style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold; text-align: center;">θα 'ναι που 'μαι μόνη<br />και φοβάμαι, Θέ μου<br />δείχνω μα δεν είμαι δυνατή.</div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_nybO-bXGufs/SADHI1WKcWI/AAAAAAAAAHo/Z-_5tywnVZw/s1600-h/%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CE%B1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_nybO-bXGufs/SADHI1WKcWI/AAAAAAAAAHo/Z-_5tywnVZw/s320/%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CE%B1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5188365725303730530" border="0" /></a></p> <div> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;">Τα φώτα σβήσε</span> <span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;"><br />και την πόρτα κλείσε<br />πλάι σου θα πέσω<br />πέτρα στο νερό και ας χαθώ απόψε.</span><br /></p><p class="MsoNormal"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_nybO-bXGufs/SADHTlWKcYI/AAAAAAAAAH4/uxH4uo3jBIs/s1600-h/%CF%86%CE%B5%CE%B3%CE%B3%CE%B1%CF%81%CE%B9.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_nybO-bXGufs/SADHTlWKcYI/AAAAAAAAAH4/uxH4uo3jBIs/s320/%CF%86%CE%B5%CE%B3%CE%B3%CE%B1%CF%81%CE%B9.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5188365909987324290" border="0" /></a></p> <p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">Τρομάζω, φίλε</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);"><br />φλόγα η ματιά σου,</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);"><br />άγγελε της νύχτας</span> <span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);"><br />στις φτερούγες σου θα μπω απόψε.</span></p><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_nybO-bXGufs/SADHiFWKcZI/AAAAAAAAAIA/gNYqnSE5OCA/s1600-h/%CE%BA%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%B1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_nybO-bXGufs/SADHiFWKcZI/AAAAAAAAAIA/gNYqnSE5OCA/s320/%CE%BA%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%B1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5188366159095427474" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" ><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Ρωτάς ποια είμαι</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ποια στ' αλήθεια είμαι</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">να που κάποιο ψέμα</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">πρέπει να βρω πάλι για να πω απόψε.</span></span><br /></div><p class="MsoNormal"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_nybO-bXGufs/SADHOlWKcXI/AAAAAAAAAHw/6zPnUXwYSlo/s1600-h/%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B7.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_nybO-bXGufs/SADHOlWKcXI/AAAAAAAAAHw/6zPnUXwYSlo/s320/%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B7.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5188365824087978354" border="0" /></a></p> <p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;">Μη φεύγεις, φίλε<br />λίγο ακόμα μείνε<br />πώς φοβάμαι, Θέ μου<br />δείχνω μα δεν είμαι δυνατή.</span><br /></p><div style="text-align: center;"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_nybO-bXGufs/SADGslWKcTI/AAAAAAAAAHQ/4q3cc0zci5w/s1600-h/%CE%B6%CE%B5%CF%85%CE%B3%CE%B1%CF%81%CE%B9.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_nybO-bXGufs/SADGslWKcTI/AAAAAAAAAHQ/4q3cc0zci5w/s320/%CE%B6%CE%B5%CF%85%CE%B3%CE%B1%CF%81%CE%B9.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5188365239972426034" border="0" /></a><div style="text-align: center; color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;">Αντίο, φίλε<br />μόνη τώρα μένω<br />κάποιο τρόπο θα βρω<br />για να ξεχαστώ και πάλι απόψε, φίλε.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_nybO-bXGufs/SAEs45YsNhI/AAAAAAAAAIY/o-YVZWc6Dz0/s1600-h/y1pu-BB5pZ4NhJ48b0AX9vX1AHuxt7-2hLfqe4mvhD5DGwF9TCUdjaXLERIdx9uJu_gnd6Sns7BStc.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_nybO-bXGufs/SAEs45YsNhI/AAAAAAAAAIY/o-YVZWc6Dz0/s320/y1pu-BB5pZ4NhJ48b0AX9vX1AHuxt7-2hLfqe4mvhD5DGwF9TCUdjaXLERIdx9uJu_gnd6Sns7BStc.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5188477601696200210" border="0" /></a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-6379869516606438824?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-7606120113910266212008-04-08T00:47:00.005+03:002008-05-22T11:28:25.557+03:00<center style="FONT-WEIGHT: bold"><span class="option" style="COLOR: rgb(0,0,0);font-size:130%;" >ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ '08</span></center><br /><span class="content"><img src="http://www.nka.gr/images/articles/afisa_eaak_08.png" align="left" /><br /><br /><br /></span><span class="content"><p style="FONT-WEIGHT: bold" align="center"><br /></p></span><span class="content"><p style="FONT-WEIGHT: bold" align="center"><br /></p></span><br /><span class="content"><br /><p style="FONT-WEIGHT: bold" align="center"><br /></p><p style="FONT-WEIGHT: bold" align="center"><br /></p><p style="FONT-WEIGHT: bold" align="center"><br /></p><p style="FONT-WEIGHT: bold" align="center"><br /></p><p style="FONT-WEIGHT: bold" align="center"><br /></p><p style="FONT-WEIGHT: bold" align="center"><br /></p><p style="FONT-WEIGHT: bold" align="center"><br /></p><br /><p style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(204,0,0)" align="center"><span class="content" style="font-size:130%;"><br /></span></p></span><br /><span class="content" style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(204,0,0)font-size:130%;" ><br /><br />ΣΤΙΣ 9 ΑΠΡΙΛΗ</span><br /><div style="TEXT-ALIGN: left"><br /><span class="content" style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(204,0,0)font-size:130%;" >ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ - ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ</span><br /><span class="content" style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(204,0,0)font-size:130%;" >ΤΗΝ ΕΝΙΑΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ</span><br /><span class="content" style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(204,0,0)font-size:130%;" >ΣΕ ΑΕΙ ΚΑΙ ΤΕΙ</span><br /></div><span class="content"><p style="FONT-WEIGHT: bold" align="center"><br /></p><p style="FONT-WEIGHT: bold" align="center"><br /></p><p style="FONT-WEIGHT: bold" align="center"><br /></p><p style="FONT-WEIGHT: bold" align="center"><br /></p><p style="FONT-WEIGHT: bold" align="center"><br /></p><p style="FONT-WEIGHT: bold" align="center"><span style="font-size:130%;"><br /></span></p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-760612011391026621?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-42974363880627219002008-04-02T16:09:00.006+03:002008-05-22T11:31:18.270+03:00<p class="MsoNormal" style="FONT-WEIGHT: bold"><span style="font-size:130%;">Κόντρα στο καιρό,<br />κόντρα σε όσα θέλουν να μας ταισούν<br />τα δουλικά των αφεντάδων</span></p><p class="MsoNormal"><span style="FONT-WEIGHT: bold"><em><span style="font-size:130%;">σε όσα νομίζουν πως μας παρασέρνουν<br /></span></em><span style="font-size:130%;"><em>οι εραστές, των δικών ...μας<br />κτητικών ονειρώξεων</em> </span></span><i><br /></i></p><p class="MsoNormal"><i><br /></i></p><p class="MsoNormal" style="FONT-WEIGHT: bold"><span style="font-size:130%;"><i>Μην βιάζεσαι αγαπούλα<?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></i></span></p><p class="MsoNormal" style="FONT-WEIGHT: bold"><span style="font-size:130%;"><i>μην τράβας το σκοινί αγαπημένη<o:p></o:p></i></span></p><p class="MsoNormal" style="FONT-WEIGHT: bold"><span style="font-size:130%;"><i>μην δίνεις ουσία στην πακτωλή ύπαρξη μου<o:p></o:p></i></span></p><p class="MsoNormal" style="FONT-WEIGHT: bold"><span style="font-size:130%;"><i>κρατήσου, μάζεψε δυνάμεις<o:p></o:p></i></span></p><p class="MsoNormal" style="FONT-WEIGHT: bold"><span style="font-size:130%;"><i>σκέψου, μιλά, δώσε κι άλλο<o:p></o:p></i></span></p><p class="MsoNormal" style="FONT-WEIGHT: bold"><span style="font-size:130%;"><i>μα μην ζητάς, είναι αμαρτωλό<o:p></o:p></i></span></p><p class="MsoNormal" style="FONT-WEIGHT: bold"><span style="font-size:180%;"><i>δεν θα πάρεις τίποτε<o:p></o:p></i></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family:georgia;"><i><span style="FONT-WEIGHT: bold;font-size:180%;" ><span style="COLOR: rgb(204,0,0)">μονάχα όσα προκαλείς</span></span><o:p></o:p></i></p><p class="MsoNormal" style="FONT-FAMILY: georgia"><i><o:p></o:p></i></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-4297436388062721900?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-14990085517195311662008-03-30T16:22:00.004+03:002008-03-30T22:02:11.335+03:00<p class="MsoNormal">Με προβλημάτισε ένα σύντροφος κυριακάτικα. Εκεί που μιλάγαμε για τα μικροπολιτικά μας, έκανα την ερώτηση που αποδείχθηκε μοιραία για την έκβαση της κουβέντας. Δεν ξέρω, που είναι ενταγμένος ο αδερφός μου, ρωτώ σχεδόν παιδιάστικα, λες να μπήκε σε μια από <b style=""><i style="">εκείνες τις συνιστώσες της αριστεράς που με βδελυγμία της αντίκριζα πάντα</i></b>, <b style=""><i style="">μιας που στοχοποιούν εκείνες τις εμμονικές ματαιοδοξίες των απανταχού αισθαντικών ψευτοφιλοσόφων της κουλτούρας</i></b>. Και αίφνης η απάντηση κόλαφος, μια μανιχαϊστική προσέγγιση του παιδιαρίσματος μου, μια προσπάθεια εξεύρεσης της λύσης του μυστηρίου, μέσω αυστηρών ερωτήσεων, που θα απαντηθούν με ένα ναι ή με ένα όχι.</p> <p class="MsoNormal">Το κροτάλισμα της φωνής μου ακούστηκε θαρρώ μέσα από τον υπολογιστή και ο σύντροφος βάλθηκε να μου εξηγήσει πως δεν είναι θέμα φετιχοποίησης των λέξεων, μα <b style=""><i style="">αυστηρή γλωσσική και νοηματική οριοθέτηση</i></b> των απόψεων του δείνα, εν προκειμένου του άμοιρου-ευθυνών, για την κόντρα που δημιουργήθηκε- αδερφού μου.</p> <p class="MsoNormal">Περιπλανιέμαι στην αριστερά από τα μικράτα μου, από τότε που θυμάμαι τον ίδιο μου τον εαυτό. Πολλά κουσούρια μου άφησε, που στην προσπάθεια επαναπροσέγγισης του ίδιου μου του εγώ, προσπαθώ αν όχι να αφαιρέσω τουλάχιστον να τα εξηγήσω ένλογα. </p> <p class="MsoNormal">Ένα από αυτά είναι η <b style=""><i style="">λεγόμενη φετιχοποίηση των λέξεων</i></b>, των φράσεων, ή καμία φορά των ίδιων των ερωτήσεων που θέτει κανείς, σε μια προσπάθεια είτε να κατανοήσει, είτε να ανοίξει <b style=""><i style="">μια συζήτηση επαναπροσέγγισης, επαναθεμελίωσης</i></b> της ίδιας της θεωρίας μας. Κάποιες λέξεις, κάποια νοήματα είναι ταυτόσημα πια, με την σίγουρη περιθωριοποίηση όσων τα θέτουν. Πώς να ρωτήσεις για παράδειγμα, έναν κνίτη, για τον σταλινισμό, όταν εκείνος δεν θέλει καν να κουβεντιάσει την ύπαρξη αυτού. Πώς να κουβεντιάσεις με έναν εξωκοινοβουλευτικό για τα εθνικά ζητήματα, όταν εκείνος κωφεύει στην ύπαρξη τους, πώς να ρωτήσεις την γνώμη κάποιου για το <b style=""><i style="">κυπριακό, όταν στο μυαλό του έχει γίνει ήδη η σύνδεση με τον εθνικισμό και αποτάσσεται κάθε λογής προσπάθεια να σε ακούσει</i></b>. Και τελικά πως μπορείς να κουβεντιάσεις και να προχωρήσεις μια συζήτηση για την μεταβολή ή την αλλαγή ή την επαναθεμελίωση του μαρξισμού, <b style=""><i style="">όταν σου έχει κολλήσει με τον συλλαβισμό και μόνο όλων αυτών των λέξεων, η ρετσινιά</i></b> του ρεφορμιστή.</p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p>Είναι συμβάσεις οι λέξεις, και τα νοήματα που τους προσάπτουμε, ή τίθενται και αυτές στην διαρκή πάλη των αντιθέτων, στην διαρκή κίνηση των όλων;</p> <p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">Και εάν διαλεκτικά μιλώντας και "φιλοσοφώντας", η κίνηση της Ιστορίας</span>, η κίνηση της πάλης των τάξεων και η διαρκής μεταβολή των συνθηκών της καπιταλιστικής βαρβαρότητας δεν είναι ένα μύθευμα, μια πλάνη, αλλά η αντικειμενική πραγματικότητα, <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">τότε πως μπορούν οι έννοιες να παραμένουν σταθερές, αμετακίνητες, αμετάβλητες</span>;</p> <p class="MsoNormal">Πως μπορούμε να τις βάζουμε στο πιθάρι του Διογένη και να μην της βγάζουμε στον αέρα να πάρουν μορφές, να αλλάξουν, να μετατοπιστούν και να παράξουν τα νέα νοήματα, τους νέους όρους στις νέες συνθήκες;</p> <p class="MsoNormal"><b style=""><i style="">Πως γίνετε οι λέξεις που προσέδιδαν μορφή στις φιλοσοφικές έννοιες της θεωρίας της αέναης κίνησης των αντιθέτων, να έχουν κακοφορμίσει μέσα από τους γλωσσικούς και α-φιλοσοφικούς τροπισμούς μας;<o:p></o:p></i></b></p> <p class="MsoNormal"><b style=""><i style=""><o:p></o:p></i></b>Πως μπορούμε εν έτη 2008, να συνεχίζουμε <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">να χρησιμοποιούμε τα ιερά κιτάπια μας, ακόμα ως χωνευτήρι όρων</span>, και όχι ωσάν αφορμή διαρκούς έρευνας, σκέψης και μεθοδικής προσέγγισης τους στο σήμερα;</p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p>Όσοι σύντροφοι, έφτασαν έως εδώ, με έχουν ήδη κατηγοριοποίηση σε εκείνες τις αισθαντικές καλλιτεχνικές φιγούρες που αποζητούν μια νεοτερικότητα, που επιζητούν μια αισθαντική καλλιτεχνική αλλοίωση των πολιτικών και οικονομικών δομών. </p> <p class="MsoNormal">Ένα παζλ, αντιθέτων είμαστε σύντροφοι, που ακόμα του λείπουν τα κομμάτια εκείνα, που μπορούν βγάζοντας <b style=""><i style="">τους αντιεπιστημονικούς και αντεπαναστατικούς κλαυθμούς των δεκαετιών των μεγάλων ανατροπών και επανακαθορισμών</i></b>, να αναλύσουν και να στοιχειοθετήσουν τις ανάγκες, τις στρεβλώσεις και τους μηχανισμούς που θα μας φτάσουν στην τελική έφοδο στον ουρανό. </p> <p class="MsoNormal">Ένα παζλ, που ζητά και απαιτεί όσο ποτέ άλλοτε την καύση των φετιχισμών, την αποσάθρωση των πεθαμένων πια αυστηρών οριοθετήσεων, όχι για ενωθούμε με κείνες τις δυνάμεις που <b style=""><i style="">τσιπρίζοντας </i></b>θέλουν να μας πείσουν για την ειρηνική και δίχως βία μεταστροφή των κοινωνικών αλλαγών. <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Μα ακριβώς για να τις ρίξουμε και αυτές στην στάχτη των πυρκαγιών των επαναστατημένων μαζών.</span> </p> <p class="MsoNormal">Ένα παζλ, που πρέπει τώρα και όχι αύριο, να βρει εκείνα τα κομμάτια της φιλοσοφικής, πολιτικής και οικονομικής επαναθεμελίωσης των επαναστατικών όρων και τροπισμών, που το έχουν υποτάξει στην νωθρή αντιμετώπιση της ύλης και των προσταγμάτων της, που το έχουν υποτάξει σε μια νοθευμένη με μεταφυσικά τερτίπια παγωμένη εμμονή σε στέρεες παρατάξεις και αρχές.</p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p><b style=""><i style="">Δεν μπορούμε να προχωράμε σε έναν κόσμο διαρκώς μεταβαλλόμενο, με ιδεαλιστικές προσεγγίσεις στείρας επανάληψης, με εμμονικές φετιχοποιήσεις νοημάτων και στρεβλωτικούς φακούς απαξίωσης της κίνησης</i></b>.</p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p>Η τομή του μαρξισμού, το μεγαλείου του διαλεκτικού υλισμού, είναι όχι μονάχα πως έβαλε στο χρονοντούλαπο τον ιδεαλισμό, μα τελικά πως εξαφάνισε την χυδαίο υλισμό, και την διαλεκτική υποκειμενικότητα του Χέγκελ, προσδίδοντας στον κόσμο και στις έννοιες, την μέγιστη επαναστατικότητα, της ίδια την διαπάλη των αντιθέτων, την κίνηση των πάντων, και τέλος την τελείωση τους, στην άρνηση της άρνησης. <b style=""><i style="">Γιατί, εμείς, πεθαίνουμε την ίδια την ύπαρξη της άρνησης, βγάζοντας την από τον καμβά των χρωμάτων, και προσδίνοντας της τελικά όσο εκείνη πρέπει να αποτινάξει;<o:p></o:p></i></b></p> <p class="MsoNormal"><b style=""><i style=""><o:p></o:p></i></b>Είναι τώρα η ώρα, να επακατακτήσουμε, όλα εκείνα που στερήσαμε εμείς από το επαναστατικό υποκείμενο, στην αγωνιώδη προσπάθεια μας, να βγούμε από το τέλμα που μας έβαλε ο σταλινισμός, η περεστρόικα και τελικά η ίδια η κατάρρευση της. <b style=""><i style="">Ας βγούμε από τους κύκλους της μεταφυσικής νεοτερικότητας, από την θρησκευτική προσήλωση των ιερών κειμένων και ας αναζητήσουμε στην μεγαλειώδη ουσία τους</i></b>, όλα εκείνα που χρειαζόμαστε για να νικήσουμε εκείνον τον εχθρό που στέκει από πάνω μας, τώρα όσο ποτέ με την δαμόκλειο σπάθη να μας καρατομήσει ώστε να επιβιώσει.</p> <p class="MsoNormal"><b style=""><i style=""><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Η επανάσταση είναι πιο επίκαιρη από ποτέ, η διαλεκτική είναι πιο αναγκαία από ποτέ και η τελική νίκη είναι το ύψιστο καθήκον μας, τώρα από όσο ποτέ.</span></span><o:p></o:p></i></b></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-1499008551719531166?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-85636375751725581502008-03-30T00:29:00.003+02:002008-03-30T00:46:37.607+02:00<p class="MsoNormal">Πολλές οι συζητήσεις αυτές τις μέρες, λόγω των γάμων των ομοφυλοφίλων, για τα όρια της ομαλότητας και του φυσιολογικού στον έρωτα και στην αγάπη. Πολλές οι συζητήσεις συνολικά για τις <span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">σεξουαλικές αισθαντικές σχέσεις των ανθρώπων</span> στην εποχή της πιο βάρβαρης εποχής, την εποχή των ελευθερίων, την εποχή της εκμετάλλευσης και των <span style="font-style: italic;">μη παραγωγικών γάμων..</span></p> <p class="MsoNormal">Ας κάνουμε μια περιπλάνηση του νου μας, σε κείνες τις ταξικές αντιθέσεις που ενυπάρχουν στο ζήτημα της σεξουαλικής απελευθέρωσης. <span style="font-weight: bold;">Πριν αποτολμήσω μια πιο ενδοσκοπική ανάλυση του έρωτα, του οργασμού και της δήθεν φυσιολογικότητας</span>.</p> <p class="MsoNormal">Αν ο Μαρξ έθεσε σωστά το συγκεκριμένο ζήτημα, στην <span style="font-style: italic;">Αγία Οικογένεια,</span> λέγοντας π<span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">ως από τις σεξουαλικές σχέσεις, μπορεί να κρίνει κανείς ολόκληρο το επίπεδο ανάπτυξης του ατόμου</span></span>, κι αν μάλιστα κάνουμε και το απαιτούμενο άλμα και προσθέσουμε στα λόγια αυτά την θέση του φυσικού του συντρόφου, <span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >πως η θέση της γυναίκας σε μια κοινωνία μας δείχνει τον βαθμό της εξέλιξης της </span>μα και τον βαθμό της ταξικής πάλης, τότε έχουμε ένα πρώτο δείγμα των ελευθεριών και της συνολικής ανελευθερίας.</p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p><span style="font-weight: bold;">Οι προφανείς ελευθερίες που κατακτήθηκαν στα χρόνια της προδομένης επανάστασης και στην μετέπειτα πορεία του σταλινικού θωρηκτού, μας άφησαν κι εκεί τις παρακαταθήκες τους</span>. Ελευθερία λόγου, κίνησης των εργαζομένων, οι σεξουαλικές ελευθερίες, η ισότητα των δυο φύλων είναι μόνο λίγες από τις άπειρες ελευθερίες που μας παρέχει το αστικό πολίτευμα, για να μας χρυσώσει το χάπι της συνολικής εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο μα και στην ίδια την αλλοτρίωση των ελευθερίων αυτών ως τέτοιες μα και την αλλοτρίωση των σχέσεων που προκύπτουν από αυτές.<br /><o:p><br /></o:p>Η αλληλομεταχείρηση των ανθρώπων ως αντικείμενα τόσο στις βαθιές οικονομικές τους σχέσεις όσο και στις σχέσεις που δημιουργούνται στο επίπεδο του εποικοδομήματος, η μεταχείρισή των υποκειμένων σαν κοινωνικά δείγματα συνολικών ομάδων-τάξεων και η ποδηγέτηση σε αυτόν τον γενικό κανόνα των ιδιαίτερων ατομικών χαρακτηριστικών του καθένα, φτάνει ως την ίδια την μήτρα της κοινωνίας,<span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);"> στην αυστηρή σχέση των δυο αντιθέτων στην πιο απλοϊκή σχέση συνύπαρξης τους, εκείνης του γάμου και του σκληρού πυρήνα της οικογένειας. </span>Σε αυτό ακριβώς το επίπεδο είναι που οι καθημερινές ελευθερίες γίνονται ματωμένο πανί και <span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">καθιστούν την πιο έμορφη στιγμή δημιουργίας, έκφρασης, ανοίγματος του είναι και του μη είναι, την απολυτότητα της πιο καθάριας πράξης συμβίωση των ανθρώπων, εκείνη του έρωτα, βάρβαρες αλυσίδες που καθυποτάσσουν όλες τις ορμές και τις αισθαντικότητες στην βίαιη κυριαρχία του υπερεγώ και της κάθε είδους υποταγής.</span></span></p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p>Θα αναφερθώ εδώ στους<span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" > ηθικολογικούς δεσμούς του ψευτοδιαχωρισμού της αγάπης και του έρωτα, που αφαιρούν από τον τελευταίο το αντικείμενο προσθέτοντας στον πρώτο θρησκευτικές υπεραξίες</span>. Ακριβώς σε αυτή την υποτιθέμενη διαφοροποίηση, των δύο εύηχων ελληνικών λέξεων, κρύβεται η μεγαλύτερη μεταφυσική απόδειξη του συντηρητισμού. Ο διαχωρισμός αυτός ακριβώς εκφράζει τον <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">ηθικολογικό μανιχαισμό</span> που έχουμε επιβάλλει στους εαυτούς μας εδώ κι αιώνες.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0); font-style: italic;font-family:lucida grande;" >Ο ερωτάς έχει αντικείμενο, την ερωτική πράξη, όπως ακριβώς και κάθε κοινωνικό αντικείμενο παραπέμπει στην ανάλογη κοινωνική πράξη</span></span>. Έτσι ακριβώς κ ο έρωτας κόντρα στην ιδεαλιστική προσέγγισή του, χωρίς ερωτικό αντικείμενο, ένας πλατωνικός αυτοερωτισμός<o:p>., έχει την διαλεκτική του επαναπροσσέγγιση, που του δίνει την ολότητα και την τελέιωση του. </o:p>Οι κομμουνιστές προτάσσουμε το τέρμα της θρησκευτικής και καντιανής ηθικολογίας, προτάσσουμε το ερωτικό αντικείμενο και την ερωτική πράξη μακριά από κάθε είδους ανήθικες στην ουσία τους τελειώσεις πλατωνικές.</p> <p class="MsoNormal">Είναι καθήκον μας να καταδείξουμε <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">την απομυθοποίηση κ την από-ιδανίκευση του ερωτά κ να προτάξουμε τα κοινωνικά του χαρακτηριστικά</span> …να προτάξουμε πως για παράδειγμα σε συνθήκες ανελευθερίας και φασισμού, σε συνθήκες εκπόρνευσης και εμπορευματοποίησης, σε συνθήκες ρατσισμού ο ερωτάς δεν είναι δυνατός.</p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p>Και από την άλλη να δείξουμε πως ακόμα η ίδια η αίσθηση του ερωτά, της ταυτόσημης έννοιας της αγάπης, <span style="font-weight: bold;">είναι πραγματικά δυνατές μόνο όταν πάψει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, όταν πάψει η αλλοτρίωση</span>, όταν καταφέρουμε και κάνουμε την<span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"> άρνηση της άρνησης πράξη και φτάσουμε στην ύψιστη υπέρβαση, εκείνη της εφόδου στον ουρανό.</span></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family: georgia; font-weight: bold;">Και λίγη ποίηση, για ονειρικά ταξίδια στους αγαπημένους μου εραστές</span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"></span></span></p><p class="MsoNormal"> </p> <p style="font-family: georgia; color: rgb(153, 0, 0); text-align: center;" class="MsoNormal">άπλωσε το χέρι και θυμήσου πως τραγουδούσε ο αέρας την νύχτα που με πρωτοπήρες<br />άπλωσε το χέρι και θυμήσου πως φτερούγισε η καρδιά μου<br />όταν στα μάτια πρώτη φορά με κοιτούσες<br />και ύστερα γείρε το κεφάλι και κοιμήσου<br />και μέσα στο όνειρο δες όλα όσα την πρώτη νύχτα ονειρεύτηκες<br />ταξίδια κάνε αλλοτινά<br />σε κείνα που γέμιζαν χαμόγελο τα χείλη κάθε φορά<br />που την αναπνοή μου δεχόσουν για συντροφιά<br />και ύστερα άφησε το νου να κάνει μια δρασκελιά ακόμα<br />προς εκείνες τις στιγμές που σαν φιλόσοφοι των απόκληρων<br />γεμίζαμε τα στόματα μας<br />γνώσεις, εμπειρίες, στοχασμούς λευθεριακούς<br />πήγαινε να συναντήσεις τις ελπίδες που γεννά η συμπλήρωση της φράσης σου<br />από τον συνοδοιπόρο<br />φύγε και άσε με εμένα να σε ταξιδέψω σε όσα στερήθηκες<br />σε όσα σε έπνιξαν<br />σε όσα υποτάχθηκες<br />σε όσα το υπερεγώ σου έθρεψαν<br />μονάχα πάρε με από το χέρι<br />τούτη η ζωή θέλει συντροφιά</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-8563637575172558150?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-56229793930820937452008-03-29T23:30:00.003+02:002008-03-30T00:39:51.904+02:00<p class="MsoNormal">Το πρώτο κείμενο, του μπλόγκ αυτού ήταν για την <span style="font-weight: bold;">ελευθερία</span>. Με βασανίζει, αλήθεια, αυτή η έννοια, η πολυχρησιμοποιημένη, η διακορευμένη πια από όλες τις πολιτικές αποχρώσεις. Η χρησιμοποίηση της είναι τόσο συχνή και τόσο στυγνή πραγματικών νοημάτων, που πια, έχει εκφυλιστεί, έχει πάρει μιαν άλλη χροιά και ένα βηματισμό που όχι απλά δεν υποδηλώνει την ουσία της <span style="font-style: italic;">αλλά ξεφεύγει στο αντίθετο της</span>.</p> <p class="MsoNormal">Στην προσπάθεια, να ξαναπιάσω το νήμα της λέξης αυτής, του φιλοσοφικού αυτού όρου<span style="font-weight: bold; font-style: italic;"> ή καλύτερα της υπέρτατης πράξης αγάπης </span>από εκεί που θαρρώ πως το χάσαμε ή μας το έκλεψαν, <span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;">σοδομίζοντας το με τον πληθυντικό του</span>, συνεχίζω εκείνη την πρώτη προσπάθεια</p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p>Η προσπάθεια των αστών να δούμε την Ιστορία, σ<span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">αν ένα παιχνίδι συγγραφής της ιστορικότητας και να παλέψουμε να αποκρυπτογραφήσουμε τους Εφιάλτες και τους Κολοκοτρώνηδες</span>, με τον στείρο εκείνο τρόπο, που μας οδηγεί η κυκλική ή απατηλά γραμμική της πορεία, έχει βαλθεί στην ουσία να μας πείσει, πως η σύγχρονη δυτική δημοκρατία είναι το απόγειο της ελευθερίας, πως δεν έχει ξαναυπάρξει ιστορική φάση με τόσες πολλές ελευθερίες και κυρίως, πως ουσιαστικά πλέον δεν έχουμε να παλέψουμε για κάτι παραπάνω…<span style="font-weight: bold;">τα κατακτήσαμε όλα στο θέμα της <span style="font-style: italic;">ελευθεριότητας</span> του ανθρώπου</span>..</p> <p class="MsoNormal">Βέβαια ταυτόχρονα, μπαίνουν οι λογικές ερωτήσεις, ενός υγιούς ανθρώπου, πως όσο δεν έχουμε κατακτήσει την ελευθερία της εργασίας, της πραγματικής παραγωγικής εργασίας μακριά από την έννοια του κέρδους, πως μπορούμε να έχουμε κατακτήσει το στάδιο εκείνο, που υπερβαίνει όλα τα επιμέρους;</p> <p style="font-weight: bold;" class="MsoNormal">Κομμουνιστικές παραφυάδες, θα γλεντοκοπήσουν, οι αστοί μα και οι λεγόμενοι προοδευτικά σκεπτόμενοι αριστοκράτες.</p> <p class="MsoNormal">Ας δούμε μια πρόχειρη συλλογιστική</p> <p class="MsoNormal">Η αστική τάξη και οι γύρω της αντιδραστικοί μα και <span style="font-weight: bold;"><span style="font-style: italic;">δήθεν </span>αναγεννημένοι από τις στάχτες τους αριστερο</span>ί, προσπαθούν κατ εμέ, να θέσουν μια πολύ συγκεκριμένη μεθοδολογία, θέτοντας τους ιδεαλιστικούς τρόπους θεώρησης της ιστορίας, προσπαθώντας έτσι να πείσει τα μάτια πως αλλά βλέπουν κι αλλά τελικά είναι. <span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">Με απώτερο στόχο φυσικά την καθυπόταξη των ανατρεπτικών αισθημάτων που γεννούνται καθημερινά στα πιο βαθιά πληγμένα από την καπιταλιστική βαρβαρότητα στρώματα της κοινωνίας</span></span>. Τα ερωτήματα φυσικά μπαίνουν συγκριτικά και με ενοχική τελμάτωση μας οδηγούν εκεί ακριβώς που ξεκίνησα, στην ελευθερία, που διαμελίζεται σε μύριες ελευθερίες…στις ελευθέριες εκείνες δηλαδή, που μας παρέχει το αστικοδημοκρατικό δυτικό σύστημα, που το απαλλάσσουν από την ανάγκη κάλυψης των συνολικών αναγκών των καταπιεσμένων.</p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Ελευθερίες που δρουν τόσο καταλυτικά στην συνείδηση του μέσου εργάτη μα κυρίως μικροαστού, που ξεχνά τελικά την βιασμένη μια ελευθερία</span></span>, την ουσιαστική απελευθέρωση από τα δεσμά της δουλείας του στους εργασιακούς χώρους, τα δεσμά της υποταγής σε ηθικολογικές συμβάσεις, που καθιστούν κάθε πράξη αγανάκτησης ανήθικη άρα και αποτρεπτική στην χρήση της, τα δεσμά της ύστερης καπιταλιστικής ισότητας, <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">που θέλει την γυναίκα τυφλά υποταγμένη στις πιο ανελαστικές και απάνθρωπες συνθήκες εργασίας την ίδια στιγμή που την χρίζει δεινό προστάτη μιας οικογένειας που δεν καλύπτει μήτε τις βασικές αισθηματικές και παιδαγωγικές ανάγκες των ίδιων των μελών της</span>, που θέλει την ελευθερία της γνώμης να υφίσταται τον πιο βαθύ φασισμό αυτών της υποχθόνιας λογοκρισίας και του βλοσυρού περιθωρίου.</p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p><span style=""></span>Κάτω από τον μανδύα των κατακερματισμένων ελευθεριών, κρύβεται η πιο στυγνή εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, τέτοια που δεν γνώρισε μέχρι σήμερα η Ιστορία, όχι μόνο γιατί η με ανοδική πορεία βαθιά οικονομική και πολιτική κρίση οδηγεί τους εξουσιαστές σε απελπισμένες προσπάθειες κυριαρχίας των εξουσιαζομένων, μα γιατί το πέρασμα από τον φασισμό στην δημοκρατία δουλεύτηκε το ίδιο καλά με την άνοδο του καπιταλισμού πάνω στην φεουδαρχία, <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">έτσι που τα κεκτημένα με αγώνες βασικά δικαιώματα να φαντάζουν χίμαιρες ονειρώξεων, και κάθε επιστημονική και τεχνολογική αλλαγή που κουβαλά μαζί της κοινωνικές ανακατατάξεις και καλυτέρευση των όρων ζωή αυτών που τις γέννησαν να μοιάζει με το σμαραγδένιο δαχτυλίδι της Τέιλορ από τον Μπάρτον</span>. </p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" ><b style="">Οι βασικές ερωτήσεις παραμένουν, ελευθερία από ποιον, για ποιόν, από τι και τελικά ποιανού</b>.</span></p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p>Αν θωρήσουμε πως οι ελευθερίες είναι η πιο κακεντρεχής αυταπάτη του εποικοδομήματος, τότε η ελευθερία δεν μένει παρά ως αντίθετο της σκλαβιάς να είναι το ίδιο το εποικοδόμημα, αν φυσικά της αφαιρέσουμε την οικονομική πλευρά ή αν μηχανιστικά την υποτάξουμε στο οικονομίστικο μετασταλινικό μοντέλο. </p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p>Η ελευθερία του ίδιου του καταπιεσμένου, του παλιάτσου της γης ετούτης που παράγει και δεν καρπώνεται, που δημιουργεί και πάλι ημιτελής μένει, του νέου που αγαπά μα η αλλοτρίωση των δομών δεν του επιτρέπει την πραγματική συνύπαρξη στην βάση της απελευθερωμένης από μικροαστικές ηθικές ρύμες πληρότητα της προσωπικής του ταυτότητας και την αισθαντική σύζευξη με τον διπλανό του, ελευθερία του εξαθλιωμένου μετανάστη που στοιβάζεται σε σαπισμένες βάρκες δουλείας για να ξεφύγει από τις βόμβες των κατακτητών της γης του, ελευθερία του υπόδουλου στην ιμπεριαλιστική κτηνωδία άραβα και σουδανού. <span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;font-size:130%;" >Ελευθερία από τα δεσμά της εκμετάλλευσης, της υποταγής στον δυνάστη, της υφαρπαγής του μόχθου πνευματικού και χειρωνακτικού, ελευθερία από θρησκευτικές μαντήλες και λοιπά σύμβολα που καταργούν την ίδια την μοναδικότητα του κάθε πανέμορφου ξεχωριστού ανθρωπίνου πλάσματος.</span> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-5622979393082093745?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-20966580317834965012008-03-18T21:42:00.003+02:002008-03-18T22:03:22.410+02:00<p class="MsoNormal">Η πιο μεγάλη μου αγάπη είναι η τέχνη, είτε αυτή είναι η μουσική, είτε το θέατρο, είτε η γλυπτική, είτε η ζωγραφική. Μέσα από την τέχνη, μπορεί κανείς να πει τα πάντα, να κάνει φιλοσοφικές αναλύσεις, να αγαπήσει, να τσακωθεί, να ρίξει κυβερνήσεις και να κάνει επαναστάσεις. Γι αυτό ίσως η τέχνη και κυρίως, κάθε είδους γραπτής μορφής της, είναι αυτή που χτυπιέται πρώτιστα από στρατιωτικά, φασιστικά και κάθε λογής αντιλαϊκά πολιτικά συστήματα, και είναι η ελευθερία της, αυτή που δημιουργεί την επίφαση ελευθεριότητας που διαπερνά τις σύγχρονες δημοκρατίες. </p> <p class="MsoNormal">Το περιστατικό που ακολουθεί, είναι καταδεικτικό, του παγωμένου κλίματος που επικρατεί στο στρατόπεδο των μπουρζουάδων, την στιγμή που το ελληνικό – και όχι μόνο- αστικοδημοκρατικό σύστημα περνά την πιο σημαντική κρίση του από την μεταπολίτευση.</p> <p class="MsoNormal">Θα παραθέσω κάποια αποσπάσματα από τον Ριζοσπάστη, χωρίς περαιτέρω σχόλια, μιας και αυτά περιττεύουν από την δική μου μεριά, πια.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><o:p><br /></o:p></p><div style="text-align: left;">«Το κρούσμα που εξεγείρει συνειδήσεις είναι προσωποποιημένο. Αφορά καθηγητή στη σχολή,<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_nybO-bXGufs/R-Afr-E50NI/AAAAAAAAAFM/OK9-bjzEulA/s1600-h/getImage.do.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_nybO-bXGufs/R-Afr-E50NI/AAAAAAAAAFM/OK9-bjzEulA/s320/getImage.do.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5179174411734470866" border="0" /></a><br />που από την εξουσία της έδρας του, ίσως, νομίζει πως του επιτρέπεται να συνθλίβει όποιον δεν υποτάσσεται στο δικό του σκοτάδι. Τα πράγματα είναι συγκεκριμένα: Την περασμένη εβδομάδα (Τετάρτη, 27/2/2008) κατά τη διάρκεια ενός μαθήματος, την ώρα της κρίσεως των έργων των φοιτητών, ο τριτοετής φοιτητής, <b>Ν.Κ.</b>, έδειξε μεταξύ άλλων στον καθηγητή και έναν πίνακα, ο οποίος απεικόνιζε ένα νέο συμφοιτητή του και παράλληλα εργαζόμενο, να διαβάζει ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ. Ο εν λόγω καθηγητής, <b>Βασίλης Βλασταράς</b>, λέκτορας, βοηθός του εργαστηρίου του πρύτανη, μπροστά στην εικόνα αυτή, έβγαλε κυριολεκτικά όλη του την... «τέχνη», κάνοντας μια επίδειξη του αντικομμουνιστικού του ταλέντου, το οποίο αποδείχτηκε ομολογουμένως μεγάλο και προκλητικό. Μπροστά σε 25-30 φοιτητές, άφησε στην άκρη την τέχνη κι άρχισε να διδάσκει ιστορία και ψυχολογία! <i>Οπως μαρτυρούν παριστάμενοι «ο καθηγητής, αναφερόμενος στο "Ριζοσπάστη" και θέλοντας να αποκρύψει το συνολικό περιεχόμενο του πίνακα, είπε ότι αυτό το λαϊκό σύμβολο υπήρχε κάποτε, αλλά τώρα δεν υπάρχει</i>». Σύμφωνα με τον «καθηγητή», ο φοιτητής αυτός, όπως και όλοι οι κομμουνιστές έχουν «μείνει πίσω» τόσο στη ζωγραφική, όσο και στη μουσική, αφού εξακολουθούν να ακούν και να εμπνέονται από τον <b>Λοΐζο</b> και τον <b>Καββαδία</b>! Το ρεσιτάλ διδασκαλίας της τέχνης συνεχίστηκε με φράσεις όπως <b>«οι πλούσιοι τρέχουν να βγάλουν τα λεφτά τους (!), ενώ εσείς, η γενιά των 700 ευρώ, τρώτε τα λεφτά σας στο Μπουρνάζι</b>». » </div><p>Το θέμα είχε και συνέχεια, στο ΔΣ του φοιτητικού συλλόγου και στα δικαστήρια, όπως απειλεί ο καθηγητής, τρομάρα του. </p> <p>Ο ριζοσπάστης «καταγγέλλει το γεγονός ως «ιδεολογικού χαρακτήρα επίθεση με στοιχεία τρομοκράτησης μέσα στα πλαίσια της εκπαιδευτικής διαδικασίας». Μιλά για «ντελίριο αντικομμουνιστικής προπαγάνδας με στοιχεία εκτροπής της εκπαιδευτικής διαδικασίας» και αναφέρεται ειδικότερα στο ρόλο του εκπαιδευτικού. Καταδικάζει τη συνειδητή προσπάθεια σπίλωσης, αποσιώπησης και παραχάραξης της ιστορίας του ΚΚΕ.»<o:p></o:p></p> <p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><br /></p><p style="text-align: right;" class="MsoNormal">Πηγή,<br /></p><div style="text-align: right;">http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=4453950</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-2096658031783496501?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-16002206522300703562008-03-18T21:14:00.005+02:002008-03-18T21:19:08.757+02:00<p style="color: rgb(204, 0, 0);" align="center"> <span style=";font-family:Helvetica;font-size:12;" ><strong><span style="font-size:180%;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ΟΛΟΙ ΑΥΡΙΟ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);"> ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ</span></span></strong></span></p><p style="color: rgb(255, 0, 0);" align="center"><br /><span style=";font-family:Helvetica;font-size:12;" ><strong><span style="font-size:180%;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);"></span></span></strong></span></p> <div style="text-align: center;"> <img src="http://www.meranet.gr/images/stories/2007_mera_asfalistiko.jpg" alt="Active Image" /> </div> <p align="justify"> <span style=";font-family:Helvetica;font-size:12;" >Η επιτυχία της 24ωρης πανελλαδικής και πανεργατικής απεργίας στις 19 Μάρτη μπορεί και πρέπει να είναι <strong>μήνυμα αγώνα, αυτοπεποίθησης και κλιμάκωσης</strong> της πάλης για την ανατροπή της αντιασφαλιστικής πολιτικής ΝΔ-ΕΕ-ΣΕΒ, για το ξήλωμα των νόμων Σιούφα και Ρέππα.</span> </p> <span style=";font-family:Helvetica;font-size:12;" ><strong>Ένα μήνυμα αλληλεγγύης</strong> πρώτα απ’ όλα στους κλάδους που ήδη αγωνίζονται, που αντιμετωπίζουν την καταστολή και τη συκοφαντία του αστικού συνασπισμού εξουσίας κυβέρνησης-κεφαλαίου-δικαστών-αστυνομίας-ΜΜΕ.</span><p align="justify"> </p> <p align="justify"> <span style=";font-family:Helvetica;font-size:12;" ><strong>Ένα μήνυμα προς την κυβέρνηση</strong> ότι οι κοινωνικοί αγώνες αντίστασης και ανατροπής της αντεργατικής πολιτικής που διαμόρφωσαν και στηρίζουν ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΕΒ στα πλαίσια των επιλογών της ΕΕ <strong>θα συνεχιστούν και θα οξύνουν την περίφημη πολιτική κρίση.</strong></span> </p> <p align="justify"> <span style=";font-family:Helvetica;font-size:12;" ><strong>Ένα μήνυμα προς ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ</strong> και συνδικαλιστική γραφειοκρατία που επιδιώκουν η απεργία στις 19 Μάρτη να είναι <strong>«τελετή λήξης» των αγώνων</strong> μετά από μια περίοδο που σφραγίστηκε από τις 24ωρες απεργίες που ακολουθούνταν από αδράνεια, από την ξεφτίλα της 3ωρης στάσης εργασίας, από την άρνηση κάθε προσπάθειας για ένα σχέδιο συνέχισης, κλιμάκωσης και νίκης, <strong>από την άρνηση να συντονιστούν οι αγώνες που ήδη γίνονται, από την άρνηση να διαμορφωθεί πλαίσιο αιτημάτων που να καλύπτει τη νέα γενιά των εργαζόμενων και των μεταναστών, των 600 ευρώ και της μαύρης εργασίας.</strong></span> </p> <p align="justify"> <span style=";font-family:Helvetica;font-size:12;" ><strong>Ένα μήνυμα προς την επίσημη Αριστερά</strong>, το ΣΥΡΙΖΑ που στηρίζει και ταυτίζεται την πολιτική ήττας των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ που επιχειρεί <strong>να μετατρέψει την κοινωνική απελπισία σε ψήφους</strong>. Το ΚΚΕ που <strong>αρκείται στην έκφραση διαμαρτυρίας και κριτικής</strong> σε ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και αντί μιας λογικής κλιμάκωσης προτείνει το ψηφοδέλτιό του για μια ψήφο-τιμωρία.</span> </p> <p align="justify"> <span style=";font-family:Helvetica;font-size:12;" >Tο ΜΕΡΑ με την πεποίθηση ότι η ελπίδα για κλιμάκωση-αντίσταση-ανατροπή βρίσκεται στην προσπάθεια <strong>των ίδιων των εργαζόμενων</strong> και των πρωτοβάθμιων σωματείων που κάνουν σημαία τους τις ανάγκες του συνόλου των εργαζομένων καλεί <strong> στην προσυγκέντρωση πρωτοβάθμιων σωματείων στην Καμάρα στις 10πμ.</strong></span></p><p align="justify"><br /><span style=";font-family:Helvetica;font-size:12;" ><strong></strong></span></p><p align="justify"><span style=";font-family:Helvetica;font-size:12;" ><strong><span style="font-weight: normal;">Πηγή www.meranet.gr</span><br /></strong></span> </p> <h1 align="right"><span style="font-size:100%;"><a href="http://www.meranet.gr/" target="_blank"><span style="color: rgb(0, 0, 255);font-family:Apple Symbols;" ><strong></strong></span></a></span><a href="http://www.merasalonica.wordpress.com/" target="_blank"><span style="color: rgb(0, 0, 255);font-family:Apple Symbols;font-size:12;" ><strong><u><span style="font-size:100%;"></span><br /></u></strong></span></a><a href="mailto:%20%3Cscript%20language=%27JavaScript%27%20type=%27text/javascript%27%3E%20%3C%21--%20var%20prefix%20=%20%27ma%27%20+%20%27il%27%20+%20%27to%27;%20var%20path%20=%20%27hr%27%20+%20%27ef%27%20+%20%27=%27;%20var%20addy96871%20=%20%27mera_thes%27%20+%20%27@%27;%20addy96871%20=%20addy96871%20+%20%27otenet%27%20+%20%27.%27%20+%20%27gr%27;%20document.write%28%20%27%3Ca%20%27%20+%20path%20+%20%27%5C%27%27%20+%20prefix%20+%20%27:%27%20+%20addy96871%20+%20%27%5C%27%3E%27%20%29;%20document.write%28%20addy96871%20%29;%20document.write%28%20%27%3C%5C/a%3E%27%20%29;%20//--%3E%5Cn%20%3C/script%3E%3Cscript%20language=%27JavaScript%27%20type=%27text/javascript%27%3E%20%3C%21--%20document.write%28%20%27%3Cspan%20style=%5C%27display:%20none;%5C%27%3E%27%20%29;%20//--%3E%20%3C/script%3E%CE%91%CF%85%CF%84%CF%8C%20%CF%84%CE%BF%20%CE%B7%CE%BB%CE%B5%CE%BA%CF%84%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C%20%CE%BC%CE%AE%CE%BD%CF%85%CE%BC%CE%B1%20%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%84%CE%B5%CF%8D%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9%20%CE%B1%CF%80%CF%8C%20spam%20bots,%20%CE%B8%CE%B1%20%CF%80%CF%81%CE%AD%CF%80%CE%B5%CE%B9%20%CE%BD%CE%B1%20%CE%AD%CF%87%CE%B5%CF%84%CE%B5%20%CE%B5%CE%BD%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7%20%CF%84%CE%B7%20Javascript%20%CE%B3%CE%B9%CE%B1%20%CE%BD%CE%B1%20%CF%84%CE%BF%20%CE%B4%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B5%20%3Cscript%20language=%27JavaScript%27%20type=%27text/javascript%27%3E%20%3C%21--%20document.write%28%20%27%3C/%27%20%29;%20document.write%28%20%27span%3E%27%20%29;%20//--%3E%20%3C/script%3E" target="_blank"><span style="color: rgb(0, 0, 255);font-family:Apple Symbols;font-size:12;" ><strong><u> <script language="JavaScript" type="text/javascript"> <!-- var prefix = '&#109;a' + 'i&#108;' + '&#116;o'; var path = 'hr' + 'ef' + '='; var addy96871 = 'm&#101;r&#97;_th&#101;s' + '&#64;'; addy96871 = addy96871 + '&#111;t&#101;n&#101;t' + '&#46;' + 'gr'; document.write( '<a>' ); document.write( addy96871 ); document.write( '<\/a>' ); //-->\n </script></u></strong></span></a><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" ><strong style="font-weight: normal;"></strong></span></h1><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-1600220652230070356?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-38073747424743734292008-03-18T15:59:00.010+02:002008-03-19T12:17:53.778+02:00Κάπου εκεί στην Γερμανία, ένα άτυχο πρωινό του Οκτώβρη, μου λάχε να γνωρίσω έναν Κύπριο, με μακρύ μαλλί, αξύριστο πρόσωπο, είχε γενειάδα …λες κ ήταν παπάς, σας ομολογώ ταράχτηκα, κ του άρεσε λέει ο Άσιμος κ ο Παύλος, κ όχι έτσι απλά, αλλά τα μπλουζ του πρίγκιπα…Κάπως έτσι, άρχισαν να μου καταρρίπτονται τα στερεότυπα, πολλών …μην πω όλων, των καλαμαράδων αριστερών, για τους πλούσιους κ ωχαδερφιστές κυπραίους αδερφούς μας! <p class="MsoNormal">Και λίγο οι πολλαπλές λεκτικές κ φιλοσοφικές μας κόντρες, λίγο ο αδάμαστος χαρακτήρας του, λίγο αυτή η άλλη οπτική που είχε για την πολιτική, για την ζωή, για τον τόπό του, για το Κυπριακό …, με έβαλε να διαβάσω, να μάθω, να προβληματιστώ και τελικά να ασχοληθώ κάπως πιο σοβαρά με το πρόβλημα αυτό. Ένα ζήτημα, που όλοι οι Ελλαδίτες θαρρούμε πως γνωρίζουμε, πως κατέχουμε, μα τελικά λίγη μυρωδιά έχουμε πάρει κ αυτή νοθευμένη τις πλείστες φορές.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_nybO-bXGufs/R-DnweE50UI/AAAAAAAAAGo/1GUIpP_fhrI/s1600-h/photo-3126-27-07-07-22-43-27.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_nybO-bXGufs/R-DnweE50UI/AAAAAAAAAGo/1GUIpP_fhrI/s320/photo-3126-27-07-07-22-43-27.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5179394391369437506" border="0" /></a></p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p>Έτσι ο Φλεβάρης με βρήκε στην Κύπρο, να αρμενίζω στα σοκάκια της Λευκωσίας, ψάχνοντας την ιστορική εκείνη αλήθεια, που λείπει, από τα βιβλία μας, λείπει από τα κιτάπια που μας αράδιαζαν στα Πανεπιστήμια, για να <i style="">ειδικευτούμε</i> στο <i style="">εθνικό μας θέμα, </i>την αλήθεια των απλών, καθημερινών κυπρίων.</p><p class="MsoNormal">Δεν θα έκανα διαχωρισμό, είτε αυτοί θα ΄ταν <i style="">από εκεί</i>, είτε αυτοί θα ταν <i style="">από εδώ</i>, εγώ το ίδιο θα τους ένιωθα, με παρακινούσα στο ταξίδι πάνω από την Μεσόγειο. Όλοι κύπριοι είναι, μην το ξεχνάς, μου θύμιζε η φωνή εκείνη που ερχόταν θαρρείς, από τα μέσα μου, να μου υπενθυμίσει όλες εκείνες τις στιγμές που αντιμαχόμουν τον εθνικισμό και το δίδυμο αδερφάκι του, τον πατριωτισμό στα αμφιθέατρα κ στις συναγωγές των ταβερνείων με τους συντρόφους. Καμία διάκριση, μήτε αρνητική, μα κυρίως μήτε θετική, μονάχα ταξική, μου υπενθύμιζα, φοβούμενη θαρρώ, τον ίδιο μου τον εαυτό. Έμεναν όμως κάτι απορίες, που μου τριβέλιζαν σαν κουνούπια τα αυτιά. </p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p>Πως θα νιώσεις μόλις δει την τουρκοκυπριακή σημαία να αχνοφαίνεται καθώς θα κοιτάς τον Πενταδάκτυλο, θα σου ξυπνήσει άραγε εκείνη η συλλογική μνήμη, για τους αιμοσταγής <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_nybO-bXGufs/R-Dm4uE50SI/AAAAAAAAAGY/NMnyzkRtifI/s1600-h/photo-6862-14-10-07-16-05-30.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_nybO-bXGufs/R-Dm4uE50SI/AAAAAAAAAGY/NMnyzkRtifI/s320/photo-6862-14-10-07-16-05-30.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5179393433591730466" border="0" /></a>Τούρκους; Κι έπειτα, μόλις θα σε περικυκλώσουν οι Ενωτικοί, που τυγχάνει να είναι κ πρόσφυγες, πως θα τους ρωτήσεις για την δράση της ΕΟΚΑ το '64; Πως θα τους πεις, όλα αυτά που τόσο γλαφυρά κ επιστημονικά παραδέχεσαι μπρος στα γερμανικά αμφιθέατρα; Κι έπειτα, πως θα περάσεις από εκεί; Μην και σε πετύχει κανένας γκρίζος λύκος, και δεν ξαναγυρίσεις ποτέ μήτε από εδώ, μήτε από εκεί; Και μετά, πως θα πας να ρωτήσεις τους Κυπρίους για οτιδήποτε, με εκείνη την τέλεια αθηναίστικη προφορά, που θυμίζει, για κάποιους τις ένδοξες μέρες, που δεν έζησαν ποτέ, για κάτι άλλους, την Χούντα κ το πραξικόπημα του Σαμψών, για κάτι άλλους την εισβολή και την προδοτική στάση άλλων, <b style="">και για <i style="">κείνους</i></b>, τον λόγο που τους οδήγησε να ζουν χωριστά φίλοι και γείτονες, τον λόγο της οικονομικής τους εξαθλίωσης και της συνεχιζόμενης απομόνωσης.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p>Έφτασα, ο μαλλίας μου με περίμενε, χωρίς γενειάδα πια, μα με ένα τεράστιο χαμόγελο και με μια αδιόρατη προσμονή στα μάτια, για κείνα που θα ανακαλύπταμε. Το ταξίδι στους δρόμους του νησιού, στις θάλασσες των γερασμένων περιμένοντας την κάποια λύση βλεμμάτων, ξεκινούσε. </p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p>Και καθώς προσπαθούσα να συμφιλιωθώ με την ανάποδη ροή των αυτοκινήτων, στο πίσω κάθισμα, βρισκόταν ήδη άλλος ένας μαλλίας, δάσκαλος λέει, θα μας πήγαινε, απέναντι…Η πρώτη στάση; Στην <i style="">δικιά μας</i>, Λήδρας! Να δεις τον καπιταλισμό μας, μου παν, κ οι δυο γελώντας. <span style="font-weight: bold;">Μα καλά, σκεφτόμουν, τον καπιταλισμό σας θα δω ή τα συρματοπλέγματα που σας χωρίζουν, τα στερεότυπα των καλαμαράδων άρχισαν να πυροβολούν το νου!</span> <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Λες και δεν ταυτίζονται στην </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">επιφάνεια κ στην ουσία οι δυο αυτές εικόνες.</span></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p>Ένας μεσήλιξ μας συνόδευσε στον καφέ. " <span style="font-weight: bold;">Έπαιζα</span> μου λέει το '64 τους τούρκους, μαζί με τους άλλους παρέα. Έπαιξα πολλούς, ήταν στις φασαρίες τότε, <i style="">ξέρεις</i>, τους γειτοναίους μου έπαιξα, <i style="">μην ρωτάς πολλά</i>, ήταν άσχημα τα πράγματα, μικρό παιδί ήμουν, μα έπαιζα καλά! Έπειτα έφυγαν αυτοί, κι δεν μπορούσαμε να περάσουμε, να πάμε στην Κερύνεια, κάναμε ολόκληρους κύκλους, μας έκοβαν τον δρόμο, ξέρεις." Όχι δεν ήξερα, δεν καταλάβαινα! <span style="font-weight: bold;">Έπαιζα, σημαίνει ντουφέκιζα,</span> μου ψιθύρισε, ο δάσκαλος!<br /></p><p class="MsoNormal"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_nybO-bXGufs/R-Dj4-E50RI/AAAAAAAAAFw/_iThoxVnpzQ/s1600-h/%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%82+007.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_nybO-bXGufs/R-Dj4-E50RI/AAAAAAAAAFw/_iThoxVnpzQ/s320/%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%82+007.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5179390139351814418" border="0" /></a>Ναι, τώρα ξέρω, τώρα κατάλαβα. Εσείς; </p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p>Βαδίζαμε στην Λήδρας, ένα φανταράκι μοναχό του ήταν στην σκοπιά να κοιτά βαριεστημένο, πότε τον δρόμο, πότε τα σύρματα. Κάπως έτσι τα περίμενα, καθαρά, ευρωπαϊκά, πλούσια, <span style="font-style: italic;">μα χωριστά</span>.<br /></p><p style="font-style: italic;" class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold;">Από εκεί θα πάμε τώρα, έσκουζαν οι μαλλίαδες, βλέπεις; 100 μέτρα είναι και εμείς θα πάρουμε το αμάξι, θα ξεπαρκάρουμε, θα προχωρήσουμε, θα ξαναπαρκάρουμε, θα περπατήσουμε, θα δώσουμε ταυτότητες, θα περπατήσουμε άλλα 15 λεπτά και μετά θα φτάσουμε!</span> Ολόκληρο το Κυπριακό, δοσμένο με οδικές οδηγίες. Ίσως να φαντάζει μια υπερβολή, μα αυτή είναι η καθημερινή πραγματικότητα για όσους ζουν σε τούτο το νησί.</p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p>Πέρασα και την πράσινη ζώνη, το Λήδρα Πάλλας, είδα τις τουφεκιές, είδα τα συρματοπλέγματα του αίσχους, είδα τα κολάζ των εθνικισμών, <span style="font-style: italic;">είδα την ελληνική και την τούρκικη σημαία να κυματίζουν ακλόνητες από την μια και την άλλη πλευρά</span>. Έδωσα ταυτότητα, την πήρα πίσω και προχώρησα στην από εκεί μεριά, ψάχνοντας να επιβεβαιώσω έστω και ένα από τα στερεότυπα, που μας γέμιζαν τις καρδιές και το μυαλό, οι δάσκαλοί μας, τα βιβλία μας, οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας. Αλήθεια θα σας πω, δεν βρήκα μήτε μια σπιθαμή γης, μήτε ένα βλέμμα, μήτε μια φάτσα γουρουνιού, μήτε έναν σατράπη, μήτε μια μουσούδα αιμοσταγούς εκ Μογγολίας ορμώμενου ανθρωπάριου, δεν βρήκα τίποτα.</p> <p class="MsoNormal">Περπατάγαμε κι ακόμα έψαχνα, μέσα στις παιδικές φωνές, μέσα στο πλήθος κυπρίων, εποίκων, τουριστών και αθίγγανων, έψαχνα παντού. Μα τίποτε, μια μαυρίλα με πλάκωσε και ένα πετάρισμα της καρδίας, ένα ξεμούδιασμα, βρίσκομαι από εκεί, μα τελικά δεν διαφέρει από το από εδώ. Άνθρωποι ταλαιπωρημένοι, χαρούμενοι, βιαστικοί, με ψώνια, με τσάντες, αραγμένοι στον ήλιο, ερωτευμένοι, απογοητευμένοι, όμορφοι, άσχημοι, παιχνιδιάρηδες, ευγενείς, κι αγροίκοι. Όπως από εδώ.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_nybO-bXGufs/R-DgbeE50OI/AAAAAAAAAFY/rGkIua5UsWk/s1600-h/IMG_0070.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_nybO-bXGufs/R-DgbeE50OI/AAAAAAAAAFY/rGkIua5UsWk/s320/IMG_0070.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5179386334010790114" border="0" /></a></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p>Περπατάγαμε, δεν έψαχνα πια, φωτογράφιζα με ασταμάτητα κλικ του νου, τις στιγμές, φύλαγα στις αποθήκες της όσφρησης της μυρωδιές, ήμουν στην Κύπρο, για ήμουν στην Ανατολή; Μα αν έχεις ζήσει καιρό στην Δύση,<span style="font-style: italic;"> η Κύπρος είναι Ανατολή, αλλού, πιο πολύ, κι αλλού πιο λίγο, μα παραμένουν επιθετική προσδιορισμοί,</span><span style="font-style: italic;"> της ίδιας εννοιολογικής γεωγραφικής συνιστώσας, της Ανατολής.</span></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p>Και κάπου εκεί, η ταξική μου καταγωγή θέτε; Η εμμονή μου να ψάχνω τις αντίθεσης του καπιταλιστικού συστήματος; Η χρόνια ασθένεια του κομμουνιστή; Με μάζεψαν από το ταξίδι του τουρίστα και με πήγαν στην φτώχεια. Στα παιδιά που έτρεχαν κάτω από τον συννεφιασμένο ουρανό και την υγρασία που περόνιαζε, ξυπόλητα, στους γέρους που φόραγαν παλιορίζικα ρούχα, στις γυναίκες που κράταγαν ακόμα καφάσια στο κεφάλι, σε μια προσπάθεια να μεταφέρουν την πραμάτεια τους, τα ψώνια τους στα χαμόσπιτα και στις τεράστιες, βρώμικες, μαυρισμένες, απαίσιες πολυκατοικίες. Μαύρη φτώχεια, που λέει κ η μάνα μου. </p> <p class="MsoNormal">Φτάσαμε στην Λήδρας, παζάρι, φωνές, μαγαζιά, μα κάτι ήταν διαφορετικό. Δεν ήταν όλα καθαρά, δεν ήταν ευρωπαϊκά, δεν ήταν καπιταλιστικά, που έλεγαν οι μαλλιάδες. ήταν πιο βρώμικα, πιο υπανάπτυκτα, πιο …ανατολικά. Εδώ ζουν οι έποικοι! Και τους ξεχωρίζεις μου είπαν, γιατί είναι πιο φτωχοί, πιο μαυριδεροί, αγράμματοι συνήθως, που μήτε οι τουρκοκύπριοι τους θέλουν, μήτε οι δικοί μας, μου εξήγησε ο δάσκαλος. Μα πως αναρωτιόμουν, τους έφεραν για να ενισχύσουν τους τ/κ και αυτοί δεν τους θέλουν; Όχι, γιατί είναι πιο φτωχοί, πιο βρώμικοι, πιο ανατολίτες, απάντησα μονάχη μου, ας είναι ίδια φάρα, είναι κατώτεροι …οικονομικά, πολιτισμικά, λαογραφικά.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p>Φάγαμε, μας μίλησαν ελληνικά, ευγενέστατοι όλοι οι θαμώνες του υπαίθριου καφενέ. Απέναντι μου μια εκκλησιά, ένα τεράστιο μουσειακό κτήριο, να θυμίζει πως κάποια πράγματα, μένουν αν όχι αναλλοίωτα και ίδια στο πέρασμα του χρόνου, μένουν όμως σταθερά, με λίγες αλλοιώσεις, όσο οι υπερβάσεις δεν τα παρασέρνουν στο διάβα τους.<span style="font-style: italic; font-weight: bold;"> Έως ότου, μια μπουλντόζα γκρεμίσει το κτίσμα αυτό, στην ανάγκη να δημιουργήσει ένα νέο, έως ότου οι λαοί πουν φτάνει πια και σπάσουν τα δεσμά της, της επικυριαρχίας τους.</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_nybO-bXGufs/R-DhueE50PI/AAAAAAAAAFg/u-rIh23RUM4/s1600-h/%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%82+003.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_nybO-bXGufs/R-DhueE50PI/AAAAAAAAAFg/u-rIh23RUM4/s320/%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%82+003.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5179387759939932402" border="0" /></a></p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p>Μια έκπληξη μας περίμενε, μια υπαίθρια γιορτή, η μέρα της περιτομής ενός μικρού εποίκου. Μέσα στα λασπωμένα χώματα χόρευαν και τραγουδούσαν νέοι, νέες και παιδιά. Έτρεχαν, πάλευαν να κερδίσουν τα φλας των μηχανών μας, που άστραφταν στην πάλη να αποθανατίσουμε την χαρά, την αντίθεση, την ομοιότητα, την σύνθετη πραγματικότητα της χωρισμένης μα κοινής πατρώας γης. Άλλα ξυπόλητα, άλλα με πασούμια καλοκαιρινά, άλλα με σκισμένες και αχρηστεμένες γόβες, άλλα με χρυσά βραχιόλια και τσιγγάνικες φούστες, άλλα με λερωμένα τζιν και πολυφορεμένα σακάκια, άλλα με ολοκαίνουρια φουστάνια και σκισμένα καλσόν, όλα παιδιά διάφορων ηλικιών, που γιόρταζαν, χόρευαν, γλεντούσαν κάτω από τους ήχους γνώριμων μελωδιών, σε μια άλλη γλώσσα.</p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p>Φύγαμε αμίλητοι, καταλάγιαζαν μέσα μας αντιθετικές σκέψεις, αντιθετικά συναισθήματα, μήτε τώρα μπορώ να τα περιγράψω, μισά θα είναι ότι κ αν πω.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p>Στον γυρισμό, ένας καφενές μας κέντρισε την ματιά. Παππούδες έπαιζαν τάβλι, διάβαζαν εφημερίδες και σχολίαζαν τις εκλογές. Μας κέρασαν καφέ, μας μίλησαν για την δική τους προσφυγιά, για τα δικά τους σπίτια που άφησαν μες στο φόβο των επιθέσεων, για την δική τους από εκεί πατρίδα, για τους δικούς τους σκοτωμένους, για τις δικές του δύσκολες εποχές, κείνες των 11 λησμονημένων χρόνων, για τους δικούς τους ξένους-τους εποίκους.</p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p>Μας μίλησαν για <b style=""><i style="">όσα εμείς ξεχνάμε, για κείνα που δεν θέλουμε να πούμε, για όσα δεν μας διδάσκουν, για κείνα που επιδεικτικά αγνοούμαι</i></b>. Για τις ταξικές αντιθέσεις στο δικό τους μετερίζι, για τις δυο σημαίες που κυματίζουν και τους χαλούν το βλέμμα, μια γαλανόλευκη και μια κοκκινωπή, για κείνους που τους θυμίζουν πως πρέπει να ζουν χωριστά, τους στρατούς κατοχής και <b style=""><i style="">για όσα τους ένωναν και τους ενώνουν, η ίδια, οι ίδιοι πόνοι και τα ίδια βάσανα, οι ίδιες μουσικές και τα ίδια φτερουγίσματα της καρδιάς, οι ίδιοι πόθοι και τα ίδια όνειρα, οι ίδιοι εκμεταλλευτές και τα ίδια συμφέροντα ντόπιων και ξένων λύκων.<o:p></o:p></i></b></p> <p class="MsoNormal"><b style=""><i style=""><o:p> </o:p></i></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right">συνεχίζεται…<o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-3807374742474373429?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-46632914193557432952008-03-17T21:51:00.007+02:002008-03-17T23:44:05.966+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_nybO-bXGufs/R97gveE50LI/AAAAAAAAAE8/zdP6VSxW3qE/s1600-h/clip_image001.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_nybO-bXGufs/R97gveE50LI/AAAAAAAAAE8/zdP6VSxW3qE/s320/clip_image001.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5178823727654752434" border="0" /></a><br /><p class="MsoNormal"><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">Λιλή Ζωγράφου, η Αλήτισσα των τεχνώ</span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">ν</span></span></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> </p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-style: italic; font-weight: bold;"><span style="">«Αχ, μωρέ Λιλή, που πήγες και μας πέθανες...». Και τώρα, τι θα κάνουμε; Ποιος θα τους τα λέει χύμα; Ποιος θ’ αναστατώνει τις κυράτσες και τους βολεμένους; Μεγάλη ζημιά μας έκανες μωρέ Λιλή... Αρχόντισσα κυρά... Μάνα... Αδελφή... και Φως!</span><span style="font-size:10;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=""><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">Τι πρόλογο να γράψω; Τι να πω; Το ξέρω! κάπου θα ’σαι τώρα, θα με βλέπεις και θα γελάς, θα με κοροϊδεύεις: «Τι κάθεσαι κι ασχολείσαι μαζί μου ρε κουτό!» θα σκέφτεσαι... «και χάνεις και τον ύπνο σου για μένα. Εγώ καλά πέρασα, εσύ δες τι θα κάνεις...».*</span><o:p></o:p></span><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Τι μπορεί να πει κανείς για την γυναικά αυτή; Ποιες λέξεις ταιριάζουν σε μια γυναίκα που τίμησε το γένος της, την ταξική της καταγωγή κ τον ρόλο που η ίδια διάλεξε να παίξει μέσα από την πεζογραφία, την δημοσιογραφία, την ιστοριογραφία, την λογοτεχνία, την ποίηση, το θέατρο, τις τέχνες εν γένει, με τον πιο ειλικρινή, μεστό, αγωνιστικό τρόπο.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Μια αλήτισσα αληθινή, μια μεροκαματιάρισα της τέχνης του επαναστατικού ζην. Γεννημένη το ΄22, πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα με τη συλλογή διηγημάτων "Αγάπη" το 1949. Πολυταξιδεμένη στην ανατολική κ κεντρική Ευρώπη, υπήρξε πνεύμα ατίθασο που ύψωνε πάντα το ανάστημά της δεν χαραμιζόταν σε ανθρώπους και καταστάσεις, που η ίδια δεν εκτιμούσε. Στο επίκεντρο της ριζοσπαστικής κ καυστικής πένας της, βρίσκεται πάντα η γυναίκα, τα προβλήματα της και οι αγώνες της για χειραφέτηση και ανεξαρτησία. "Είμαι παθιασμένη αντιφεμινίστρια για τον απλό λόγο ότι είμαι ευτυχής που γεννήθηκα γυναίκα", δήλωσε μετά το τελευταίο βιβλίο της. Έκαμε τρεις γάμους και απέκτησε μια κόρη, την ποιήτρια Ρένα Χατζηδάκη.<br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><b style=""><i style=""><u>"Αν ξαναγινόμουν 20 χρονών, θα ξεκινούσα από τις κορυφές των βουνών αντάρτης, ληστής, πειρατής να ανοίξω τα μάτια εκείνων που δέχονται αδιαμαρτύρητα τη μοίρα τους όσο και εκείνων που εθελοτυφλούν.<br /><!--[if !supportLineBreakNewLine]--><br /><!--[endif]--><o:p></o:p></u></i></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-style: italic;">Αν κ τα τσιτάτα πολλές φορές μπορούν να διαστρεβλώσουν όσα κάποιος ήθελε να πει μέσα από τα κείμενα που πάρθηκαν, σας τα παραχωρώ, όπως κ εγώ τα βρήκα, προς προβληματισμό, αναμόχλευση ιδεών κ προτύπων, προς ένα ταξίδι ανατροπής!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><b style=""><u><o:p></o:p></u></b><u>Για τους Έλληνες</u><br />"Οι Εβραίοι είχαν την ευφυΐα της προοπτικής. Το ίδιο και οι Γάλλοι. Δηλαδή τι το γεννάει αυτό, τι το προκαλεί αυτό δεν έχει σημασία. Άλλοι είναι οι λόγοι που οι Γάλλοι έχουν αυτή τη τεράστια προοπτική και που λειτουργούν με σαράντα χρόνια προοπτική, το οποίο είχαν και οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες. Ο Αδριανός έκανε σχέδια για όταν θα καταχτούσανε και θα ησύχαζαν την ανεξημέρωτη Γερμανία. Πως θα προέκτεινε την αυτοκρατορία του ως εκεί, ως τα ψηλά, ως τη Βόρεια Θάλασσα. Λοιπό καταλαβαίνετε ότι οι Έλληνες είναι οι μόνοι που δεν έχουν καμία προοπτική, δεν σέβονται και δεν εκτιμούν τίποτα που κάνει ο προηγούμενός τους. Απόδειξη ότι έρχονται στην κυβέρνηση και τα χαλούνε όλοι που έφτιαξαν οι προηγούμενοι"<br /><br /><u>Για τους πολιτικούς</u><br />"Οι εκάστοτε κυβερνώντες, από τον Ελευθέριο Βενιζέλο και μετά, δεν είχανε κανένα πατριωτικό συναίσθημα γιατί δεν είχαν επίγνωση για την Ελλάδα που κυβερνούσαν. Δηλαδή δεν ήξεραν το ποιόν, δεν ήξεραν το ζυμάρι της Ελλάδας ποιο είναι. Δεν το πονούσαν, δεν το πονούν ακόμα και τώρα."<br /><br /><u>Για τους άνδρες</u><br />"Δεν τους βρίζω τους άνδρες, τους θεωρώ υπεύθυνους, για την απόγνωση της ανθρωπότητας"<br /><br /><u>Για τις γυναίκες</u><br />"Τις γυναίκες δεν τις θωρώ Αγίες, τις θεωρώ ηλίθιες. Με συγχωρείς τις θεωρώ σχεδόν ηλίθιες. Υποκρίτριες, ανασφαλείς, ανειλικρινείς."<br /><br /><u>Για τα γυναικεία πρότυπα</u><br />"Από την μαντάμ Κιουρί ως τη Μελίνα. Μιλάω για δυο διαφορετικές γυναίκες: η Μελίνα ήταν ο αφρός, η μαγεία, που κάθε γυναίκα θα ήθελε να ταυτιστεί μαζί της. Η Κιουρί ήταν ένας μεστός άνθρωπος από διανόηση. Δύσκολο να βρεις τα στοιχεία της μιας και της άλλης στην ίδια γυναίκα"<br /><br /><u>Για τα αρνητικά γυναικεία πρότυπα</u><br />"Οι γυναίκες που πάνε σ 'έναν άντρα σκόπιμα, σ 'έναν άντρα ηλικιωμένο και κάνουν ότι σπαρταρούν στην αγκαλιά του. Ένα τέτοιο πρότυπο θα έλεγα είναι η Δήμητρα."<br /><br /><u>Για το φεμινισμό</u><br />"Ο φεμινισμός θα πει καθολική απελευθέρωση. Ο φεμινισμός όπως εννοείται στην ιστορική παράδοση, είναι ένα είδος επανάστασης φυλετικής.<br />Εγώ δεν αισθάνθηκα ποτέ μακριά από τους άντρες, δεν αισθάνθηκα να διεκδικώ κάτι από τους άντρες και να μην το πήρα.<br />Είμαι παθιασμένη αντιφεμινίστρια για τον απλό λόγο ότι είμαι ευτυχής που γεννήθηκα γυναίκα. Και τι θα γινόμουν πως θα 'παιρνα τόσες και τέτοιες ηδονές αν δεν υπήρχαν οι άντρες."<br /><br /><u>Για τη γνώση</u><br />"Η μεγάλη γνώση δεν αποκτιέται μόνο με βιώματα, ας μην κοροϊδευόμαστε. Η μεγάλη γνώση αποκτιέται με διάβασμα, με μελέτη ή έστω να βρίσκεσαι σε ένα περιβάλλον υψηλής καλλιέργειας. Και δεν νομίζω ότι η γνώση αποκτιέται τόσο εύκολα. Η γνώση είναι δύσκολο πράγμα και εκεί που μας πληγώνει είναι να βλέπουμε τους Έλληνες τόσο ανίδεους."<br /><br /><u>Για το γήρας</u><br />"Δεν έρχεται με τα χρόνια. Έρχεται με τις δυνάμεις μου.<br />"Δεν έχω, λοιπόν, πια δυνάμεις, για να έχω ένα μεγάλο σκυλί."<u><o:p></o:p></u></p><u><span style="">Για το θάνατο<br />"Με συμπαθάτε, αλλά το θάνατο τον έχω χεσμένο"<br /><br /></span></u><u style="font-style: italic; font-weight: bold;">«Δίνω την εντύπωση ότι μισώ και όμως γράφω στίχους ακριβής αγάπης»<br /><br /></u><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-style: italic;"><br /></span></span></span><strong><i><span style="font-size:180%;">Και μια συνέντευξη της Γυναίκας</span><o:p></o:p></i></strong> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <!--[if gte vml 1]><v:shapetype id="_x0000_t75" coordsize="21600,21600" spt="75" preferrelative="t" path="m@4@5l@4@11@9@11@9@5xe" filled="f" stroked="f"> <v:stroke joinstyle="miter"> <v:formulas> <v:f eqn="if lineDrawn pixelLineWidth 0"> <v:f eqn="sum @0 1 0"> <v:f eqn="sum 0 0 @1"> <v:f eqn="prod @2 1 2"> <v:f eqn="prod @3 21600 pixelWidth"> <v:f eqn="prod @3 21600 pixelHeight"> <v:f eqn="sum @0 0 1"> <v:f eqn="prod @6 1 2"> <v:f eqn="prod @7 21600 pixelWidth"> <v:f eqn="sum @8 21600 0"> <v:f eqn="prod @7 21600 pixelHeight"> <v:f eqn="sum @10 21600 0"> </v:formulas> <v:path extrusionok="f" gradientshapeok="t" connecttype="rect"> <o:lock ext="edit" aspectratio="t"> </v:shapetype><v:shape id="_x0000_s1026" type="#_x0000_t75" alt="" style="'position:absolute;" allowoverlap="f"> <v:imagedata src="file:///C:\DOCUME~1\maria\LOCALS~1\Temp\msohtml1\01\clip_image001.jpg" title="%CE%BB%CE%B9%CE%BB%CE%B73"> <w:wrap type="square"> </v:shape><![endif]--><!--[if !vml]--><!--[endif]-->Έξω βρέχει δυνατά-της αρέσει η βροχή. Η δαντελένια κουρτίνα είναι τραβηγμένη, οι σταγόνες πέφτουν με δύναμη στο κάγκελο του μπαλκονιού, από κει και πέρα υπάρχει το γκρίζο της καταιγίδας και πίσω τα σκοτεινά παράθυρα της απέναντι πολυκατοικίας-τυπικό σκηνικό του κυριακάτικου απομεσήμερου. Καθόμαστε στο σαλόνι ενός τυπικού διαμερίσματος στον 5ο όροφο μιας πολυκατοικίας της οδού Διδότου, που εκείνη το έχει μεταμορφώσει σ'ένα ξεχωριστό σπίτι. Με τα παλιά έπιπλα, τα σπάνια ξυλόγλυπτα κουρτινόξυλα, τα βανετσιάνικα ποτήρια στον μπουφέ, τους καθρέφτες με τις υπέροχες κορνίζες, τους πίνακες, τις φωτογραφίες και τα πορτραίτα ανθρώπων στις άσπρες επιφάνειες των τοίχων - στο γραφείο ο Γεφτουσένκο, ο Κάφκα, ο Υβ Μοντάν, ένας αγαπημένος φίλος που έφυγε για πάντα, ο Τζέρεμυ Άιρονς, αλλού η Γκρέτα Γκάρμπο-η ζωή της όλη σκέφτομαι σε κύκλους επάλληλους...<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Η ίδια γεμάτη από το άρωμα αυτής της ζωής, τον διαχέει στον χώρο. Μου λέει να κοιτάξω έναν πίνακα του Μιγάδη-την Κυρία με τα Ροζ-να τον κοιτάξω απλώς, τίποτε άλλο...Στη «γωνιά» της, εκεί που δέχεται τους φίλους της, ο καναπές και οι πολυθρόνες, με τα μαλακά κεντημένα μαξιλάρια, είναι ντυμένα με ένα ξεθωριασμένο βυσσινί βελούδο , το παλιό ανάκλιντρο πιο κει, το 'χει από τη μάνα της. Ζει μόνη με τον κεραμιδόγατό της, τον Πόπη, την περσική της γάτα, την ωραία κι απόμακρυ Ντορέτα, και το σκύλο της, τον Μπόνυ, ένα ηλικιωμένο πομεράνιαν. Είναι παρόντες όλοι, ο καθένας με το στυλ του, στην κουβέντα, την αγγίζουν, την κοιτάζουν, υπάρχει συντροφικότητα, συνενοχή...<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_nybO-bXGufs/R97g1OE50MI/AAAAAAAAAFE/_FbwWaFfEOY/s1600-h/lili.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_nybO-bXGufs/R97g1OE50MI/AAAAAAAAAFE/_FbwWaFfEOY/s320/lili.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5178823826439000258" border="0" /></a><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Φοράει μαύρο παντελόνι και γκρι πουκάμισο, τα μαλλιά της είναι γκρίζα, μου κάνει εντύπωση η επιδερμίδα της, λεπτή και διάφανη. Καπνίζει συνέχεια και πίνει βότκα σιγά, σιγά, γουλιά γουλιά. Με κοιτάζει με δυνατά, ήσυχα μάτια, αυτή που η λέξη που θα ταίριαζε στη ζωή της είναι «τρικυμία» ή θύελλα. Εικοσιπέντε βιβλία-μυθιστορήματα και δοκίμια «ανατρεπτικά»-στάση ανατρεπτική και συμπεριφορά προκλητική απέναντι στο «κατεστημένο», μια κόρη , η ποιήτρια Ρένα Χατζηδάκη, μεγάλοι έρωτες, τρεις γάμοι, τρεις απόπειρες αυτοκτονίας. Το μυθιστόρημά της «Η Αγάπη Άργησε μια Μέρα» γίνεται σήριαλ από τον Κώστα Κουτσομύτη, ανοίγοντάς της και τον δρόμο της τηλέορασης.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><strong>-Είναι σημαντικό αυτό για σας;</strong><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-Όχι δεν είναι καθόλου σημαντικό αυτό για μένα. Κατ'αρχήν, διότι εγώ δεν αποβλέπω στο να πουλήσω από την τηλεόραση. Το βιβλίο κυκλοφορεί τρία χρόνια και εξακολουθεί να είναι μπεστ σέλερ , έφτασε τα 130.000 αντίτυπα και έχει διαβαστεί από πολύ περισσότερους βέβαια, έκανε τον κύκλο του. Η συμφωνία για την τηλεοπτική μεταφορά του κλείστηκε όταν πρωτοκυκλοφόρησε, σήμερα δεν θα το έδινα. Πέρα από αυτό είμαι πάρα πολύ επιφυλαχτική ως προς την απόδοση.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><strong>-Εσείς τι θέλατε να πείτε με το βιβλίο;</strong><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-Έχει σημασία να σας πω πώς το έγραψα αυτό το βιβλίο. Είχα στη Νεάπολη της Κρήτης, το χωριό όπου γεννήθηκε ο πατέρας μου, κάτι θειάδες, πρώτες ξαδέλφες δικές του, επτά τον αριθμό, όπου και στο βιβλίο, που ήταν όλες γεροντοκόρες. Τραγικές φυσιογνωμίες που εγώ τις λάτρευα και τις έκλεβα. Πήγαινα στο σπίτι τους, εγώ που δεν είχα σχέση με κανένα συγγενή, κι έκλεβα την ποιότητά τους, έκλεβα το υλικό τους, έκλεβα την υπόστασή τους την τόσο μακρινή από μας και έλεγα πως κάποτε θα τις γράψω.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><strong>-Πώς δεν είχατε σχέση με κανένα συγγενή σας;</strong><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-Ήμουν αντισυγγενική. Διότι η ζωή που ζούσα εγώ δεν ήταν της εγκρίσεως του καθώς πρέπει κόσμου. Κι εγώ ανήκα σε μια καθωσπρέπει οικογένεια.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><strong>-Τι κάνατε δηλαδή;</strong><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-Είχα καταρχήν ξεφύγει, με τα μέτρα και τις αντιλήψεις της εποχής, απ΄το σπίτι μου, απ΄την οικογένεια μου. Είχα εραστές με το τσουβάλι, είχα σχέσεις ελεύθερες. Ο πατέρας μου, που ήταν δημοσιογράφος, εκδότης μιας μεγάλης εφημερίδας στην Κρήτη, κι έγινε μετά υπουργός Τύπου στην κυβέρνηση Τσουδερού, με απειλούσε και μου απαγόρευε να κυκλοφορώ στην πλατεία Συντάγματος, γιατί εκεί κοντά ήταν το στέκι του. Μου έλεγε ότι αν με δει, έχει το περίστροφό του επάνω του και θα με σκοτώσει.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><strong>-Τον αψηφούσατε;</strong><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-Ε, είχα μεγαλώσει αρκετά πια για να πιστεύω αυτούς τους παλικαρισμούς, αλλά φοβόμουν τον μπαμπά μου. Γιατί ήταν ικανός να μου δώσει και δυο σκαμπίλια στη μέση της πλατείας. Από το άλλο μέρος, η μαμά μου και οι τρεις αδελφές μου-μεγαλύτερες μου, καλλονές όλες, αλλά απάντρευτες-δεν μου συγχωρούσαν την ανεξαρτησία μου αυτή και με κατηγορούσαν για πουτάνα. Θεωρούμουν η ντροπή της οικογένειας.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><strong>-Οι θείες από την Κρήτη σας αποδέχονταν;</strong><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-Στις θείες επειδή ήταν μεγαλομανείς-κι αυτό το στοιχείο που το έχω έντονο στο βιβλίο, φοβάμαι ότι ότι δεν το'χει πιάσει ο σκηνοθέτης-άρεσε πάρα πολύ που ασχολιόμουν με τα γράμματα και τις κολάκευε ότι πήγαινα στο χωριό να τις δω. Ζούσαν σε ένα σπίτι παλιό σαν κι αυτές , παμπάλαιες όλες, με δέρματα τρυφερά, ωραία, ανήλιαγα, χλωμά, φιλντισένια κάποτε ...Και πριν από τρία περίπου χρόνια, οι δυο αδελφές μου μ'έκαναν να καθίσω κάτω και να τις περιγράψω.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><strong>-Με ποιόν τρόπο;</strong><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-Αρρώστησαν κι επειδή, μισότρελες καθώς ήταν, δεν ανέχονταν κανέναν ξένο να τις περιποιείται, έπεσαν στα χέρια μου να τις νταντεύω και να τις προσέχω, αυτές που με κατάγγελναν και με κατηγορούσαν σαν πουτάνα ως την τελευταία τους στιγμή. Τέλος πάντων, όταν προχώρησαν οι αρρώστιες τους, είπα: «Λιλή, πρέπει να σωθούμε, πρέπει να βρούμε κάτι άλλο να σκεφτόμαστε εκτός από την Ιωάννα και την Έλσα». Και τότε είπα «θα γράψω τις θείες». Κάθισα λοιπόν στο γραφείο μου και άρχισα να εκμαιεύω το μυθιστόρημα. Αλλά, βέβαια, έβρισκα ένα στοιχείο δύσκολο σ 'αυτό, διότι η ερημιά δεν έχει υπόθεση. Η ερημιά δεν περιγράφεται.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-<strong>Δεν υπήρξε δηλαδή Ιταλός;</strong><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-Όχι καλέ, παρθένες πεθάνανε και οι έξι απ 'τις εφτά αδελφές! Τον εφηύρα τον Ιταλό, κατ αρχήν, διότι κάποιος έπρεπε να πηδήξει εκεί μέσα. Διότι έπρεπε να δημιουργηθεί υπόθεση.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><strong>-Γίνεται ήδη μια συζήτηση αν το μυθιστόρημα είναι «φεμινιστικό» ή «αντιφεμινιστικό»...</strong><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-Δεν δικαιώνει τις γυναίκες αυτό το μυθιστόρημα, εγώ βρίσκω ότι συντρίβει τις γυναίκες. Βέβαια έχω ξεφτιλίσει και τους άντρες, τα αδέλφια τουλάχιστον της οικογένειας ξεφτιλίζονται. Μαλάκες βγαίνουνε.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><strong>-Είστε φεμινίστρια;</strong><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-Όχι εγώ δεν είμαι φεμινίστρια. Αντιπαθώ τον όρο, αντιπαθώ την ηλίθια χρησιμοποίησή του στην Ελλάδα, από την Μάργκαρετ Παπανδρέου ξεκινώντας, η οποία είχε γίνει ηγέτης των επαναστατημένων γυναικών, ενώ έτρωγε το κέρατο σύννεφο κι ανεχόταν τα πάντα. Η κυρία Μάργκαρετ Παπανδρέου ξεφτίλισε το κίνημα των γυναικών, το οποίο εγώ δεν θα το έλεγα φεμινιστικό. Ονειρεύομαι να μην πεθάνω, αν δεν βρω ένα όνομα που να εκφράζει τον φεμινισμό, ένα ελληνικό όνομα όμως –θα 'θελα πολύ να έχω αυτή την ευρεσιτεχνία.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><strong>-Γιατί αυτό το πάθος;</strong><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">- Διότι από την αρχαία Ελλάδα ξεκίνησε η καταδίκη της γυναίκας. Όταν σκεφτείτε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες είναι υπεύθυνοι για την ταπεινωτική συμπεριφορά που επιβλήθηκε παγκόσμια κατά της γυναίκας, θα καταλάβετε ότι είναι ντροπή να λέμε το φεμινιστικό κίνημά μας για να κερδίσουμε την αξιοπρέπεια μας απέναντι στους αρσενικούς.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-<span style="font-weight: bold;">Πέρα από το πάθος και τα πάθη, προοπτική ισότιμης προσέγγισης των δυο φύλων βλέπετε να υπάρχει;</span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Ναι διότι πιστεύω ότι οι άντρες θα πάψουν να είναι τόσο υπερφίαλοι, τόσο εγωιστές ώστε να θέλουν η κατάκτηση μιας γυναίκας να είναι ο θρίαμβός τους. Θα γίνουν σεμνοί ώστε να χρειάζονται και αυτοί μια γυναικεία συντροφιά.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-style: italic; font-family: georgia;"><o:p> </o:p>Συνέντευξη της Λιλής Ζωγράφου στην Όλγα Μπακομάρου στο περιοδικό «Γυναίκα» τεύχος Μαρτίου 1997. Αναδημοσιεύεται όπως μας την παραχώρησαν σε μάθημα στο Πανεπιστημίο.<o:p></o:p></p> <p style="font-style: italic; font-family: georgia;" class="MsoNormal"><o:p> </o:p><span style="font-weight: bold;"><br /><span style="font-size:180%;">Στην υγεία σου Γυναίκα, στις υγείες μας Αντάρτισσα!</span></span></p><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;"></span></span><p style="font-style: italic;" class="MsoNormal"> </p><br /><br />* από http://zwgrafou.bravehost.com/<p class="MsoNormal">** άλλες πηγές www.enet.gr, www.komvos.edu.gr</p><br /><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal"><br /><o:p></o:p></p><br /><div style="text-align: left;"><span style=""><u></u></span><br /><span style=""></span></div><span style=""><u> <!--[if !supportLineBreakNewLine]--><br /><!--[endif]--></u></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-4663291419355743295?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-90288870712746898892008-03-16T20:42:00.020+02:002008-03-20T14:29:49.858+02:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:180%;" ><span style="font-weight: bold; font-style: italic;"><br />ΕΚΕΊ ΠΟΥ ΟΙ ΛΈΞΕΙΣ Ε'ΙΝΑΙ ΠΕΡΙΤΤΈΣ</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">ΤΑ ΚΛΆΜΜΑΤΑ ΣΤΈΡΕΨΑΝ</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">ΟΙ ΚΡΑΥΓΈΣ ΣΙΏΠΗΣΑΝ</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">ΚΑΙ Η ΠΑΛΉ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΉ ΤΑΥΤΊΖΕΤΑΙ</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΛΉ ΕΝΆΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΌ<br />ΜΕ ΤΗΝ ΠΆΛΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΌ<br /></span></span></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_nybO-bXGufs/R91rG-E50HI/AAAAAAAAAEc/zl_vDGJ7iOY/s1600-h/image012.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_nybO-bXGufs/R91rG-E50HI/AAAAAAAAAEc/zl_vDGJ7iOY/s320/image012.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5178412914032889970" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_nybO-bXGufs/R91rVOE50JI/AAAAAAAAAEs/S7LvAi5FtBU/s1600-h/image010.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_nybO-bXGufs/R91rVOE50JI/AAAAAAAAAEs/S7LvAi5FtBU/s320/image010.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5178413158846025874" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_nybO-bXGufs/R91qyeE50EI/AAAAAAAAAEE/m4tyoTTMIeY/s1600-h/image018.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_nybO-bXGufs/R91qyeE50EI/AAAAAAAAAEE/m4tyoTTMIeY/s320/image018.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5178412561845571650" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_nybO-bXGufs/R91rbuE50KI/AAAAAAAAAE0/8r9jMmcQbSQ/s1600-h/image016.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_nybO-bXGufs/R91rbuE50KI/AAAAAAAAAE0/8r9jMmcQbSQ/s320/image016.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5178413270515175586" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_nybO-bXGufs/R91qoeE50DI/AAAAAAAAAD8/CP2VhzBs8H8/s1600-h/image019.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 387px; height: 192px;" src="http://bp1.blogger.com/_nybO-bXGufs/R91qoeE50DI/AAAAAAAAAD8/CP2VhzBs8H8/s320/image019.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5178412390046879794" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_nybO-bXGufs/R91qduE50CI/AAAAAAAAAD0/6FnpCuGhr4o/s1600-h/image020.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_nybO-bXGufs/R91qduE50CI/AAAAAAAAAD0/6FnpCuGhr4o/s320/image020.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5178412205363286050" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_nybO-bXGufs/R91q4-E50FI/AAAAAAAAAEM/ziA_tsTaeik/s1600-h/image015.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_nybO-bXGufs/R91q4-E50FI/AAAAAAAAAEM/ziA_tsTaeik/s320/image015.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5178412673514721362" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_nybO-bXGufs/R91qX-E50BI/AAAAAAAAADs/FfUGDEknAS0/s1600-h/image021.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_nybO-bXGufs/R91qX-E50BI/AAAAAAAAADs/FfUGDEknAS0/s320/image021.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5178412106579038226" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_nybO-bXGufs/R91q9eE50GI/AAAAAAAAAEU/sj0-vPMWsI8/s1600-h/image014.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_nybO-bXGufs/R91q9eE50GI/AAAAAAAAAEU/sj0-vPMWsI8/s320/image014.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5178412750824132706" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_nybO-bXGufs/R91qJ-E5z_I/AAAAAAAAADc/le1zc_VJU-g/s1600-h/image003%5B2%5D.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_nybO-bXGufs/R91qJ-E5z_I/AAAAAAAAADc/le1zc_VJU-g/s320/image003%5B2%5D.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5178411866060869618" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_nybO-bXGufs/R91qFOE5z-I/AAAAAAAAADU/I__PrCnii9Y/s1600-h/image004%5B1%5D.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_nybO-bXGufs/R91qFOE5z-I/AAAAAAAAADU/I__PrCnii9Y/s320/image004%5B1%5D.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5178411784456490978" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_nybO-bXGufs/R91qS-E50AI/AAAAAAAAADk/H7-DPO0C98o/s1600-h/image001%5B2%5D.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 273px; height: 372px;" src="http://bp3.blogger.com/_nybO-bXGufs/R91qS-E50AI/AAAAAAAAADk/H7-DPO0C98o/s320/image001%5B2%5D.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5178412020679692290" border="0" /></a><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ<br /><br /><br /><br /><br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-9028887071274689889?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-50821756851998318202008-03-16T00:16:00.008+02:002008-03-16T15:06:55.059+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_nybO-bXGufs/R90YmeE5z0I/AAAAAAAAACE/Aaiv-zTZC0Q/s1600-h/img_1355.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_nybO-bXGufs/R90YmeE5z0I/AAAAAAAAACE/Aaiv-zTZC0Q/s320/img_1355.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5178322195733663554" border="0" /></a><br /><p class="MsoNormal">Καμιά φορά μας παρασέρνουν τα λόγια,<br />ο πόνος, οι πληγές, οι αναζητήσεις,<br />οι αγωνίες κ οι αμφιβολίες ανθρώπων<br />που δεν ξέρουμε, που δεν έχουμε μοιραστεί μαζί τους τίποτα πιότερο από δυο βράδια, δυο στιγμές, λίγες ανάσες στις θολές από την κάπνα ταβέρνες, ή και ακόμα λιγότερα, μονάχα λίγες γραμμές ίσως σε ένα φόρουμ, λίγες αράδες ανταπαντήσεων σε ένα μπλογκ, μας παρασέρνουν σε ένα ταξίδι αισθαντικό, σε ένα ταξίδι μιας παράξενης συνύπαρξης αορίστου χρόνου…<br />Κι ήταν όλες αυτές, όλες οι λίγες αυτές στιγμές αρκετές για να αισθανθούμε ζεστασιά, να νιώσουμε οικεία, να μας ταξιδέψουν σε θάλασσες αλληλοϋποστήριξης, σε λιμάνια κοινών πόθων, εμπειριών, κ από εκεί στο πιο όμορφο απάγκιο, εκείνο της μιας κ μοναδικής ανάγκης, της μέγιστης, της πιο ανθρώπινης, της απλής, της δίχως τίποτα περίσσιο ανάγκης, της αληθινής ανθρώπινης επαφής.<br />Μιας επαφής που δεν ζητά, δεν ρωτά, δεν χρειάζεται να μάθει τίποτε, μα τα θέλει όλα, τα αναζητά όλα, τα ερμηνεύει κ τα εισπνέει όλα.<br /><o:p></o:p>Το κείμενο αυτό, γράφτηκε με αφορμή μιας τέτοιας συνάντησης, που μου γέννησε τα πιο αγνά συναισθήματα για έναν άνθρωπο λεβέντη, που δεν τον σκιάζει τίποτε, μήτε περπατά ποτέ με το κεφάλι χάμω, μήτε ζητά συμπόνια. Σύντροφε, ξέρω όμως πως θες την σιγουριά εκείνη που όλοι μας ζητάμε, κείνη που όσοι ζουν την εκμετάλλευση στο πετσί τους, όσοι έζησαν τον έρωτα, την αγάπη, τον πόθο, το πάθος, την ξενιτιά, το ξεπούλημα των χεριών τους για λίγες δραχμούλες, την έχουμε ανάγκη, όχι για επιβεβαίωση μα για να προχωρήσουν ακόμα πιο δυνατοί, ακόμα πιο περήφανα, ακόμα πιο αντρίκεια στον κόσμο τούτο.<br /><o:p></o:p>Δεν έχω πολλά εφόδια, παρά μόνο κάποια λιγοστά ταξίδια, κάποια βλέμματα, κάποιες στιγμές… Σας τις χαρίζω, όπως τις νιώθω, όπως τις βίωσα κ τις εξήγησα.<br />Μια εξομολόγηση ίσως να φανεί, όχι από ψυχής-πόσο αλήθεια άθλια είναι αυτή η λέξη, σαν να με προστάζει να βγω από το σώμα μου-μα από καρδίας. Στο ράδιο παίζει Άσιμος…<br /><o:p></o:p>Στα ταξίδια μου τα καθημερινά μα και εκείνα τα μακρινά πάντα προσπαθώ με τα λιγοστά<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_nybO-bXGufs/R90bQeE5z2I/AAAAAAAAACU/Ah88Vx3-YUs/s1600-h/%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%B7.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_nybO-bXGufs/R90bQeE5z2I/AAAAAAAAACU/Ah88Vx3-YUs/s320/%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%B7.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5178325116311424866" border="0" /></a> μου εφόδια να αφουγκραστώ τις ανάγκες που γεννάν τις συγκυρίες, να μυρίσω τα θέλω των ανθρώπων εκείνες τις μεταφυσικές κραυγές τους μα και κείνες- όλο και πιο σπάνια πια υλιστικές σκέψεις- που τους οδηγούν στις πράξεις που τους ορίζουν. Γέμισα στο διάβα των χρόνων μου με μεταφυσικές υστερίες για την ψυχή, το νου, τα θέλω και τα πρέπει, ηθικά καρναβάλια από κοριτσόπουλα ερωτευμένα με πλάσματα φανταστικά, από άντρες που ψάχνουν στον σάπιο εγωισμό της κτήσης τους, τις απαντήσεις των παντελονιών τους, από πολιτικάντηδες που παλεύουν να με πείσουν πως ειν της μοίρας μας γραφτό στον κόσμο τον άδικο αυτόν να ζούμε, γι αυτό ας πάρω μιαν ανάσα κι ας βολευτώ κι εγώ σε μια καρέκλα που τόσο πονετικά μου δίνουν, σαν τα συγχαρήκια των ετών που ξόδεψα καταπονώντας σώμα και πνεύμα.<br />Γέμισα όμως κι από μάχες, από πρόσωπα αληθινά όμορφα, που στέκονται θεριά μπρος του καιρού τα γυρίσματα, παλικάρια αληθινά, μιας ζωής στερημένης, γυναίκες που κάτω από την μπούργκα που τους φόρεσαν αμερικανοί τσαρλατάνοι κραδαίνουν σπαθί για να ρημάξουν τους υποδουλωτές τους, τούρκους δερβίσηδες που με υποδέχτηκαν στα σπίτια τους σαν φίλη αληθινή, σαν γειτόνισσα, μακριά από εθνικά μίση και πάθη, κούρδους συνοριοφύλακες, άντρες ζωσμένους με τα τουφέκια της λευτεριάς τους, παλαιστίνιους πρόσφυγες, που γέρασαν οι φωνές τους να μιλάν για τον ξεριζωμό, για τον σπαραγμό που κατάφερε η δύση στα πάτρια εδάφη τους. Βρήκαμε αλλού πατρίδα μου είπε ένα παιδάκι 9 χρονώ φέτος, μα γιατί μας έδιωξαν από την γη των προγόνων μας; Να πάω θέλω μια φορά εκεί που έχασε η γιαγιά μου το ποδάρι της θέλω, μα δεν μ αφήνουν τα σκυλιά των αφεντάδων. Και ένας άλλος στο Παρίσι κρατώντας με αγκαλιά να μην κρυώνω, μου θύμισε τι θα πει αξιοπρέπεια, με μια ιστορία για βιασμένες πλούσιες πια συζύγους, η αξιοπρέπεια του εργάτη μου είπε είναι πάνω από όλες τις ανάγκες, απ όλα τα αισθήματα και τους πόνους της καρδίας, πάνω από την αγάπη είναι μου πε, γιατί χωρίς αξιοπρέπεια όλα είναι υποταγμένα στην δύναμη όσων μας φυλακίζουν. <span style=""> </span>Και κάτι έλληνες μετανάστες στην Γερμανία μου εξήγησαν την λέξη πατρίδα, όταν με δυο τζούρες μπύρας μου παν, δυο πατρίδες έχουμε εμείς, αυτή που γεννηθήκαμε κι αυτή που ζήσαμε, μεγαλώσαμε και γινήκαμε άνθρωποι… και μια Τρίτη, μου ΄πε ο κυρ Κώστας στο αυτί, ολάκερο τον κόσμο, αλλά μην το πεις δυνατά και μας ακούσουν…<br /><o:p></o:p>Κάπως έτσι ταξίδεψα μέχρις τα σήμερα, ψάχνοντας απαντήσεις, μυρίζοντας τόπους τοπία και ανθρώπους, αναζητώντας την αλήθεια, γυρεύοντας τα δίκια των καθημερινών καταπιεσμένων και κατατρεγμένων της γης ετούτης, και άλλοτε γυρεύοντας τον έρωτα και τον πόλεμο. Μοναχικό το ταξίδι, γιατί στην πλάση τούτη, δεν βρίσκεις συνοδοιπόρους εύκολα για τέτοια ταξίδια, πέρα από την φαντασία, πέρα από τον δυτικό τουρισμό της χλίδας και των φαντασιακών ονειρώξεων, δεν βρίσκεις συνοδοιπόρους σε ένα ταξίδι της γύμνιας, των κρυστάλλινων βλεμμάτων. Μα συνήθισα πια, και έμαθα να λέω ένα ευχαριστώ από καρδιάς, όταν κάποιο κρύο βράδυ ή κάποιο ζεστό απομεσήμερο, βρεθεί συνεπιβάτης. Κι έτσι σιγά σιγά το δισκάκι τέλειωσε και μαζί και ο χώρος μου…</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">Τα πιο καθάρια βλέμματα είναι εκείνα των πεινασμένων εραστών της ζωής, εκεί βλέπεις καθαρούς ορίζοντες και αληθινούς πόθους…</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">Ο πιο καθαρός έρωτας είναι εκεί που ζητάς τα πάντα μα τίποτα δεν θες να κάνεις δικό σου, φτάνουν οι αναπνοές σας που κυλούν μαζί εκείνα τα δευτερόλεπτα του ασίγαστου πάθους</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-5082175685199831820?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-42842584693937012172008-03-15T02:14:00.006+02:002008-03-16T15:33:31.528+02:00<p class="MsoNormal">Στολίδια, φιοριτούρες και μεταξωτά χαλιά στολίζουν τα ρούχα μας, τα σπίτια μας, τα αυτοκίνητα μας, την μπαγκαζιέρα μας, που κουβαλάμε πάντα δίπλα μας, μα κυρίως ένα μας από πίσω να τα ακολουθεί βιαία, να τους δίνει υπόσταση, να τα πνίγει, και να τα ερεθίζει βρώμικα κάθε φορά που το ξεχνάμε, λες και η πιο μεγάλη ανάγκη σε όλα αυτά είναι το ίδιο το μας, η ίδια η ανάγκη να έχουμε κάτι στην ιδιοκτησία μας, να μας ανήκει, να το ορίζουμε, να το διορθώνουμε, να το διαμορφώνουμε, να το δείχνουμε ως δικό μας, να το κρατάμε δεμένα γέρα δίπλα μας,<br /><o:p></o:p>Ένα <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(102, 0, 0);">μας </span>που μπαίνει δίπλα σε κάθε λογής στολίδι που απλόχερα χαρίσαμε στον εαυτό μας, ένα<span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(102, 0, 0);"> μας </span>που όμως θέλει να μας κάνει χυδαία να ξεχάσουμε κάτι; Να ξεφύγουμε από κάτι;<br />Ή ίσως να κρύψουμε κάτι;<br />Ένα <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(102, 0, 0);">μας</span> που το ξεχνάμε όταν έρχεται η ώρα των λαθών, της ξεφτίλας και της βρώμικης ώρας του καθαρίσματος των περιττωμάτων της άθλιας καθημερινότητας.</p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p>Μα αυτό που με ενοχλεί πίοτερο είναι η ίδια η λογική του στολιδιού, η ίδια η ανάγκη που μας γεννιέται καθημερινά να καλύψουμε με όμορφες λέξεις, τρόπους, σκέψεις την γύμνια μας.<br />Μα νομίζουμε αλήθεια ότι πίσω από τόσα ψεύτικα είδωλα δεν θα έβλεπε ο σύντροφος μας, οι άνθρωποι μας, οι γύρω μας, την ειλικρινή και χωρίς κοσμήματα αλήθεια μας; Μα οι πράξεις μας ο ίδιος ο τρόπος που φοράμε όλα αυτά δεν κρύβουν κάτι μα δείχνουν μες την υπερβολή τους αυτό που θέλουμε να κρύψουμε.<br />Δεν έχουμε και δεν είχαμε ποτέ διπλή υπόσταση, δεν ήμασταν ποτέ δυο πάντα ένα ήμασταν, και ως ένα πορευόμαστε, μιλάμε, επικοινωνούμε, ερωτευόμαστε, απεργούμε, μαχόμαστε, ζούμε, αναπνέουμε.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_nybO-bXGufs/R90hbeE5z3I/AAAAAAAAACc/9onMvIorOZ8/s1600-h/img_1333.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_nybO-bXGufs/R90hbeE5z3I/AAAAAAAAACc/9onMvIorOZ8/s320/img_1333.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5178331902359752562" border="0" /></a><br /><o:p></o:p>Και κάπου εκεί οι σκέψεις του ταξιδευτή βρίσκουν λιμάνι, στους περιθωριακούς της γης ετούτης και ψάχνουν εκεί για μιαν αλήθεια, για μια ύπαρξη χωρίς περιττά <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(102, 0, 0);">μ</span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(102, 0, 0);">ας</span> και λοιπά κοσμήματα, και να ο μεγάλος γέλωτας του ίδιου του ποιητή...και πως θα μπορούσε να μην είναι τέτοιος άλλωστε, αναγκαιότητα κι αυτή της βαρβαρότητας των καπιταλιστικών πλεγμάτων...<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">πώς το 'φεραν η μοίρα και τα χρόνια</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">να μην ακούσεις έναν ποιητή</span></p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p>Μια ιντελιγέντσια που κρύβεται πίσω από το δάκτυλο της, που πατά πάνω σε ρεαλιστικές στάχτες και έχει για στέρεες βάσεις μεταφυσικές κτήσεις και παρακμιακούς συμβολισμούς. Μια καλλιτεχνική απάντηση που μένει μέχρι εκεί, έχοντας απαρνηθεί την επαναστατική της φύση. Μια νέα κάστα που ψάχνει να βρει μέσα στο χωνευτήρι της καρδιάς, όχι σε κανένα άλλο, το πορφυρένιο χρυσάφι της ζωής, βλέποντας από ψυχής τον κόσμο που ανοίγεται γύρω της...Σαν αιώνια κατάρα προς τον Μαγιακόφκσι που έχουν κάποιοι ακόμα στην κωλότσεπη, σπαράζει η πνοή<br /><o:p></o:p>-Σαν αφορισμοί, σου ακούγονται όλα αυτά σύντροφε;<br />-Όχι;<br />-Μα πως;<o:p><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">Ό</span></o:p><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">ταν η θηλιά αγαπητέ μου, φτάνει στο λαιμό, είναι η ώρα η αλήθεια να βγει γυμνή και μόνη της να πάει στην μάχη, αγέρωχη, με την περηφάνια του Παλαιστίνιου πρόσφυγα και την αντροσύνη Χιλιανού κοριτσιού 10 χρόνων μπρος στα τανκ της χούντας.</span></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-4284258469393701217?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-65665343161696439642008-03-15T01:34:00.005+02:002008-03-16T16:24:17.189+02:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">-Για ποια πραγματικότητα μου μιλάς; </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Για κείνη που ήθελα να ξεχάσω ότι ζω, μα βιαία με επανέφερε η ίδια η αίσθηση της απάτης που με έκανε να θέλω να φύγω από αυτήν;</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">-Δεν έφυγα ποτέ; </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">-Πως τολμάς;<br />Δεν έχεις το θάρρος καν να δεις πως δεν θέλω να κοιτάξω εκείνον τον καθρέφτη που εξαναγκαστικά έχεις βάλει μπροστά μου. Εσύ τον είδες; Εσύ κοιτάχτηκες; Και όταν κοιτάχτηκες τι είδες; Είδες εσένα ή είδες πάλι αυτό και μόνο που ήθελες; Για ποια πραγματικότητα μου μιλάς; Για εκείνη που θέλεις να μου πλασάρεις ότι ζεις εσύ; Εγωιστικό μου πλάσμα που θέλεις πάντα να κερδίζεις ακόμα και όταν έχεις γίνει σταχτή, ακόμα και όταν θλιβερά κείτεσαι γυμνός και αποστεωμένος στα ρημαδιά που δημιούργησες.</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Ω ναι, αγαπημένε μου μια είναι η πραγματικότητα, αυτή που ζω εγώ, αυτή που δεν θες να ζεις τελικά εσύ, αυτή που γράφει ιστορία και δεν ξεγράφει, αυτή που απογυμνώνει και αυτή που ντύνει, μέσα στις αντιφατικές της απολήξεις, ανάμεσα στον ενιαίο της σπαραγμό, αυτή είναι η ζωή.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_nybO-bXGufs/R90tReE5z5I/AAAAAAAAACs/DQKR_JY7Y0s/s1600-h/%CF%84%CF%83%CE%B5+%CE%BC%CE%B5+%CE%BF%CF%80%CE%BB%CE%BF.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_nybO-bXGufs/R90tReE5z5I/AAAAAAAAACs/DQKR_JY7Y0s/s320/%CF%84%CF%83%CE%B5+%CE%BC%CE%B5+%CE%BF%CF%80%CE%BB%CE%BF.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5178344924700594066" border="0" /></a> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0); text-align: justify;">Μην πας να νικήσεις την φορά του νερού, είσαι ήδη ηττημένος.</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><o:p><br /></o:p></p><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Συνεχίζοντας έναν συλλογισμό για τον καθρέφτη που επιβάλλεις στον διπλανό σου να δει, μήπως κ αντικρύσει το σπασμένο και φθαρμένο είδωλό του, λες και θαρρείς και θα καταφέρεις το ποθητό έτσι...<br /><o:p></o:p>Λίγες σκέψεις για τον τρόπο που θωρεί την πραγματικότητα η ματιά μας και πως την αναλύει και την κάνει πράξη ο νους μας. Μνήμες που ξεσπούν αλλοπρόσαλλα μέσα μας προσπαθώντας να δουν την αλήθεια και την ιστορικότητα της πορείας μας. Και εκεί ακριβώς το ταξίδι από τα κάτω ρέλια της ταξικότητας μας και πριν κατεβούμε στις μηχανές να βάλουμε μπρος, ένα κύκνειο άσμα προς αυτούς που θέλουν να με πείσουν για τα δήθεν αυτονόητα τους. Ένα σοκ μα πιο πολύ ένα δέος προς την πειθήνια θεώρηση της κάφτρας του τσιγάρου την ώρα που αυτή φλέγεται γοργά από τον αγέρα της νομοτελειακής, τι άλλο θα μπορούσε να είναι άλλωστε, αλλαγής.<br /><o:p></o:p>Μα πως θα μπορούσε αγαπημένοι μου να είναι η σύνδεση της θεωρίας με την πράξη, αν η μια δεν εμπεριείχε την άλλη όχι στην σμασμοδικότητα που θέλουμε να της φορέσουμε, μα στην ολότητα της, στο <span style="" lang="DE">G</span><span style="" lang="EN-US">anzes</span> της. Πως αλλιώς θα μπορούσε κανείς να θωρήσει τα πραττόμενα του, αν δεν τα έβλεπε με το πρίσμα που αναλύει την ίδια την πραγματικότητα στην οποία το δίχως άλλο απλά αισθάνεται ότι ζει, χωρίς να θέλει ίσως, να μην το αφήνουν, να μην τους αφήνει ο ίδιος, να βιώσουν την ίδια την υλική μας υπόσταση, ακόμα πιο βαθιά μπαίνει εδώ η αναγκαιότητα επαπροσδιορισμού της ίδιας της ύλης.<br /><o:p></o:p>Όχι μόνο στην ακαθόριστη και περιστροφική κίνηση που θέλουν κάποιοι να της φορέσουν, δείγμα τάχα μια έντεχνης καλλιτεχνικής θεώρησης του κόσμου τούτου, μα στην πορεία που η ίδια ευτυχώς-πλεονασμός- αυθύπαρκτα έχει διαλέξει.<br />Στην προσπάθεια εκείνη λοιπόν να μπουν όλοι αυτοί οι κουλτουριάρηδες πιο βαθιά<span style=""> </span>στο είναι τους, λησμονούν το ίδιο το αυτονόητο, μα πως θα δουν κάτι διαφορετικό από αυτό που θωρούν όταν κοιτούν στο περβάζι της ζωής τους. Λες και η μεταφυσική ή ορθολογική προσέγγιση είναι ένα φόρεμα που το αλλάζουμε με στολίδια ανάλογα την περίσταση, ή λίγο ακόμα πιο βαθιά λες και είναι ολόκληρη γκαρνταρόμπα την οποία εναλλάσσουμε ανάλογα με το μικροαστικό ή μεσοαστικό μπουζουξίδικο που θέλουμε να μεταφέρουμε την ταπεινή μα όχι μάταιη ύπαρξη μας.<br /><o:p></o:p>Μα είναι δυνατόν, σύντροφοι, το πρωί να ταξιδεύουμε ως μετανάστες και το βράδυ ως οδοιπόροι μιας ζωής γεμάτης υλικά πλούτη;<br />Είναι δυνατόν να το βράδυ να πίνεις βότκα με λεμόνι και το πρωί μαρτίνι με ελιά το δίχως άλλο αργεντίνικη;<br />Ή μήπως αλλάζεις μορφή κάθε που θωρείς την ομορφιά της δικιάς σου κυράς, κτήμα και αυτό της χυδαίας ύπαρξης σου;<br /><o:p></o:p>Δεν θα με πείσεις αγαπημένε μου, όπως και να ναι το όνομα που παίρνεις είτε με την συνειδητή ελληνοφρένεια σου είτε με την ασυνείδητη περιήγηση σου στο κόσμο των καμένων και καταραμένων.<br />Η ίδια μάτια είναι που κοιτά την Βαγδάτη που καίγεται, η ίδια και την Τουρκία που θέλει τάχα να κατακτήσει πάλι την δύστυχη Ευρώπη, η ίδια είναι που θωρείς τον εαυτό σου και εισπράττεις τον ιδιοκτησία σου, σαν μετουσίωση του ίδιου σου το εγώ. Διαλεκτική συνύπαρξη, διαλεκτική σκέψη, αντανάκλαση της κίνησής που συντελείται με αντιθέσεις, φτάνοντας μέσα από την ίδια την ταξική διαρκή πάλη των αντιθέτων στην τελική σύνθεση που καθορίζει, πως θα μπορούσε άλλωστε διαφορετικά την ζωή, στην φύση και τελικά στην ίδια την πραγματικότητα που βιώνουμε σε κάθε πολιτική εποχή.<br /><o:p></o:p>Έτσι το σοκ που περιμένεις εσύ να δω εγώ, το έχω ήδη δει, <span style="font-style: italic;">και εγώ μα και εσύ αγαπημένε μου,</span> καθημερινά γύρω μου στην διακαή πάλη του να επικρατήσει μέσω του εμπειρισμού ή ακόμα χειρότερα του εμπειριοκριτικισμού που εσύ με έντεχνο τρόπο θες να μου φορέσεις. Γιατί συνεχίζεις και μου μιλάς γι αυτό λοιπόν, θες να με πείσεις να πως ο κόσμος τούτος κινείται σε μια σφαίρα ιδεών πάνω από τα μελλούμενα, δεν ζεις φρικτά την βαρβαρότητα εσύ; <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">Κοίτα την στα ίσα λοιπόν, χωρίς φόβο, όπως ο ειλικρινής και μόνο πολεμιστής κοιτά τον αγέρωχο στρατό των ήδη νικημένων εκ θέσεως.</span></p><div style="text-align: justify; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><br /></p><div style="text-align: justify;"><br /></div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-6566534316169643964?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-12067685092813406562008-03-13T22:26:00.002+02:002008-03-13T22:55:12.973+02:00<span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);"><span style="font-size:180%;">Ρίτσος-Λεοντής, καπνισμένο τσουκάλι</span><br /><br /></span>Τραγούδια που γράφτηκαν μέσα στην χούντα, κι βγήκαν σε δίσκο, λίγο μετα το 1975. Στίχοι του μεγάλου επαναστάτη Γιάννη Ρίτσου κ σύνθεση του μοναδικού Χρήστου Λεοντή. Αξέχαστες ερμηνείες ψυχής κι όχι απλά φωνής του Αρχάγγελου της Κρήτης, της λατρεμένης μου Τάνιας κ του αξέχαστου Βασίλη Μπάρνη, που μετά το Τσουκάλι χάθηκε απο τα μουσικά δρώμενα.<br />Στον δίσκο αυτό, που σε όσους τον έχουν το γλυκό τσιτσίρισμα του πικ απ, απο τις χιλιάδες φορές που τον έπαιξε, μας θυμίζει κάθε φορά που το ξαναακούμε πόσα όνειρα κάναμε στο άκουσμα του, πόσες ελπίδες μας γέννησε, πόσους έρωτες αποχαιρετήσαμε, με πόσους συντρόφους λογομαχήσαμε για όλα τα θέματα του κόσμου υπο τους ήχους του κι μετά χαμογελάσαμε καθώς ακουγαμε...το εμείς αδερφέ μου.<br />κι έπειτα τις δύσκολες στιγμές μετά τις απογοητεύσεις της καθημερινότητας, ο ήχος της μουσικής κ η φωνή του κρητικού λυράρη, μας ανεβάζαν την ψυχή, μας την γεμίζαν πίστη κ αισιοδοξία κ έτσι το επόμενο πρωί το χαμόγελο κ η μαχητικότητα φουντώναν στις καρδιές μας.<br />Τυχεροί όσοι ακούσαν τον λυράρη της Κρήτης να το τραγουδά ζωντανά μπροστά τους, για τις επόμενες γενίες μας μένει η θύμηση του...υπεραρκετή κι αυτη.<br />Για τα λόγια του Ρίτσου, δεν έχω να πω κάτι, όλα θα ταν λίγα κ λειψά. Φτάνει μονάχα να πω, πως η απλότητα, η μεστότητα κ η δίχως στολίδια σιγουριά για την νίκη μας, είναι τα ελάχιστα που μπορεί κανείς να αναγνωρίσει<br />σε μια πρώτη ανάγνωση.<br />Ένα έργο που στηρίζεται σε όργανα όλων των ειδών (παραδοσιακά, πνευστά, «κλασικά»).<br />Μια τελευταία πληροφορία πρίν σας αφήσω στους στίχους, να σας ταξιδέψουν..<br />Το τραγούδι «Αύριο μπορεί να μας σκοτώσουν», το οποίο αποδίδει με τον ιδανικότερο τρόπο η Τάνια, το έγραψε ο Ρίτσος το 1948, στο Στρατόπεδο Συγκέντρωσης Πολιτικών Κρατουμένων στο Κοντοπούλι Λήμνου και οι περιγραφές του είναι πράγματι συγκλονιστικές.<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >Άυριο μπορεί να μας σκοτώσουν</span><br /><br />Χαμογελάμε κατά μέσα. Αυτό το χαμόγελο, το κρύβουμε τώρα.<br />Παράνομο χαμόγελο, όπως παράνομος έγινε κι ο ήλιος,<br />παράνομη και η αλήθεια. Κρύβουμε το χαμόγελο,<br />όπως κρύβουμε στην τσέπη μας, τη φωτογραφία της αγαπημένης μας,<br />όπως κρύβουμε την ιδέα της λευτεριάς, ανάμεσα στα δυο φύλλα της καρδιάς μας.<br />Όλοι εδώ πέρα έχουμε έναν ουρανό και το ίδιο χαμόγελο.<br /><br />Αύριο μπορεί να μας σκοτώσουν. Αυτό το χαμόγελο,<br />κι αυτόν τον ουρανό, δεν μπορούν να μας τα πάρουν.<br /><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >Αυτά τα κόκκινα σημάδια</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><br />Αυτά τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους, μπορεί να 'ναι κι από αίμα.<br />Όλο το κόκκινο στις μέρες μας είναι αίμα,<br />μπορεί να 'ναι κι απ' το λιόγερμα, που χτυπάει στον απέναντι τοίχο.<br /><br />Κάθε δείλι τα πράγματα κοκκινίζουν πριν σβήσουν<br />και ο θάνατος είναι πιο κοντά. Έξω απ' τα κάγκελα,<br />είναι οι φωνές των παιδιών, και το σφύριγμα του τρένου.<br /><br />Τότε τα κελιά γίνονται πιο στενά<br />και πρέπει να σκεφτείς το φως σ' έναν κάμπο με στάχυα,<br />και το ψωμί στο τραπέζι των φτωχών<br />και τις μητέρες να χαμογελάνε στα παράθυρα,<br />για να βρεις λίγο χώρο να απλώσεις τα πόδια σου.<br /><br />Κείνες τις ώρες, σφίγγεις το χέρι του συντρόφου σου,<br />γίνεται μια σιωπή γεμάτη δέντρα,<br />το τσιγάρο κομμένο στη μέση, γυρίζει από στόμα σε στόμα,<br />όπως ένα φανάρι που ψάχνει το δάσος, βρίσκουμε τη φλέβα<br />που φτάνει στην καρδιά της άνοιξης, χαμογελάμε.<br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >Εδώ είναι ένα φως αδερφικό</span><br /><br />Εδώ είναι ένα φως αδελφικό, απλά τα χέρια και τα μάτια.<br />Εδώ δεν είναι να 'μαι εγώ πάνω από σένα, ή εσύ πάνω από μένα.<br />Εδώ είναι να 'ναι ο καθένας μας πάνω από τον εαυτό του.<br /><br />Εδώ είναι ένα φως αδελφικό, που τρέχει σαν ποτάμι δίπλα στον μεγάλο τοίχο.<br />Αυτό το ποτάμι το ακούμε ως και μέσα στον ύπνο μας.<br />Κι όταν κοιμόμαστε, το 'να μας χέρι κρεμασμένο απ' όξω απ' την κουβέρτα,<br />βρέχεται μέσα σε τούτο το ποτάμι.<br /><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >Κι έρχομαι μονάχα να σε αγκαλίασω</span><br /><br /><br />Κι έρχομαι μοναχά να σ' αγκαλιάσω και να κλάψω αδελφέ μου,<br />όπως ο ερωτευμένος που γυρνάει από χρόνια στην καλή του,<br />και μ' ένα του φιλί, της λέει όλα τα χρόνια που περίμενε,<br />κι όλα τα χρόνια που τους περιμένουν, πέρα απ' το φιλί τους.<br /><br />ΑΠΑΓΓΕΛΕΙ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ<br />Η καρδιά μου είναι τώρα ένα φαρδύ χωματένιο τσουκάλι,<br />που μπήκε πολλές φορές στη φωτιά,<br />που μαγείρεψε χιλιάδες φορές για τους φτωχούς<br />για τους ξωμάχους, για τους περατάρηδες<br />για τους εργάτες και για τις πικρές μανάδες τους,<br />για τον πεινασμένο ήλιο, για τον κόσμο-ναι για όλο τον κόσμο<br />ένα φτωχό, καπνισμένο μαυρισμένο τσουκάλι,<br />που κάνει καλά τη δουλειά του.<br />Και τούτο το τσουκάλι βράζει, βράζει τραγουδώντας<br /><span style="font-size:130%;"><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">Αυτοί που περιμένουν</span></span><br /><br />Έπεσε ο άνεμος, σιωπή. Στη γωνιά της κάμαρας,<br />ένα αλέτρι συλλογισμένο, περιμένει τ' όργωμα.<br />Ακούγεται πιο καθαρά, το νερό που κοχλάζει στο τσουκάλι.<br /><br />Αυτοί που περιμένουν στον ξύλινο πάγκο,<br />είναι οι φτωχοί, οι δικοί μας οι δυνατοί,<br />είναι οι ξωμάχοι κι οι προλετάριοι,<br />κάθε τους λέξη είναι ένα ποτήρι κρασί<br />μια γωνιά μαύρο ψωμί<br />ένα δέντρο πλάι στο βράχο<br />ένα παράθυρο ανοιχτό στη λιακάδα.<br />Είναι οι δικοί μας Χριστοί, οι δικοί μας Άγιοι.<br /><br />ΑΠΑΓΓΕΛΕΙ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ<br />Τα δαχτυλικά τους αποτυπώματα, δεν είναι μονάχα στα μητρώα των φυλακών,<br />φυλάγονται στα αρχεία της ιστορίας,<br />τα δαχτυλικά τους αποτυπώματα, είναι οι πυκνές σιδηροδρομικές γραμμές,<br />που διασχίζουν το μέλλον.<br />Κι η καρδιά μου εμένα, τίποτα πιότερο συντρόφια μου, ένα πήλινο μαυρισμένο τσουκάλι,<br />που κάνει καλά τη δουλειά του.<br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >Έχεις ακόμα να κλάψεις πολύ</span><br /><br />Τώρα το δέντρο σε κοιτάει κατάματα μέσα απ' τα φύλλα του,<br />η ρίζα σου δείχνει όλο το δρόμο της,<br />εσύ κοιτάς κατάματα τον κόσμο δεν έχεις τίποτα να κρύψεις.<br />Τα χέρια σου είναι καθαρά, πλυμένα με το χοντρό σαπούνι του ήλιου,<br />τα χέρια σου τ' αφήνεις στο συντροφικό τραπέζι ξέσκεπα,<br />τα εμπιστεύεσαι στα χέρια των συντρόφων σου.<br />Η κίνησή τους είναι απλή, γεμάτη ακρίβεια.<br />Κι όταν ακόμη βγάζεις μια τρίχα απ' το σακάκι του φίλου σου,<br />είναι σαν να βγάζεις ένα φύλλο απ' το ημερολόγιο<br />επιταχύνοντας το ρυθμό του κόσμου.<br />Μ' όλο που το ξέρεις πως έχεις ακόμη να κλάψεις πολύ<br />ώσπου να μάθεις τον κόσμο να γελάει.<br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >Κι να αδερφέ μου</span><br /><br />Και να αδερφέ μου<br />που μάθαμε να κουβεντιάζουμε<br />ήσυχα, ήσυχα κι απλά.<br />Καταλαβαινόμαστε τώρα<br />δε χρειάζονται περισσότερα.<br /><br />Κι αύριο λέω θα γίνουμε<br />ακόμα πιο απλοί.<br />Θα βρούμε αυτά τα λόγια<br />που παίρνουνε το ίδιο βάρος<br />σ' όλες τις καρδιές,<br />σ' όλα τα χείλη,<br />έτσι να λέμε πια<br />τα σύκα-σύκα<br />και τη σκάφη-σκάφη.<br /><br />Κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι<br />και να λένε:<br />"Τέτοια ποιήματα<br />σου φτιάχνω εκατό την ώρα".<br />Αυτό θέλουμε κι εμείς.<br />Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε<br />για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου,<br />απ' τον κόσμο.<br />Εμείς τραγουδάμε<br />για να σμίξουμε τον κόσμο.<br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >Κι όχι να πείτε </span><br /><br />Προλογίζει ο ποιητής.<br /><br />Τότες βγάζαν λόγους στις ξύλινες εξέδρες, στα μπαλκόνια, φωνάζαν τα ραδιόφωνα,<br />ξανάλεγαν τους λόγους, Πίσω απ' τις σημαίες κρυβόταν ο φόβος, μέσα στα τύμπανα<br />αγρυπνούσαν οι σκοτωμένοι. Κανείς δεν καταλάβαινε τίποτα. Οι σάλπιγγες μπορεί<br />να δίναν το ρυθμό στα βήματα, δε δίναν το ρυθμό στη καρδιά. Ψάχναμε το ρυθμό.<br />Εμείς αγρυπνούσαμε, μαζεύαμε τη σκόρπια βουή των δρόμων, μαζεύαμε τα σκόρπια<br />βήματα, βρίσκαμε το ρυθμό, τη καρδιά τη σημαία. Λοιπόν δεν είναι ανάγκη να φωνάξω<br />για να με πιστέψουν, να πουν:" Όποιος φωνάζει έχει το δίκιο". Εμείς το δίκιο το 'χουμε<br />μαζί μας και το ξέρουμε. Κι όσο σιγά κι αν σου μιλήσω, ξέρω πως θα με πιστέψεις.<br />Συνηθίσαμε στη σιγανή κουβέντα στα κρατητήρια, στις συνεδριάσεις, στη συνωμοτική<br />δουλειά της κατοχής. Συνηθίσαμε στα μικρά σταράτα λόγια πάνω απ' το φόβο και πάνω<br />απ' τον πόνο. Ημέρα, ώρα, σύνθημα, στις τρομερές μουγκές γωνιές της νύχτας, στις<br />διασταυρώσεις του χρόνου που μια στιγμή τις φώτιζε ο προβολέας του μέλλοντος.<br />Βιαστικά λόγια, μια μικρή περίληψη της ζωής, τα κύρια σημεία μονάχα, γραμμένα<br />στο κουτί των τσιγάρων ή σ' ένα τόσο δα χαρτί κρυμμένο στο παπούτσι ή στο στρίφωμα<br />του σακακιού μας. Ένα μικρό χαρτί σαν ένα μεγάλο γεφύρι πάνω απ' το θάνατο.<br />Α, βέβαια όλα τούτα θα πουν, δεν είναι τίποτα. Όμως εσύ αδερφέ μου ξέρεις πως από τούτα<br />τα απλά λόγια , από τούτες τις απλές πράξεις, από τούτα τα απλά τραγούδια μεγαλώνει<br />το μπόι της ζωής, μεγαλώνει ο κόσμος, μεγαλώνουμε...<br /><br /><br />Κι όχι να πείτε που 'κανα<br />και τίποτα σπουδαίο,<br />μόνο που πέρασα κι ακούμπησα<br />στον ίδιο τοίχο π' ακουμπήσατε.<br /><br />Κι όχι να πείτε που 'κανα<br />και τίποτα σπουδαίο,<br />μόνο που φόρεσα τις ίδιες<br />χειροπέδες που φορέσατε.<br /><br />Κι όχι να πείτε που 'κανα<br />και τίποτα σπουδαίο,<br />μόνο που πόνεσα μαζί σας<br />κι ονειρεύτηκα μαζί σας.<br /><br />Μόνο που σε βρήκα και με βρήκες<br />και με βρήκες σύντροφε.<br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >Λοιπόν παιδία μου</span><br /><br />Προλογίζει ο ποιητής.<br /><br />Τότες βγάζαν λόγους στις ξύλινες εξέδρες, στα μπαλκόνια, φωνάζαν τα ραδιόφωνα,<br />ξανάλεγαν τους λόγους, Πίσω απ' τις σημαίες κρυβόταν ο φόβος, μέσα στα τύμπανα<br />αγρυπνούσαν οι σκοτωμένοι. Κανείς δεν καταλάβαινε τίποτα. Οι σάλπιγγες μπορεί<br />να δίναν το ρυθμό στα βήματα, δε δίναν το ρυθμό στη καρδιά. Ψάχναμε το ρυθμό.<br />Εμείς αγρυπνούσαμε, μαζεύαμε τη σκόρπια βουή των δρόμων, μαζεύαμε τα σκόρπια<br />βήματα, βρίσκαμε το ρυθμό, τη καρδιά τη σημαία. Λοιπόν δεν είναι ανάγκη να φωνάξω<br />για να με πιστέψουν, να πουν:" Όποιος φωνάζει έχει το δίκιο". Εμείς το δίκιο το 'χουμε<br />μαζί μας και το ξέρουμε. Κι όσο σιγά κι αν σου μιλήσω, ξέρω πως θα με πιστέψεις.<br />Συνηθίσαμε στη σιγανή κουβέντα στα κρατητήρια, στις συνεδριάσεις, στη συνωμοτική<br />δουλειά της κατοχής. Συνηθίσαμε στα μικρά σταράτα λόγια πάνω απ' το φόβο και πάνω<br />απ' τον πόνο. Ημέρα, ώρα, σύνθημα, στις τρομερές μουγκές γωνιές της νύχτας, στις<br />διασταυρώσεις του χρόνου που μια στιγμή τις φώτιζε ο προβολέας του μέλλοντος.<br />Βιαστικά λόγια, μια μικρή περίληψη της ζωής, τα κύρια σημεία μονάχα, γραμμένα<br />στο κουτί των τσιγάρων ή σ' ένα τόσο δα χαρτί κρυμμένο στο παπούτσι ή στο στρίφωμα<br />του σακακιού μας. Ένα μικρό χαρτί σαν ένα μεγάλο γεφύρι πάνω απ' το θάνατο.<br />Α, βέβαια όλα τούτα θα πουν, δεν είναι τίποτα. Όμως εσύ αδερφέ μου ξέρεις πως από τούτα<br />τα απλά λόγια , από τούτες τις απλές πράξεις, από τούτα τα απλά τραγούδια μεγαλώνει<br />το μπόι της ζωής, μεγαλώνει ο κόσμος, μεγαλώνουμε...<br /><br /><br />Κι όχι να πείτε που 'κανα<br />και τίποτα σπουδαίο, (δις)<br />μόνο που πέρασα κι ακούμπησα<br />στον ίδιο τοίχο π' ακουμπήσατε. (δις)<br /><br />Κι όχι να πείτε που 'κανα<br />και τίποτα σπουδαίο, (δις)<br />μόνο που φόρεσα τις ίδιες<br />χειροπέδες που φορέσατε. (δις)<br /><br />Κι όχι να πείτε που 'κανα<br />και τίποτα σπουδαίο, (δις)<br />μόνο που πόνεσα μαζί σας<br />κι ονειρεύτηκα μαζί σας. (δις)<br /><br />Μόνο που σε βρήκα και με βρήκες<br />και με βρήκες σύντροφε. (δις)<br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >Τούτες τις μέρες</span><br /><br />Τούτες τις μέρες ο άνεμος μας κυνηγάει, μας κυνηγάει<br />Γύρω σε κάθε βλέμμα το συρματόπλεγμα<br />γύρω στην καρδιά μας το συρματόπλεγμα<br />γύρω στην ελπίδα το συρματόπλεγμα<br />Πολύ κρύο, πολύ κρύο, πολύ κρύο εφέτος<br /><br />Πιο κοντά, πιο κοντά<br />μουσκεμένα χιλιόμετρα μαζεύονται γύρω τους<br /><br /><span style="font-size:130%;"><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">Τώρα είναι δικό σας αυτός ο δρόμος</span></span><br /><br />Ήταν μακρύς ο δρόμος ως εδώ! Πολύ μακρύς αδελφέ μου.<br />Οι χειροπέδες βάραιναν τα χέρια. Τα βράδια που ο μικρός γλόμπος<br />κουνούσε το κεφάλι του λέγοντας "πέρασε η ώρα"<br />εμείς διαβάζαμε την ιστορία του κόσμου σε μικρά ονόματα<br />σε κάποιες χρονολογίες σκαλισμένες με το νύχι στους τοίχους<br />των φυλακών, σε κάτι παιδιάστικα σχέδια των μελλοθανάτων.<br />Μια καρδιά, ένα τόξο, ένα καράβι που ‘σκιζε σίγουρα το χρόνο,<br />σε κάποιους στίχους που ‘μειναν στη μέση για να τους τελειώσουμε,<br />σε κάποιους στίχους που τελειώσαν για να μην τελειώσουμε.<br /><br />Ήταν μακρύς ο δρόμος ως εδώ, δύσκολος δρόμος.<br />Τώρα είναι δικός σου αυτός ο δρόμος. Τον κρατάς<br />όπως κρατάς το χέρι του φίλου σου, και μετράς το σφυγμό του,<br />πάνω σε τούτο το σημάδι που άφησαν οι χειροπέδες.<br />Κανονικός σφυγμός. Σίγουρο χέρι.<br />Κανονικός σφυγμός. Σίγουρος δρόμος.<br /><br /><br />Μέσα στις τσέπες του παλιού πανωφοριού τους<br />έχουν μικρά τζάκια να ζεσταίνουν τα παιδιά<br />Κάθονται στον πάγκο κι αχνίζουν<br />απ' τη βροχή και την από στάση<br />Η ανάσα τους είν' ο καπνός ενός τραίνου<br />που πάει μακριά, πολύ μακριά<br />Κουβεντιάζουν<br />και τότε η ξεβαμμένη πόρτα της κάμαρας<br />γίνεται σαν μητέρα που σταυρώνει τα χέρια της<br />κι ακούει<br /><br />Πιο κοντά, πιο κοντά<br />Τούτες τις μέρες...<br />Πιο κοντά, πιο κοντά<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-1206768509281340656?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-63362983277296153112008-03-12T20:45:00.003+02:002008-03-12T21:08:00.098+02:00<a href="http://bp2.blogger.com/_nybO-bXGufs/R9gp_-E5zzI/AAAAAAAAAB8/3DVebHO0iAU/s1600-h/getImage%5B1%5D.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp2.blogger.com/_nybO-bXGufs/R9gp_-E5zzI/AAAAAAAAAB8/3DVebHO0iAU/s320/getImage%5B1%5D.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5176933950634446642" /></a><br /><em><strong>Είπατε ό,τι είχατε να πείτε<br />προσοχή!<br />Η μνήμη όταν επιστρέφει εκδικείται<br />με τις ίδιες άδειες λέξεις<br />που σ' αυτήν θα αποταθείτε<br /><br />Η ζωή ενθάδε κείται<br />και όχι μόνον η ζωή</strong></em><br /><br /><br />Με αφορμή τον εθνικιστικο παροξυσμό των τελευταίων ημερών, μα κι κάποια λόγια ενός συντρόφου, σκεφτομουν τις μνημες και τις ταφοπλακες ονειρων και ιστοριων...ενστικτων και τρικυμιασμενων παραικλησεων, αλλα κυριως μνημες αντιφατικες του χθες που δημιουργουν εμμονες στο αυριο, μα ακομα πιο απλα μνημες ιστορικες που επιστρεφουν σαν εφιαλτης, που ακομα δεν εχει αποθανει, στο σημερα<br /><br />ατερμονες συζητησεις πανω σε μια εκφυλισμενη μεταφυσικη, ξεχασμενος στις παραγκες του χθες; ορθολογισμος, και η μνημη του χθες, σπερνει εφιαλτες και εκχυνει υγρα κωμωδιας<br /><br />μέσα στους επικηδείους της ελληνικότητας της μακεδονίας <em>μας </em>κ τις μυθικές κορώνες όλων των πατριωτων κ εθνικιστικων μουλαριων στα αλλα διαφορα καναλιά της υποκουλτουρας μας, χάσαμε το νοημα, χασαμε το νημα της ιδιας της ιστοριας που σαν ανιδεοι εραστες μιας παραφρονης εμμονης-δικια μας ή αλλονων- δεν εχει σημασια, καταφερνουμε καθημερινα να απογυμνωνουμε με τον πιο ευρηματικα μεταφυσικο τροπο. σαν ταξιδευτης που χανεται στις πλανες του μυαλου του, ή καλυτερα σαν γερικος λοστρομος που χανεται στο γερμανικο νουμερο της γεφυρας μετα απο μερες μες στα κυμματα και βλεπει για στερια το κοκκινο λαμπυρισμα του τσιγγαρου του.<br />καπως ετσι περιπλανιομαστε μεσα στην φιλοσοφικη χυδαιοτητα, που φτανει στην αηδια της ατερμονης μυθοπλασιας, στην παραφροσυνη ενος νεου ελληνοφερτου και αυτου,φυσικα, και δια παντα, ερωτα με τα στοιχεια της συνθετης απλοποιησης των παντων...<br /><br />...ο επικηδειος της ιστοριας; μα ειναι δυνατον...της φορεσαμε μαυρα και την σερνουμε απο λιμανι σ αγκαλια και απο εκει σε ερωτες και μεταφυσικα μπουζουκια του μικροαστισμου μας...μα δεν ακουσε κανεις τις ιαχες του καρολου για την φαρσα και την πλανη;<br /><br /><strong><em>δεν ακουει κανεις τις σπαρακτικες κραυγες του υλισμου και της διαλεκτικοτητας ή εστω του γυμνου ορθολογισμου; μαλλον η απαντηση δωθηκε, και οχι στον νοθευμενο καφε του κυριου ευρωπη αλλα στην νοθευμενη ζαχαρη του γερου-δασκαλου</em></strong><br /><br />και ομως υπαρχει παντα στην ζωη μια πορεια οχι κυκλικη, μα διαλεκτικη αυτη που κυλαει και τα τραβαει αθελα ή και ηθελημενα ολα μαζι της, με επιγνωση ή οχι του κινδυνου, το ποταμι των μπουρδελων που θα μενουν παντα ανοιχτα ειναι η διεξοδος και λυση τελικα του μυστηριου για τους παλιατσους της πλασης τουτης, αν φυσικα αυτο ηταν ποτε τετοιο<br /><br />μην ψαχνουμε να βρουμε λεξεις που δεν εχουν ειπωθει μα ουτε την απολυτη σοφεια στην ελληνικοτητα των ηδη ειπωμενων, ροδα δεν ειναι αν δεν την φτιαξεις τετοια και τοτε θα κυλησσει συνειδητα; υποσυνειδητα; ασυνειδητα; μα θα κυλησσει!<br /><br /> αχ καρολε καμαρωσε τις περιστερες σου και τους αετους σου, ακομα ψαχνουμε τα δυστυχα, την κλωστη που αφησες στην ιστορια, τα ρελια περιμεναν εναν αερα να τα καθαρισει και εμεις ακομα ψαχνουμε, διαφωνουμε και οργιζομαστε αν αυτα υπαρχουν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-6336298327729615311?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-42388930257834675682008-03-11T22:04:00.004+02:002008-03-12T18:42:48.847+02:00δεν θελησε ο εν λογω να το βαλει μοναχός του, <br />μα επειδη ο τροπος να προκαλεσεις καποιον, ειναι να κανεις αυτος που κεινος δεν ηθελε ή δεν τολμησε...<br /><br />το παραθετω εγω...<br /><br /><br />Αντισταθείτε<br />σ' αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι και λέει: <br />καλά είμαι εδώ. <br />Αντισταθείτε σ' αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι και λέει: <br />Δόξα σοι ο Θεός. <br />Αντισταθείτε στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών <br />στον κοντό άνθρωπο του γραφείου στην εταιρεία εισαγωγαι-εξαγωγαι <br />στην κρατική εκπαίδευση <br />στο φόρο <br />σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.<br /><br />Αντισταθείτε<br />σ' αυτόν που χαιρετάει απ 'την εξέδρα ώρες ατελείωτες τις παρελάσεις<br /> σ' αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν<br /> σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.<br /><br />Αντισταθείτε πάλι σ 'όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι στον πρόεδρο του Εφετείου<br /> αντισταθείτεστις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες <br />σ' όλα τ 'ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε πίνουν καφέδες σύνεδροι <br />συμβουλάτοροι σ' όλους που γράφουν λόγους <br />για την εποχή δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα <br />στις κολακείες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις από γραφιάδες και δειλούς<br /> για το σοφό αρχηγό τους.<br /><br />Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών και διαβατηρίων <br />στις φοβερές σημαίες των κρατών <br />και τη διπλωματία στα εργοστάσια πολεμικών υλών<br /> σ' αυτούςπου λένε λυρισμό τα ωραία λόγια στα θούρια <br />στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους <br />στους θεατές στον άνεμο<br /> σ' όλους του αδιάφορους και τους σοφούς <br />στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας ως και σε μένα,<br /> σε μένα ακόμα που σας ιστορώ αντισταθείτε.<br />Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την Ελευθερία.<br /><br />Μιχάλης Κατσαρός<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-4238893025783467568?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-24562187638182302602008-03-11T21:57:00.007+02:002008-03-12T18:42:48.849+02:00<a href="http://bp0.blogger.com/_nybO-bXGufs/R9fLsuE5zwI/AAAAAAAAABk/N6NkvcStLTY/s1600-h/118924613447804800%5B1%5D.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp0.blogger.com/_nybO-bXGufs/R9fLsuE5zwI/AAAAAAAAABk/N6NkvcStLTY/s400/118924613447804800%5B1%5D.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5176830265828953858" /></a><br />τις τελευταίες μέρες κάποιος ευγενής κατά τα λοιπά άνθρωπος μου το θύμισε<br /><br />κι επειδή κρύβει την πιο μεστή αλήθεια της ερωτικής πράξης, σας το παραχωρώ<br /><br />Ν΄ αποπλανάς αγγέλους μόνο στο άψε-σβήσε:<br />Στριμωξ΄ τον νέτα-σκέτα στου σπιτιού την μπάση<br />Τη γλώσσα χώσε στο στόμα του, το χέρι ας φτάσει<br />κάτω από την φούστα, ώσπου να χύσει, στήσε<br />την όψη του στον τοίχο, σήκως΄ το φουστάνι<br />και γάμησε το. Κι΄ αν βογκάει απ΄ το γαμήσι<br />σξίξ΄ τον γερά και κάνε τον διπλά να χύσει<br />αλλιώς στα χέρια σου ένα σοκ θα σ΄ τον ξεκάνει.<br /><br />Πες του όλο χάρη με τον πισινό να σειέται<br />πες του τ΄ αρχίδια σου απαλά να σου τα πιάσει<br />πες του άφοβα να πέσει κάτω, να ησυχάσει<br />στη γλύκα, όσο ακόμα ανάμεσα ουρανού και γης κρεμιέται.<br /><br />Αλλά στα μάτια, όσο γαμάς, μην τον κοιτάζεις<br />και τις φτερούγες του, άνθρωπέ μου, μην του σπάζεις<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-2456218763818230260?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-29385772827985255822008-03-11T20:20:00.004+02:002008-03-12T18:43:54.278+02:00παγκόσμια ημέρα των θηλαστικων...ή καλυτερα των μαρσιποφορων<br />καθε τετοια μερα αισθανομαι λες κ κουβαλαω τα στηθια των αγελαδων που ειναι ετοιμα να ταισουν την μιση ανθρωποτητα κ εχω δικαιωματα προς ...προφυλαξη οπως το κυπριακο γαιδουρι,<br /><br />την ώρα που όλες οι κοπέλες ολων των ηλικιών βγαίνουν να γλεντήσουν την μέρα που ειναι αφιερωμένη σε αυτές, θα ήθελα να μείνω στα ιστορικά στοιχεία που οδήγησαν στην μέρα αυτη, να χαρακτηριστεί ως τέτοια, μίας κι τείνουμε όχι μονα να ξεχνάμε μα κι να καταπατάμε την ιστορική αλήθεια...<br />η 8η Μάρτη χαρακτηρίστηκε η μέρα της γυναίκας στην μνήμη των εργατών στα υφαντουργεία, που μετά απο πολύμηνο κ πολύ δύσκολο αγώνα, έπεσαν μαχώμενες στην Νέα Υόρκη από τις σφαίρες της αστυνομίας, μαχώμενες για ότι κ οι σύγχρονες τους γυρω στα 150 χρόνια μετα...δίκαιες ώρες εργασίας, ικανοποιητικούς μισθούς και ανθρώπινες συντάξεις. Η μνήμη της πρωτοπόρου επαναστάτριας Κλάρα Τσέτκιν είναι τούτη την μέρα, επιβεβλημένη. η γερμανίδα επαναστάτρια, μέλος τότε της Β'Διεθνούς, ζήτησε να χαρακτηριστεί αυτή η μέρα ως μέρα της γυναίκας. αυτο βέβαια κατάφερε να γίνει πράξη μόλις το 1977, μέσα από τον ΟΗΕ, ο οποίος θέλοντας να υποτάξουν τα επαναστατικά μυνήματα της τσετκιν, ονομασαν την μέρα, παγκόσμια ημέρα των δικαιωμάτων της γυναίκας και την διεθνή ειρήνη.<br />κ μόνο απο την ονομασία, μπορεί κάποιος να κρίνει το πως ο αστισμός, ο καπιταλισμός δλδ, καταφέρνει να υποτάξει το επαναστατικο περιεχόμενο σε ένα άκρος διαστρεβλωμενο μικροαστικό κ ρεφορμιστικό σύνθημα που εμπεριέχει μόνο στις λέξεις κάποιες σπίθες απο τις απαιτήσεις του κινήματος.<br /><br />αυτή την μέρα θα ήθελα να<br />μεινω μονο στην θυμηση μιας γυναικας, που τιμησε την πλαση τουτη με τον αγωνα της για λευτερια, Freiheit ist immer Freiheit der Andersdenkenden...η ελευθερια ειναι μονο ελευθερια για οσους σκεφτονται διαφορετικα<br /><br />θα αφησω απλα τα πασιγνωστα τελευταια λογια της...προς παγωμα οσων θωρουν πως κατι τετοιες μερες γιορτης γι αυτους, θα παραμεινουν για πάντα τετοιες...γι αυτους...<br /><br />Η ηγεσία απέτυχε. Ακόμα κι έτσι, η ηγεσία πρέπει να ξαναδημιουργηθεί από τις μάζες και μέσα από τις μάζες. Οι μάζες είναι το αποφασιστικό στοιχείο, είναι ο βράχος πάνω στον οποίο θα κτιστεί η τελική νίκη της επανάστασης. Οι μάζες ήταν στα ύψη ανέπτυξαν την ήττα αυτή σε μία από τις ιστορικές ήττες που είναι η τιμή και η δύναμη του διεθνούς σοσιαλισμού. Και γι αυτό η μελλοντική νίκη θα ανθίσει από αυτή την ήττα<br /><br />Τάξη βασιλεύει στο Βερολίνο! Ηλίθιοι μπράβοι! Η τάξη σας είναι χτισμένη στην άμμο. Αύριο κιόλας η επανάσταση θα ανυψωθεί με μια βροντή και με σαλπίσματα θα ανακοινώσει στον τρόμο σας: Ήμουν, Είμαι, Θα είμαι!»<br /><br />καπως ετσι πεθανε, και καπως ετσι την τιμησαν οσοι την πιστεψαν<br /><br />Η κόκκινη Ρόζα χάθηκε κι αυτή<br />Κανείς δεν ξέρει<br />Πού το κορμί της παραχώσαν<br />Έλεγε την αλήθεια στους φτωχούς<br />Γι’αυτό κι οι πλούσιοι την σκοτώσαν<br /><br />VENCEREMOS VENCEREMOS<br /><br />μα μετά τις θύμησες, ας καταλήξουμε στην ίδια την ταξικότητα του όμορφου κατα τ άλλα φύλλου.<br /><br />οι γυναικες ειναι οι πρωτες που θιγονται απο τις εκαστοτε εργασιακες ή ασφαλιστικες ρυθμισεις, ειναι οι πρωτες που θιγονται απο τα καθε λογης τερτιπια του καπιταλισμου που προσπαθοντας να σταματησει την αιμορραγια στα πνευμονια του, σουλουπωνει την ποδαγρα, ειναι οι πρώτες που τα υφιστανται γιατι ειναι κεινες που κυοφορουν την νεα εργατικη ταξη, ειναι κεινες που καλουνται να θρεψουν κ να μπολιασουν με επαναστατικοτητα ή με ραγιαδισμο την νεα εργατικη ταξη<br />ειναι εκεινες που καλουνται να κανουν δυο δουλειες για να ζησει η οικογενεια τους, κι ειναι εκεινες που υφιστανται τον κοινωνικο ρατσισμο σε καθε φτερουγισμα απεμπολησης απο τα μικροαστικα δεσμα τους<br /><br />κι ειναι δυστυχως κι εκεινη, που στο παιχνιδι της ισοτιμιας εχασε το πιο ομορφο στοιχειο της, την θηλυκοτητα της, την γυναικεια της φυση<br />σε μια μαχη δυναμης γινηκε αντρας κ σε μια μαχη υποταγης κ πισωγυρισματος απο το ενα ακρο, εγινε η υποτακτηκια του περση χαλιφη<br />σε ολα αυτα σιγουρα φταιει κ το πρωτο φεμινιστικο κινημα, που δεν εβαζε σαν στοχο την ισοτητα μα την ισοτιμια, που δεν εβαζε τα ταξικα χαρακτηριστικα του οποιου κινηματος απελευθερωσης των σκλαβωμενων κ υποδουλων σε μυρια δεσμα γυναικων, μα προταξε στην πλειονοτητα του μια <em>ανευ ορων</em> ισοτητα αγνοωντως κεινες τις ομορφες καμπυλες που μας γεμιζουν με διαφορετικοτητα κ κανουν την ζωη μας πιο λειτουργικη κ πιο γοητευτικη.<br />τα επομενα κινηματα δεν καταφεραν να δεσουν μητε τους ιστους της σεξουαλικης απελευθερωσης με το γυναικειο κινημα κ το επαναστατικο ρευμα της εποχης, κι ετσι εχουμε για αλλη μια φορα οπορτουνιστικους κ διεσπασμενους αγωνες που μας φτασαν στον εκφυλισμο που ζουμε σημερα.<br /><br />σαν γυναίκα δεν ζητω καμία διαφορετική αντιμετώπιση απο τους γύρω μου, φυσικα και θα πρεπει <em>να παλεψω μεσα απο το επαναστατικο κινημα και κομμα για τα δικαιωματα μου</em> ως γυναικα, με συγκεκριμενα ταξικα χαρακτηριστικα, μαχομενη παραλληλα να σπασει καθε θετικη διακριση <em>που αμβλυνει αντι να σμιλευει τελικα το δικαιωμα στην διαφορετικοτητα</em> σε μια κοινωνια απελευθερωμενη κι ισοτιμη...<br /><br />κλείνοντας ας θυμηθούμε τα λόγια της γερμανίδας επαναστάτριας, που τοσο υποτιμητικά έφαψαν οι κυβερνώντες κι όλα τα όμορφα φαγάδικα κ στριπτιτζαδικα σήμερα...<br /><br /><strong><em><span style="color:#ff0000;">Η ολοκληρωτική γυναικεία απελευθέρωση είναι αδύνατη χωρίς το Κομμουνισμό, όπως και ο Κομμουνισμός είναι αδιανόητος δίχως τη χειραφέτηση των γυναικών.</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-2938577282798525582?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-85993097846175769562008-03-11T17:31:00.007+02:002008-03-12T18:42:48.849+02:00Η ποιήση μας ανεβάζει σκαλοπάτια πιο ψηλά στην σκάλα των ονείρων, των ταξιδίων μα κυρίως της αντοχής.<br />λίγα λόγια ποιητών που μ ακολουθάνε χρόνια<br /><br />καλό σας ταξίδι<br /><br />Τους προβολείς στήσε<br />άπλετο φως στη ράμπα να πέφτει.<br /><br />Η δράση να κυλάει<br />να παρασέρνεται στη δίνη.<br />Η τέχνη δεν πρέπει ν’ αντανακλά<br />σαν τον καθρέφτη<br />μα σαν φακός να μεγεθύνει.<br /><br />Βλαδίμηρος<br /><br />Γιατί φόρεσα της λεηλασίας τη στολή ;<br />Γιατί φόρεσα το πουκάμισο του εμπρηστή;<br />Όχι, δεν το έκανα από πείνα<br />Όχι, δεν το έκανα από μάνητα σφαγής<br /><br />Μόνο και μόνο επειδή ‘μουν δούλος<br />Και με διέταξαν<br />ξεκίνησα για να σκοτώσω και να κάψω<br />Και τώρα πρέπει να με κυνηγήσουνε<br />Και τώρα πρέπει να με σφάξουνε<br />……<br />Και θα κείτουμαι κάτω απ’ τη γη που έχω ρημάξει<br />χαλαστής που κανείς δεν πονά για το χαμό του<br />Στεναγμός ανακούφισης θ’αναδεύει πάνω από τον τάφο μου<br /><br />Μπρεχτ<br /><br />Φωνή μου ράτσα υψικάμινου<br /><br />Πρώτον: σε θέλουνε ακίνδυνη και να ξεχνάς<br />κι ύστερα καλή μ' αυτούς φιλεναδίτσα<br />τρυφερή<br />υποσχετική<br />οι αχρείοι.<br /><br />Φωνή μου ράτσα υψικάμινου από πλευρό<br />ανοιχτό του αίλουρου, της ανηφόρας<br />απ' τα εννιά σκοινιά του βούρδουλα<br />κι ο ήλιος φίδι μες στο σύρμα.<br /><br />Μην ξεχάσεις~ φτύσ' τους.<br />Ας περιμένουν να σε σβήσω με νερό<br />ή κατά τες συνταγές αρχαίων Ελληνοσύρων<br />ας περιμένουν οι αχρείοι.<br /><br />Κακναβάτος<br /><br />Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής<br />των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,<br />και θα πεθάνω μια βραδιά, σαν όλες τις βραδιές,<br />χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.<br /><br />Για το Μαδράς, τη Σιγγαπούρ, τ' Αλγέρι και το Σφαξ<br />θ' αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία,<br />κι εγώ, σκυφτός σ' ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς,<br />θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία.<br /><br />Θα πάψω πιά για μακρινά ταξίδια να μιλώ,<br />οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα 'χω πιά ξεχάσει,<br />κι η μάνα μου, χαρούμενη, θα λέει σ' όποιον ρωτά<br />"Ηταν μιά λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει . . . "<br /><br />Μα ο εαυτός μου μιά βραδιάν εμπρός μου θα υψωθεί<br />και λόγο, ως ένας δικαστής στυγνός, θα μου ζητήσει,<br />κι αυτό το ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί,<br />θα σημαδέψει, κι άφοβα το φταίστη θα χτυπήσει.<br /><br />Κι εγώ, που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώ<br />σε κάποια θάλασσα βαθιά στις μακρινές Ινδίες,<br />θα 'χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ<br />και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.<br /><br />Καββαδίας<br /><br /><br />ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΩΝ ΑΓΝΟΗΜΑΤΩΝ<br /><br />Μια συμφορά τυλίγεται στο δέντρο.<br />Όλοι οι αδικούμενοι δέντρα<br />είναι αν το προτίμησαν αυτό,<br />μονάχα ν' αδικούνται.<br /><br />Η συμφορά με γήινο χρώμα τυλίγεται στο δέντρο.<br />Ω δύναμη της ζωής λιώσε της συμφοράς το κεφάλι.<br /><br />Καρούζος<br /><br />Πάψαν τα λόγια πια να αποτελούν χρησμό,<br />οι δυνατοί οι στίχοι προφητείες.<br />Με σύντεχνη ζωή σε δοτική γαλήνη<br />μας χάιδευε το μέτωπο η ωραία ειρήνη.<br /><br />Τα ευτυχισμένα πρόσωπα περίσσεψαν,<br />τα δροσερά παιδάκια έπαιζαν στους δρόμους,<br />ερωτευμένα πουλιά τραγουδούσαν στον ουρανό.<br /><br />Τώρα διδάσκουν στα σχολεία την εποχή των αγενών μετάλλων.<br />Τα φριχτά εγκλήματα που οι πρόγονοί τους διαπράξαν,<br />τις ακατανόητες πράξεις μας, τα ηλίθια έργα τέχνης,<br />τους ανάπηρους αιώνες της γήινης προϊστορίας.<br />Τεράστιο άσπρο περιστέρι με μαρμαρωμένο χαμόγελο<br />άπλωσε τις φτερούγες της η ωραία ειρήνη.<br /><br />Μες στο τεράστιο υπόστεγο κυοφορείται<br />το έκθαμβο μέλλον του αζώτου, ό,τι μες στους αιώνες<br />ευσυνείδητοι παρασκευάσανε.<br /><br />Αναγνωστάκης<br /><br /><br />Mες την υπόγεια την ταβέρνα,<br />μες σε καπνούς και σε βρισές<br />(απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα)<br />όλ' η παρέα πίναμ' εψές<br />εψές, σαν όλα τα βραδάκια,<br />να πάνε κάτου τα φαρμάκια.<br /><br />Σφιγγόταν ένας πλάι στον άλλο<br />και κάπου εφτυούσε καταγής.<br />Ω! πόσο βάσανο μεγάλο<br />το βάσανο είναι της ζωής!<br /><br />Όσο κι ο νους να τυραννιέται,<br />άσπρην ημέρα δε θυμιέται.<br />Ήλιε και θάλασσα γαλάζα<br />και βάθος τ' άσωτ' ουρανου!<br />Ώ! της αβγής κροκάτη γάζα,<br />γαρούφαλα του δειλινού,<br />λάμπετε, σβήνετε μακριά μας,<br />χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!<br /><br />Tου ενού ο πατέρας χρόνια δέκα<br />παράλυτος, ίδιο στοιχειό·<br />τ' άλλου κοντόημερ' η γυναίκα<br />στο σπίτι λυώνει από χτικιό·<br />στο Παλαμήδι ο γιος του Mάζηκ'<br />η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι.<br /><br />― Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!<br />― Φταίει ο Θεός που μας μισεί!<br />― Φταίει το κεφάλι το κακό μας!<br />― Φταίει πρώτ' απ' όλα το κρασί!<br /><br />Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Kανένα στόμα<br />δεν τό βρε και δεν τό πε ακόμα.<br />Έτσι στη σκοτεινή ταβέρνα<br />πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.<br />Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα<br />όπου μας έβρει μας πατεί.<br /><br />Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,<br />προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!<br /><br />Βάρναλης<br /><br /><br /><em><strong>λίγα έβαλα μονάχα, για το μεράκι της καρδίας</strong></em><br /><em><strong>μα όσοι ώρα τα έψαχνα ένα ένα, λες κι ταξίδεψα,</strong></em><br /><em><strong>λές κι έφυγα απο την οθόνη θαρρείς κι γύρισα τον κόσμο όλο</strong></em><br /><em><strong>γύρισα τον κόσμο κείνο που θα κάμουμε δικό μας</strong></em><br /><em><strong>γύρισα σε έρωτες που με πονέσαν, κι σε κείνους που με βία πόνεσα εγώ</strong></em><br /><em><strong>γύρισα στις πνοες που καρτερώ κι σ όλους εκείνους τους συντρόφους </strong></em><br /><em><strong>που ολοβραδίς προσμένω</strong></em> <em><strong>μέχρις να με ξυπνήσουν,</strong></em><br /><em><strong>μέχρις να φτάσει η ώρα, </strong></em><em><strong>μέχρι να πετάξουμε με μιας</strong></em><br /><em><strong></strong></em><br /><em><strong>για την τελική έφοδο στον ουρανό</strong></em><br /><em><strong>για τον τρίτο γύρο τον τελειωτικό</strong></em><br /><br /><br />Χαμογελάμε κατά μέσα. Αυτό το χαμόγελο, το κρύβουμε τώρα. Παράνομο χαμόγελο, όπως παράνομος έγινε κι ο ήλιος, παράνομη και η αλήθεια. Κρύβουμε το χαμόγελο, όπως κρύβουμε στην τσέπη μας, τη φωτογραφία της αγαπημένης μας, όπως κρύβουμε την ιδέα της λευτεριάς, ανάμεσα στα δυο φύλλα της καρδιάς μας. Όλοι εδώ πέρα έχουμε έναν ουρανό και το ίδιο χαμόγελο.<br /><br /><strong><em><span style="color:#cc33cc;">Αύριο μπορεί να μας σκοτώσουν. Αυτό το χαμόγελο, </span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#cc33cc;">κι αυτόν τον ουρανό, δεν μπορούν να μας τα πάρουν.</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#cc33cc;"></span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#cc33cc;"></span></em></strong><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5176516947964710562" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" height="292" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_nybO-bXGufs/R9auvOE5zqI/AAAAAAAAAA4/sb7dJSTGo2E/s320/ritsos2%5B1%5D.jpg" width="199" border="0" /><br /><span style="color:#000000;">θέλησα να κλείσω με τον αγαπημένο μου, Ρίτσο</span><br /><span style="color:#000000;">γιατι στα αντρίκια χαρακτηριστικά και στα σπινθηροβόλα </span><br /><span style="color:#000000;">μάτια του καθρεφτίζεται η μαχητικοτητα, η σιγουριά κ η αγάπη των στίχων του</span> <span style="color:#000000;">...</span><br />δεν ξέρω γιατί μα αυτός ο ποιητής μου μιλά απευθείας στο μυαλό<br /><br /><p></p><p></p><p><br /></p><br /><br /><strong><em><span style="color:#cc33cc;"></span></em></strong><br /><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-8599309784617576956?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-67191915859102948062008-03-11T15:26:00.003+02:002008-03-12T18:43:54.279+02:00<div>Λίγα αποσπάσματα απο το αποχαιρετιστήριο γράμμα του κουβανού επαναστάστη, του Comandante Fidel Castro προς τον κουβανικό λαό κ προς όλους τους κομμουνιστές κ αγωνιστές ανά τον κόσμο.<br /><br />Και κυρίως ένα μήνυμα προς όλους όσους πίστευαν πως η κούβα ήταν ο φιδέλ κι όχι ο λαός της...<br /><br />Ως την νίκη στρατηγέ, ως το τέλος<br /><br />VENCEREMOS VENCEREMOS </div><div><br /> </div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5176478254604340866" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 290px; CURSOR: hand; HEIGHT: 355px; TEXT-ALIGN: center" height="337" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_nybO-bXGufs/R9aLi-E5zoI/AAAAAAAAAAo/J8xX9RlJhf4/s320/x002%5B1%5D.jpg" width="258" border="0" /><br />«Απευθύνομαι στους αγαπητούς συμπατριώτες μου, οι οποίοι μου έδωσαν πρόσφατα την ανυπολόγιστη τιμή να με εκλέξουν μέλος της Εθνοσυνέλευσης, όπου τόσες σημαντικές αποφάσεις θα παρθούν σε ό,τι αφορά στη μοίρα της Επανάστασης. Δηλώνω ότι δε θα θελήσω ούτε θα αποδεχτώ το αξίωμα του Προέδρου του Κρατικού Συμβουλίου και του Ανώτατου Διοικητή. Λόγω της κατάστασης της υγείας μου, αρκετοί στο εξωτερικό θεώρησαν ότι η προσωρινή παραίτησή μου στις 31 του Ιούλη του 2006 από τα καθήκοντα του Προέδρου του Κρατικού Συμβουλίου, τα οποία ανέλαβε ο Α΄ Αντιπρόεδρος Ραούλ Κάστρο ήταν τελική. Ομως, ο Ραούλ, που είναι επίσης υπουργός Αμυνας εξαιτίας των προσωπικών του ικανοτήτων, αλλά και άλλοι σύντροφοι της ηγεσίας του κόμματος και του κράτους ήταν απρόθυμοι να με θεωρήσουν εκτός της δημόσιας ζωής λόγω της ασταθούς κατάστασης της υγείας μου. Ηταν μια άβολη κατάσταση για μένα απέναντι σε έναν εχθρό που είχε πράξει οτιδήποτε μπορούσε για να απαλλαγεί από μένα, και με διστακτικότητα υπάκουσα».<br />«Ευτυχώς, η Επανάσταση μπορεί ακόμα να βασίζεται σε στελέχη της παλιάς φρουράς και σε άλλους που ήταν πολύ νέοι στα πρώτα βήματα της διαδικασίας. Μερικοί ήταν πολύ νέοι, σχεδόν παιδιά, όταν εντάχθηκαν στη μάχη στα βουνά και αργότερα έδωσαν τη δόξα στη χώρα με τις ηρωικές τους πράξεις και τη συμμετοχή τους στις διεθνείς αποστολές. Εχουν τη δικαιοδοσία και την πείρα να εγγυηθούν την αντικατάσταση. Υπάρχει και η ενδιάμεση γενιά που έμαθε μαζί με μας τα βασικά της σύνθετης και σχεδόν απλησίαστης τέχνης της οργάνωσης και της καθοδήγησης της επανάστασης».<br /><br />Καταλήγοντας σημειώνει:<br /><br /><strong><em>«Δε σας αποστέλλω αποχαιρετιστήριο μήνυμα. Η μόνη μου επιθυμία είναι να παλέψω ως στρατιώτης στη μάχη των ιδεών. Θα συνεχίσω να γράφω, στη στήλη "Στοχασμοί του συντρόφου Φιντέλ". Θα αποτελέσει ένα ακόμα όπλο, στο οπλοστάσιο που διαθέτουμε, στο οποίο μπορείτε να βασίζεστε. <span style="color:#cc0000;">Πιθανά να ακουστεί η φωνή μου. Θα προσέχω».</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-6719191585910294806?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-28842273295246395122008-03-11T13:35:00.000+02:002008-03-11T14:31:11.535+02:00<strong><em></em></strong><br /><div><br />μέσα στην βαρβαρότητα της Ιστορίας μας, μέσα στην μιζέρια της μοναχικής πολλές φορές καθημερινότητας χανόμαστε, πνιγόμαστε<br />μέσα στις μεταφυσικές λαμπαδioδρομίες των συζητήσεων σε μπαράκια, ταβέρνες κι τηλεοράσεις χάνουμε τον εαυτό μας κ ύστερα τους γύρω μας.<br /><br />πειθήνια όργανα πολλές φορές της ιστορίας κείνης που θέλουν να γράψουν γι εμάς χωρίς εμάς.<br />τίγρεις που ξυπνούν οι φωνές μας, λιοντάρια που αγρικούν τα θέλω μας.<br /><br />πόσοι απομείναμε σε τούτο το μετερίζι;<br />λίγοι θαρρούν κάποιοι ...μα αν είμαστε τόσο λίγοι;<br />αν μας έθαψε η Ιστορία τότε γιατί ακόμα μας φοβούνται;<br /><br /><strong><em>μην φοβάστε τα φαντάσματα μήτε τους πεθαμένους, δεν μπορούν να σας μαντρώσουν</em></strong>...σπαράσσει μια φωνήμα<br /><br /><strong><em>δεν είναι φαντάσματα, απαντούν στεντόρεια όσοι δεν έσκυψαν ακόμα το κεφάλι, όσοι ακόμα πορεύονται με την αλήθεια</em></strong>, με μια κόπια του Μαγιακόφκσι στην κωλότσεπη, <strong><em>είναι κύματα μιας θάλασσας που θα καλύψει τις μάταιες στεριές σας</em></strong>. </div><br /><div></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5176460370360520290" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_nybO-bXGufs/R9Z7R-E5zmI/AAAAAAAAAAU/1S51H5gVsO4/s400/rosa%5B1%5D.jpg" border="0" /><br /><div><br /><br />κι είναι πολλές φορές δύσκολο ετούτο το ταξίδι, κι μοναχικό<br /><br />άλλοτε πάλι πλημμυρισμένο με χαμόγελα κι φωνές παιδικές, ηρωικές<br />κι άλλοτε με ρυτιδιασμένες αποχρώσεις κείνων που έμαθαν μαθηματικά με κολτσίνα κ κείνων που έμαθαν τα τραστ πάνω στις σανίδες των γιαπιών<br /><em>κι κείνων που θρυμμάτισαν την λέξη λευτεριά στα συστατικά της, μες στην προσφυγιά κ στην πάλη με τον εθνικισμό</em><br /><br />κ ύστερα τα πιο όμορφα δάκρυα από δυο ζευγάρια μάτια που αγαπηθήκαν κ αγάπησαν χωρίς θρησκευτικούς παραδείσους, χωρίς ηθικές αναστολές, χωρίς ετυμολογικούς φραγμούς<br />πέρα από μικροαστικούς θεατρινισμούς.<br /><br /><strong><em>έτσι απλά, καθάρια κι έμορφα</em></strong><br /><br />καμία φορά ζητάμε έναν ώμο, κάποιες άλλες μια λαοθάλασσα αγανακτισμένων, άλλοτε ποτάμια απόκληρων να τραγουδούν, κι τις πιο όμορφες, τις πιο υπέροχες στιγμές ένα σώμα να πλαγιάσουμε, ένα κορμί να παρθούμε λεύτερα κι γοερά.<br /><br />δεν ζητώ πολλά συνταξιδιώτες μου,<br />μονάχα τις αλήθειες σας, το χιούμορ σας κ τις ...αναπνοές σας<br /><br /><br /><strong><em><span style="color:#cc33cc;">Αν δεν καώ εγώ</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#cc33cc;">Αν δεν καείς εσύ</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#cc33cc;">Αν δεν καούμε εμείς</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#cc33cc;">Πώς θα γενούν τα σκοτάδια λάμψη</span></em></strong><br /><br /><strong><em><br /></em></strong><strong><em></em></strong><br /><strong><em>Κι ένα ποιήμα για σας</em></strong><br /><br />Αφήστε με να σας γδύσω απ όσα η βαρβαρότητα της καθημερινότητας βίαια σας έντυσε<br />όμορφα γυμνό να σας δω μπροστά μου,<br />απαλλαγμένο από όλα σας τα περιττά,<br />δίχως πρέπει και ηθικές αναθυμιάσεις,<br />έτσι απλά αφήστε με να σας ταξιδέψω<br />από το χέρι κρατήστε με<br />το δικό σας απλώστε<br />τα γνωστά σας δώστε μου<br />με τα άγνωστα σας τιμήστε με<br />τις ομορφιές της πλάσης να σας δείξω<br />την αγάπη και τον έρωτα θυσιάστε μου<br /><br /><br /><br /><span style="color:#ff0000;">Τα πιο καθάρια βλέμματα είναι εκείνα των πεινασμένων εραστών της ζωής, εκεί βλέπεις καθαρούς ορίζοντες και αληθινούς πόθους</span><br /><span style="color:#ff0000;">Ο πιο καθαρός έρωτας είναι εκεί που ζητάς τα πάντα μα τίποτα δεν θες να κάνεις δικό σου, φτάνουν οι αναπνοές σας που κυλούν μαζί εκείνα τα δευτερόλεπτα του ασίγαστου πάθους<br /><br /><br /></div></span><span style="color:#ff0000;"></span><span style="color:#ff0000;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-2884227329524639512?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-6543574304917600122008-03-11T13:01:00.000+02:002008-03-11T13:47:43.414+02:00<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-654357430491760012?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2353940042397300127.post-74128083174512696142008-03-11T12:21:00.001+02:002008-03-12T18:43:54.280+02:00<div><a href="http://xtoycsonn.spaces.live.com/photos/cns!80B5A25C36CCEF2C!2353/"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 17px; CURSOR: hand; HEIGHT: 8px; TEXT-ALIGN: center" height="107" alt="" src="http://xtoycsonn.spaces.live.com/photos/cns!80B5A25C36CCEF2C!2353/" border="0" /></a>Φερέλπιδες αντεκλίσεις μιας γενιάς που έμαθε να παλεύει, όσο την αφήνουν οι ίδιες οι έμμονες των προηγούμενων γενιών που ακόμα την καταδυναστεύουν, για τις ελευθέριες της. Έπαψε να μάχεται πια για την λευτεριά και κρύφτηκε σε έναν αισθαντικό πληθυντικό που ευνουχίζει την ουσία της. Δαιμονοποίηση της γλώσσας θα πουν ίσως οι κάποιοι, σαν κοράκια θα πέσουν οι γλωσσοπλάστες μας, να αποδώσουν εύσημα στην γλώσσα και τα όμορφα παιχνίδια που παίζει.<br /><div><br /></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5176458111207722578" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 376px; CURSOR: hand; HEIGHT: 284px; TEXT-ALIGN: center" height="249" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_nybO-bXGufs/R9Z5OeE5zlI/AAAAAAAAAAM/UTvfAqMUwY0/s320/y1pu-BB5pZ4NhJFRgI0mPk-6sttjdPM2U28_8Uxd9SMhOWWBA1arpukPY_U7JgA3UX9wVIZia6FqSk%5B1%5D.jpg" width="347" border="0" /><br /><br />Η ουσία όμως θα παραμείνει η ίδια, από την πάλη για την λευτεριά των προηγούμενων χρόνων, φτάσαμε στην ανιαρή και βαθιά καταπιεσμένη πάλη των ελευθέριων, του κατακερματισμού και της κονιορτοποίησης των ίδιων των βασικών μας αναγκών, της πιο βασικής ανάγκης όλων.<br /><br /><br />Η πάλη για την κατάκτηση της ελευθέριας προσπαθεί να θάφτει από ηθικολόγους ιεροκήρυκες, μεγάλους φιλελευθέρους δάσκαλους, και σταλινικές νομενκλατούρες στο χρονοντούλαπο, έτσι μηχανιστικά και άδοξα. Η ελευθέρια έδωσε την θέση της, στην τραγελαφική ισότητα των δυο φυλών, στις μεγάλες και υπεράνω όλων αλήθειες, στην μια και παγκόσμια ηθική που κυλά τα νήματα κι ορίζει μονάχη της το πρέπον και το μη, στις μικρές και αθώες έστω κι αν πολλές από αυτές ακόμα στάζουν αίμα, καθημερινές διευκολύνσεις που μας "παρέχει" στον δυτικό κόσμο η αστικοδημοκρατία τους. </div><br /><div></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5176498947756773010" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_nybO-bXGufs/R9aeXeE5zpI/AAAAAAAAAAw/aysRFYAdJ9E/s320/paidiasthdouleialm0%5B1%5D.jpg" border="0" /><br /><div><br />Νωθρά κατάκοπα πρόσωπα που κρύβονται πίσω από δεκάδες ώρες δουλείας για την απλή τους επιβίωση, γρήγορα γερασμένα μάτια νέων ανθρώπων από το πνιγερό διάβασμα τόνων βιβλίων για να γίνουν κι αυτοί αργότερα παζάρι στην κάστα των διανοούμενων στην καλύτερη περίπτωση, εμμονικές συζυγικές σχέσεις λαθραίας συνύπαρξης που μάχονται για την επικράτηση του δυνατού και καθυπόταξη του ασθενέστερου, αιματηρές φίλιες κτήσης και κατάκτησης, μα όλα γλυκαίνουν ξάφνου όταν γνωρίζεις πόσες ελευθέριες επιβίωσης σου προσφέρει τελικά η σύγχρονη δημοκρατία. Μπορείς λοιπόν υπέροχα να απολαύσεις εκείνη την έμορφη ηδονή της μπύρας με τσιπς λαδιού και ποιοτική μουσική υπόκρουση.<br /><br /><em>Ελευθερία για ποιόν, από ποίον, από τι, ποιανού;</em> </div><br /><div></div><br /><div><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5176462844261682802" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_nybO-bXGufs/R9Z9h-E5znI/AAAAAAAAAAc/mY0ktc0yy9w/s320/y1pu-BB5pZ4NhIuLj3vtw6foFdLmryID45xwtrnA4-fSIAZGFB6B7t13JqH4Yn0a4CCvCm1LkoPTzc%5B1%5D.jpg" border="0" /><br />Μια γενικότητα που την κατέπνιξε η προσπάθεια συγκεκριμενοποίησης και κρίνετε ως φετιχισμός λέξεων η ίδια της η ανάλυση;<br />Και κάπου εκεί έρχεται στην μνήμη η πάλη των αντίθετων.Ελευθέρια αντίθετο της η σκλαβιά, η πρώτη λαβαίνει σάρκα και οστά μονάχα με την ύπαρξη της άλλη.<br /><br /><strong><em>Και μόλις η σκλαβιά πάψει, η ελευθέρια δεν θα χρήζει πια ορισμού, δεν θα έχει πια ανάγκη την ταυτοποίηση της ύπαρξης της.</em> </strong><br /><br /><br />Λοιπόν παιδιά μου συλλογιέμαι<br />τώρα να βρω μια λέξη να ταιριάζει<br />στο μπόι της λευτεριάς.<br /><br />Μήτε πιο ψηλή μήτε πιο κοντή.<br />Λοιπόν παιδιά μου συλλογιέμαι τώρα να βρω μια λέξη να ταιριάζει<br />στο μπόι της λευτεριάς.<br /><br />Το περίσσιο είναι ψεύτικο,το λιγοστό είναι ντροπαλό<br />κι εγώ δεν το ‘χω σκοπό να καμαρώσω<br />για τίποτα πιότερο,<br />για τίποτα λιγότερο<br />από άνθρωπος.<br /><br />Λοιπόν παιδιά μου συλλογιέμαι τώρα<br />να βρω μια λέξη να ταιριάζει<br />στο μπόι της λευτεριάς.<br /><br /><br />Θα βρούμε το τραγούδι μας,<br />καλά πάμε,<br />θα βρούμε το τραγούδι μας.<br />Λοιπόν παιδιά μου συλλογιέμαι τώρα<br />να βρω μια λέξη να ταιριάζει<br />στο μπόι της λευτεριάς.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2353940042397300127-7412808317451269614?l=venceremos08.blogspot.com' alt='' /></div>marizetaahttp://www.blogger.com/profile/01621192157503216915noreply@blogger.com2